Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çaparıya. Önce
müthiş bir
acı duydu dudağında. Gümbür gümbür oldu yüreği. Sonra hızla
çekildi yukarıya.
Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü. Neye benzerdi
acaba, gökyüzü. Bir
yanda büyük bir merak bir yanda ölüm korkusu. "Dudağı yarıklar " denir,
şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü, insanı; oltadan son
anda kurtulanlar.