İnsan yürüyerek başını gökyüzüne çevirme fırsatı bulur, ayı görür, bulutların süzülüşünü tefekkür ve temaşa eder ve çok önemli bir şeyin idrakine varır. Bir şehirde, bir ülkede değil kâinat denilen bir alemde yaşadığını. Yürümeyen insanın hayatı ve dünyayı sıradan, sıkıcı, boğucu, durağan algılaması mukadderdir.
Mustafa Ulusoy