Yeniden Doğuş

“Bahar gelince ‘Gül Muştusu’ adlı uzun şiirime başladım. Bütün bahar, o yazılar ve şiirle uğraşmakla geçti. Bir yerde yazmadığım ve dergi de çıkarmadığım için ciddi bir gelirim yoktu. Haziran ayında maddi yönden çok sıkışmıştım. Kimseden de borç isteyemiyordum. Bir hafta hemen hemen hiçbir şey yemedim. Kimseden de borç isteyemiyordum. İnsan kınanacakmış hissine kapılıyor. Yatağa uzandım. Başım korkunç dönmeye başladı. Bir ara ümidimi kestim yaşamaktan. ‘Demek ömrüm bu kadarmış’ dedim kendi kendime. Kalkıp pencereyi açıp imdat isteyeyim dedim. Fakat her kalkışımda yeniden yatağa mıhlanıyordum. Odadan dışarı seslenmeye başladım.” (Sezai Karakoç, Hâtıralar)