Prof.Dr.M.Esad Coşan hoca Efendi (R.Aleyh) anlatıyor..
--Bizim Erzincanlı fakir bir komşumuz vardı..
Hanımı da,kendisi de Allahu alem evliyadan idi.
Ayağına bir hastalık isabet ettiği için,birini Kesmişlerdi.
Ama,ayağının kesilmesi,yüzünden tebessümü Kesememişti.
Çünkü,inancı kuvvetliydi.Kader diyor,hastalığına da
,her şeye de rıza gösteriyordu.
Vefatı anında çok şiddetli nefes alıp veriyor.
Alnı boncuk boncuk terlemiş..Kan ter içinde adeta..
Tabii vefalı hanımı başında bezle alnını siliyor.
Şefkatle sormuş bir ara beyine..
-Efendi,çok mu acı çekiyorsun,niye böyle nefes nefesesin?
-Ne acı çekmesi ! demiş adam.
-Hocaefendimizle Hac yapıyoruz da,bu topal ayağımla
arkasından koşacağım da yetişeceğim diye uğraşıyorum..
Bu yüzden nefes nefeseyim.!
Evet,Allah nasıl alıyor Salih bir kulunun ruhunu.Hacda tavaf eder gibi..
Vefat telaşını ,Hacda hocasına yetişme telaşı Olarak gösteriyor..
İnşallah gerekli ibret almışızdır..
-------------------------------
Selam ve dua ile.
Çok etkileyici kardeş ..Allah razı olsun Rabbim ne olur bizlere de bu aciz vafasız kullarına da nasip et ne olur 
