Gül; remz-i Muhammedîdir. Gerçi o hüzün peygamberidir ama simasından tebessüm yani gül hiç eksik olmamıştır. Kah kendisini tanımayan Ebu Cehil için hüzündedir, kah bilmediklerinden dolayı kendisini taşlayan Taifliler için, kah da kendi ümmeti için hüzündedir. Bu hüzün bazen öyle bir raddeye varır ki; kendisine habibim diyenden: İnanmıyorlar diye kendini helak mı edeceksin? sözüne muhatap olur.
Gül varsa muhakkak Onu diken bir bahçıvan vardır. Onu hazanın tüm cehaletinden bir koruyan vardır. Sırf Onun hatrı için, Onun tek yaprağına halel gelmemesi için, yirmi üç yıl baharı efsunlu bir mahfaza içinde koruyan, yerlere ve göklere bir hükmeden vardır. Başka bahçelerde yılda bir bahar olurken, hazanın saltanat tahtına oturmasıyla bahçeler tarumar olurken onun bahçesini, başka sebepten değil, sırf O, o bahçede menzillendiği için hazandan koruyan, bir dem bahardan cüda bırakmayan bir bahçıvan vardır. Evet, bunların hepsi vardır, vardır da.. bir zaman sonra hazana da gün doğması vardır. Bahçıvanın o tazeliği hiç bitmeyen gülü, dalından koparıp kakülüne takması vardır.
Gül varsa muhakkak diken de vardır. Güle ulaşmak isteyenler, nasıl dikenin hışmına maruz kalırlar, gülün rengine öykünen kanları, gülün rengine karışmak için, toprağa varmakta yarışırlarsa, Ona ulaşmak için bin bir türlü çileye katlanmak vardır. Onun yolunda anadan, babadan, yardan, serden geçmek, ondan başkasını yar bilmemek vardır. Bazen Ebubekir olmak vardır. Evini-barkını arkasına bakmadan bırakıp, varacağına ihtimal vermediği halde Medineye yol almak vardır. Bundan on dört asır sonrasına gelip bir başkası olmak vardır. Sırf güle hayranlığı yüzünden zindanlarda sürünmek vardır. Fakat süründükçe etrafına gül-asa rayihalar saçmak vardır. Yollar çetindir, dikenler kavidir, ama ne ehemmiyeti vardır, zira ki yolun sonunda, dikenlerin ortasında O vardır.
Gül varsa muhakkak bir de bülbül vardır. Bülbülün kaderinde gülün sevdalısı ve vasfının musavviri olmak vardır. Heyhat ki, bülbülün de dikenden nasibi vardır. Çünkü, dikende bülbüle karşı bir husumet vardır. Dikenin, güle kimsenin yaklaşmasını istememesine, Onun nihayetsiz ikliminden faydalanmasını arzulamamasına inat, bülbülde bir o kadar gülün kadrini bilme ve bildirme vardır. İşte bunun içindir ki, bülbülün dembedem yaralanması vardır. Ama bu yaralanmaların ne ehemmiyeti vardır. Bunların da sonunda bahçıvanın şifalı merhameti vardır.
Bahçıvan vardır, gül vardır, diken vardır, bülbül vardır. Aradan on dört asır geçmesine rağmen, bin bir diken arasında gülün bitmesi gibi, beyninin dikenli kıvrımları arasında, kalbinden gelen o gül rayihalarını duyman vardır. Ve gül niye bu kadar kıymetlidir bilir misin; çünkü her bir gülün her yaprağının her bir zerresinde onun terinin kokusunun bir emsali vardır
(Alıntı)
