- Üyelik Tarihi
- 30 Ara 2007
- Mesajlar
- 8,908
- Aldığı Beğeniler
- 128
- Takım
- Fenerbahçe
Son kelimeler zordur, bilirim… Anlatamaz hiçbir cümle yürektekileri. Sözlükler yetmez lisanımıza. Ve bir de ihanetini yiyince kalemimizin, şaşırıp kalırız boş sayfalarda.
Ama olsun, yine de yazmalıyım bu yazıyı. Bir tutam sözcük bırakmalıyım ardımda. Bir tutam hüzün, bir tutam umut, yüreklerimizdekine dair…
Sahi, biz hiç ayrılmayacağız ki… Veda etmeyeceğiz hiç… Yüreklerimiz bir attıkça ve ellerimizi aynı dualara açtıkça, mesafeler küçülecek gözlerimizde.
Hani, kardeşiyiz ya Filistinlilerin…
Aklımız Kafkas dağlarında ya, hani…
Irak, Afganistan, Keşmir, nasıl da yakın ya yüreklerimize.
İşte öyle…
Kilometrelere inat, aynı şehrin yabancılaşan insanlarına inat, aynı yolları adımlayacağız hep birlikte. Aynı sevdalara tutunacağız, aynı davayı haykıracağız. Ve aynı kalacağız hep… Hiç değişmeden, hiç fire vermeden hayata…
Alnımızdaki nuru kaybetmeden, alnımızdan vurulana dek, aynı kalacağız hep…
Siz, buradaki karanlık sokakları ışıtacaksınız. Biz oradaki…
Siz, bu şehrin yangınlarını soğutacaksınız. Biz o şehrin…
Ama yine de, bir sızı yüreğimdeki… Ayrılık diyemesek de buna, yine de kanatıyor ellerimi… Ve hüzün siniyor bakışlarıma. Yakup nasıl ayrılmak istemediyse Yusuf’tan, yalnızca bir günlüğüne bile, işte öylesine bir mahzunluk çöküyor omuzlarıma.
Siz, kardeşlerimsiniz benim. Allah için sevmenin lezzetini ilk tattığım kardeşlerim…
Her biriniz bir umudu taşıdınız yüreğime. Her biriniz bir başka duayı öğrettiniz ellerime.
Duruşlarınız duruşum, adımlarınız adımlarım ve günleriniz günlerim oldu.
En güzel sevgiler biriktirdim yüreklerinizden. Ve en aydınlık bakışlarınızı topladım gözlerinizden…
Ankara, en kara olmadı bizim için. Ayet ayet, sure sure ışıttık birlikte sokaklarını.
Ankara, en kara olmadı bizim için. En güzel dostluklarla erittik buzlarını.
Ve şimdi, bir müddet yokuz belki…
Hangimiz gurbetinde değiliz ki hayatın, hangimiz…
Asıl vatanımızda birlikte olma dualarımı bırakıyorum geride. Asıl vatanımızda birlikte olma umutlarımı…
Cennette buluşmak duasıyla…
Raziye Nur Tuna
Ama olsun, yine de yazmalıyım bu yazıyı. Bir tutam sözcük bırakmalıyım ardımda. Bir tutam hüzün, bir tutam umut, yüreklerimizdekine dair…
Sahi, biz hiç ayrılmayacağız ki… Veda etmeyeceğiz hiç… Yüreklerimiz bir attıkça ve ellerimizi aynı dualara açtıkça, mesafeler küçülecek gözlerimizde.
Hani, kardeşiyiz ya Filistinlilerin…
Aklımız Kafkas dağlarında ya, hani…
Irak, Afganistan, Keşmir, nasıl da yakın ya yüreklerimize.
İşte öyle…
Kilometrelere inat, aynı şehrin yabancılaşan insanlarına inat, aynı yolları adımlayacağız hep birlikte. Aynı sevdalara tutunacağız, aynı davayı haykıracağız. Ve aynı kalacağız hep… Hiç değişmeden, hiç fire vermeden hayata…
Alnımızdaki nuru kaybetmeden, alnımızdan vurulana dek, aynı kalacağız hep…
Siz, buradaki karanlık sokakları ışıtacaksınız. Biz oradaki…
Siz, bu şehrin yangınlarını soğutacaksınız. Biz o şehrin…
Ama yine de, bir sızı yüreğimdeki… Ayrılık diyemesek de buna, yine de kanatıyor ellerimi… Ve hüzün siniyor bakışlarıma. Yakup nasıl ayrılmak istemediyse Yusuf’tan, yalnızca bir günlüğüne bile, işte öylesine bir mahzunluk çöküyor omuzlarıma.
Siz, kardeşlerimsiniz benim. Allah için sevmenin lezzetini ilk tattığım kardeşlerim…
Her biriniz bir umudu taşıdınız yüreğime. Her biriniz bir başka duayı öğrettiniz ellerime.
Duruşlarınız duruşum, adımlarınız adımlarım ve günleriniz günlerim oldu.
En güzel sevgiler biriktirdim yüreklerinizden. Ve en aydınlık bakışlarınızı topladım gözlerinizden…
Ankara, en kara olmadı bizim için. Ayet ayet, sure sure ışıttık birlikte sokaklarını.
Ankara, en kara olmadı bizim için. En güzel dostluklarla erittik buzlarını.
Ve şimdi, bir müddet yokuz belki…
Hangimiz gurbetinde değiliz ki hayatın, hangimiz…
Asıl vatanımızda birlikte olma dualarımı bırakıyorum geride. Asıl vatanımızda birlikte olma umutlarımı…
Cennette buluşmak duasıyla…
Raziye Nur Tuna
