EY HAYAT!
Güneş, tertemiz ışıklarıyla dokundu alnıma:
“Yarın seni yine burada bulabilecek miyim?” dedi.
Titredi kelimeler dudaklarımda: “Bilemem.” dedim.
Sustu güneş, ışıklarını topladı gitti. “Sanki haddimi aştım.” dedi.
Dilimin döndüğü kadar avuttum onu. “Yarın görüşmek üzere” dedik.
“İnşAllah” demeyi de unutmadık.
Ümitle korkunun arasında bir salıncaktır hayat. Gider gelir… Gelir gider…
Gün, güneş rahat; kalbim rahat…
Seni inançla yaşamak ne güzelmiş hayat!...
Selim Gündüzalp
çok güzeldi canım 