“Ben bir insanın rızâ halindeyken kardeşliğine inanmam, kızgınlık halinde kardeşliğini esas kabul ederim, o zaman inanırım.
Ben onu kızdırdığım zaman... Ben onu kızdırdığım halde o kızmıyor mu, sabrediyor mu, sükût geçiyor mu, benim kötü davranışıma rağmen gene bir şey demiyor mu?
Hah, demek ki sağlam arkadaşmış. Benim sinirlendiğimi anladı, hoş gördü. İşte iki gün sonra gelecek, sen o gün çok sinirliydin, ben sana cevap vermedim, ama haksızdın şöyle olacaktı, böyle olacaktı diyecek. Yâni asıl arkadaşlık bu durumda belli olur.”
Prof. Dr. M. Esad Coşan
