- Üyelik Tarihi
- 30 Ara 2007
- Mesajlar
- 8,908
- Aldığı Beğeniler
- 128
- Takım
- Fenerbahçe
Hasbihâl-i Meryem...
--------------------------------------------------------------------------------
(başlıyorum evvelinde Bismillah ve âhirinde temiz kalmış/kalan/kalacak bütün kızkardeşlerimi, ablalarımı ve büyüklerimi tenzih, iffetsiz yaşayan sâir âlem-i nisâyı teşhir, iffetin âleme intişar etmesini tedbir ederek- ve minallâhi tevfik-)
(I) Meryem-i kelâm
Meryem (ra) bir renktir, ak... Aktan pâk! Pâktan ak! Tarife ârif oldu zarif, anlatırken Meryem’i. Hangi renk yaratılmış onu anlatmaya bilmem ki... A(ş)K desem kara kalmaz mı Meryem’in yanında. Hülyâlarıma çalınan zilleti temize çeken renk meryem, âhenk âhenk bir âbid ve âsûde bir âciz. Kavminin en güzeli, İmran’ın öksüzü ve Hannen’in yetimi. Zekeriyya (as) ona velî. Meryem uzlette dâim ve Rabbini anmada. Âlem ona musahhar, musahhar ona sahrâ. Âlemde bir münzevî ve bir küllî fakir. Fakiri kim besler, kim onu tertib eder? Eğer Meryem ise o âciz, Rabbi halk eyler taamlardan mevsimsiz. Zekeriyya taaccüb eder, kıvranır ve düşünür. Meryem temizdir zaten onu Rabbi güldürür.
Meryem bir icaz sancı’r, rengi yine ak-u pâk. Meryem’de teslîmiyet ve bir o kadar HAYY’ret. Rabbinden söyledin ki, hayret etme ey Meryem, hayr iste ve “sükût et”. Ve Meryem sükûtta, kavmi sukutta. Tam öyle bir zaman ki kelâm etmede mehdi-i sabiyye arzda. Ve îcâz, bütün ekvânı kırarak! (harf harf sükût döküldü şehrin öbür yanına ve sancıdı bin icaz ve bir İsa (a.s). İsa ‘Meryem’ konuştu ve Meryem ‘İsa’ sustu.)
(II) Kelâm-ı merâm (Meryem’e )
Meryem ürkeğiz. Titremedeyiz. Bin zilzâl oluyor saniyemizde. Her zilzâlde biraz daha sarsılıyor SEN’liğimiz. Teşhir edilmiş bütün şehirler ve bütün kadınlar senden uzak. Sen bundan çok berîsin. Kirletiyoruz iffet kokulu düşleri, kafı kefe dönüştürür gibi. Hain bakışlar, haram; zarar ve ziyân kadar anlatamayacağım her âşikâr karanlığın renginde. Meryem bundan berîsin, biz de senin hâletinden.
Yangın içre yangın; alevlerdeyiz! Bir yangına düştük ki meryem, alev de biz yanan yakılan da biziz. Senden uzaklaştıkça senin temiz hâllerinden ve sesimizi sesimizle beraber benliğimizi âşikâr edince azalıyor SEN’liğimiz. Îcâz bekleyen gözlerden daha da haşyetler içindeyiz, biz kimiz, neredeyiz? Nerede İmran hani o vakarı, ya Hanne’nin hayreti? İsa nerede, sâhi göklere mi uçtu iffetimiz?
(III) Merâm-ı Meryem
Telâşa verilmemiş bütün hüzünler adına bin özür borçluyum sana ey suret-i iffet! Sende iffet bende zillet, garip bir hüzünle istemedeyim medet!
Ey Meryem, şu garip hâyali n’olur mâzur gör, ben hâlâ İsâ beklemedeyim ve bir îcâz. Beşikte kesilirdi merâm-ı aşkımız, lâkin o neydi kelâm ederdi beşikte mesih-i İsa’mız. Ey âbide annem şimdi susmak da konuşmak da bambaşka. Ve şimdi susacaklar konuşmada, konuşacaklar susturulmada. Ne bir SENlik var şimdi ne velin Zekeriyya, ne mesih İsâ ve hep çirkef kavmimiz. Hurma gözlerin kokmaz, salık sensiz iffetsiz. Yollarımız divâne, uyku müsekkinimiz. Sabır dilemek güzel lâkin bu sabr selâmdan hep nasipsiz..
(Sabır neye ey Meryem, bu hâyâsızlığa mı? / İffetsiz kadınlara mıdır ağlamak iffetsiz yollara mı?)
İşte ey Meryem şunlar kaldırımlar ve şunlar kadınlar. Hangisi daha zelîl sen söyle ey Meryem! Hangisi çiğnenir bir bak, hangisi daha temiz.Bu şehirler umarsız. Ve âlem dünden yorgun.
ey sûret-i iffet,
ey siret-i letâfet,
gel n’olur büşrâ ol bize.
İffetin yangınısın n’olur
alevlerini ser şu kuru güllere/küllere
Susma ey Meryem, n’olur sükût etme. Sen olmadan ey Meryem, İsâ gelir mi şehre? Kaldırır mı Rabb bizi bu topraktan çeker mi ki göklere? Ey iffet yangını söyle, söyle ki ne sebepten susmaktasın, yoksa Rabbine oruç mu adamaktasın?
Elif Ruhefzâ Altuner
--------------------------------------------------------------------------------
(başlıyorum evvelinde Bismillah ve âhirinde temiz kalmış/kalan/kalacak bütün kızkardeşlerimi, ablalarımı ve büyüklerimi tenzih, iffetsiz yaşayan sâir âlem-i nisâyı teşhir, iffetin âleme intişar etmesini tedbir ederek- ve minallâhi tevfik-)
(I) Meryem-i kelâm
Meryem (ra) bir renktir, ak... Aktan pâk! Pâktan ak! Tarife ârif oldu zarif, anlatırken Meryem’i. Hangi renk yaratılmış onu anlatmaya bilmem ki... A(ş)K desem kara kalmaz mı Meryem’in yanında. Hülyâlarıma çalınan zilleti temize çeken renk meryem, âhenk âhenk bir âbid ve âsûde bir âciz. Kavminin en güzeli, İmran’ın öksüzü ve Hannen’in yetimi. Zekeriyya (as) ona velî. Meryem uzlette dâim ve Rabbini anmada. Âlem ona musahhar, musahhar ona sahrâ. Âlemde bir münzevî ve bir küllî fakir. Fakiri kim besler, kim onu tertib eder? Eğer Meryem ise o âciz, Rabbi halk eyler taamlardan mevsimsiz. Zekeriyya taaccüb eder, kıvranır ve düşünür. Meryem temizdir zaten onu Rabbi güldürür.
Meryem bir icaz sancı’r, rengi yine ak-u pâk. Meryem’de teslîmiyet ve bir o kadar HAYY’ret. Rabbinden söyledin ki, hayret etme ey Meryem, hayr iste ve “sükût et”. Ve Meryem sükûtta, kavmi sukutta. Tam öyle bir zaman ki kelâm etmede mehdi-i sabiyye arzda. Ve îcâz, bütün ekvânı kırarak! (harf harf sükût döküldü şehrin öbür yanına ve sancıdı bin icaz ve bir İsa (a.s). İsa ‘Meryem’ konuştu ve Meryem ‘İsa’ sustu.)
(II) Kelâm-ı merâm (Meryem’e )
Meryem ürkeğiz. Titremedeyiz. Bin zilzâl oluyor saniyemizde. Her zilzâlde biraz daha sarsılıyor SEN’liğimiz. Teşhir edilmiş bütün şehirler ve bütün kadınlar senden uzak. Sen bundan çok berîsin. Kirletiyoruz iffet kokulu düşleri, kafı kefe dönüştürür gibi. Hain bakışlar, haram; zarar ve ziyân kadar anlatamayacağım her âşikâr karanlığın renginde. Meryem bundan berîsin, biz de senin hâletinden.
Yangın içre yangın; alevlerdeyiz! Bir yangına düştük ki meryem, alev de biz yanan yakılan da biziz. Senden uzaklaştıkça senin temiz hâllerinden ve sesimizi sesimizle beraber benliğimizi âşikâr edince azalıyor SEN’liğimiz. Îcâz bekleyen gözlerden daha da haşyetler içindeyiz, biz kimiz, neredeyiz? Nerede İmran hani o vakarı, ya Hanne’nin hayreti? İsa nerede, sâhi göklere mi uçtu iffetimiz?
(III) Merâm-ı Meryem
Telâşa verilmemiş bütün hüzünler adına bin özür borçluyum sana ey suret-i iffet! Sende iffet bende zillet, garip bir hüzünle istemedeyim medet!
Ey Meryem, şu garip hâyali n’olur mâzur gör, ben hâlâ İsâ beklemedeyim ve bir îcâz. Beşikte kesilirdi merâm-ı aşkımız, lâkin o neydi kelâm ederdi beşikte mesih-i İsa’mız. Ey âbide annem şimdi susmak da konuşmak da bambaşka. Ve şimdi susacaklar konuşmada, konuşacaklar susturulmada. Ne bir SENlik var şimdi ne velin Zekeriyya, ne mesih İsâ ve hep çirkef kavmimiz. Hurma gözlerin kokmaz, salık sensiz iffetsiz. Yollarımız divâne, uyku müsekkinimiz. Sabır dilemek güzel lâkin bu sabr selâmdan hep nasipsiz..
(Sabır neye ey Meryem, bu hâyâsızlığa mı? / İffetsiz kadınlara mıdır ağlamak iffetsiz yollara mı?)
İşte ey Meryem şunlar kaldırımlar ve şunlar kadınlar. Hangisi daha zelîl sen söyle ey Meryem! Hangisi çiğnenir bir bak, hangisi daha temiz.Bu şehirler umarsız. Ve âlem dünden yorgun.
ey sûret-i iffet,
ey siret-i letâfet,
gel n’olur büşrâ ol bize.
İffetin yangınısın n’olur
alevlerini ser şu kuru güllere/küllere
Susma ey Meryem, n’olur sükût etme. Sen olmadan ey Meryem, İsâ gelir mi şehre? Kaldırır mı Rabb bizi bu topraktan çeker mi ki göklere? Ey iffet yangını söyle, söyle ki ne sebepten susmaktasın, yoksa Rabbine oruç mu adamaktasın?
Elif Ruhefzâ Altuner
