Yeniden Doğuş

İnsanlar sonsuz bir sevgi denizinde yüzerek gelirlermiş;dünyaya adım attıktan sonra da hep ötelerdeki sevgililerini ararlar, birbirlerini gördüklerindeyse tanırlarmış."
bir gül goncası gibi
sevdim seni
senin gözlerinden yansırdı
en sıcak ,
en temiz sevgi ışığı
gözlerimiz
sevgiyle konuşurdu
bu,
tanımı yapılamayan bir sevda:
hasretimsin!
sevgi penceresine aralanan kapılarda
merhamet bahçesinde süzülmüş
iri iri kara gözlerin
en ıssız yerlerde açan
kan kırmızı bir yaban gülü gibi
sevdim seni…
insan,
bulmak için
her haliyle seveceği birini
yıllarca beklermiş
senin gözlerinde gördüm
sende yaşadım
sevginin
en anlamlısını
en güzelini…
herkesten farklıydın işte
başkasını nasıl sever
bu yürek?
hasret bahçesinde boynu bükük
bir karanfil gibi kalırım sensiz
sonsuzluğa açılan yelkenlilerde
anlamını yitirir sevdaya dair her şey
sen,
yanımda değilsen eğer…
gidişime ağlayan
gözyaşların gül goncasında şebnem
gülüşün
bahar meltemi
gözlerin
yakar yüreğimi
sonsuz bir sevda denizine açılan
şu beyaz yelkenli
sensiz kalan rıhtımlara nasıl uğrar?
sende buldum
sevginin,
en temizini,
en güzelini…
kaç defa
anlatmak istedim hislerimi
yapamadım
geceleri
ayrılığın ihane karasında
mülteci duygularla uyanıp da
sevginle dolandığımı kırlarda
söyleyemedim
bütün bunları sana…
anlamaz hiç kimse beni
ah kimseler bilmez seni
sana olan eşsiz sevgimi
gökyüzünde parıldayan
yıldızların sonsuzluğunda ara…
yine bir bahar akşamı
gökyüzünde
kayan bir yıldız gibi
sevgi cemren kalbime düşeli beri
seni arar,
seni özler kederli yüreğim
güzel olan her şeyde
lapa lapa yağan karda
kan kırmızı açan bir gülde
seni bulup da
sever gibi…
bir gün
en güzel sevgiler bitermiş
ayrılırlarmış sonbaharda çifte kumrular
düşerlermiş yokluğun kara bağrına
seni kaybetmek için sevmedi bu yürek
anlatamıyorum hislerimi sana
mahşeri bir sevdayla sevdim seni
çekip gittiğimizde
düştüğümüzde toprağın altına mesela
yüreğiml götüreceğim
gözlerindeki sevgi ışığını
bir yaban gülü olup açacağım
seni bekleyeceğim ötelerde
o gün,
hasretle uzanacak ellerim ellerine…
bu şiiri
sana yazıyorum
gün gelir de okursun diye
beyaz güller,
kırmızı güller
onlar anlatsın sana olan hislerimi
sensizlik yakarken yüreğimi
güz güllerinin
aydınlığında ara
sana olan hasretimi,
sevgimi…
sen,
ayrılığa dair
şarkıları
söylemeyi çıkardın hayatından
oysa ben, senden başka
bütün sevgileri çıkardım kalbimden
bir yaban gülü gibi
hep seninle açacak
anlatılmaz sevdam
bir güneş gibi
ısıtacak gözlerin yüreğimi
büyüyecek sevgi gülleri hasretle
kal sonsuza dek
gözbebeklerimin ta içinde…
yalnızım,
yine karlar yağıyor üzerime üzerime
ihanet karası gecelerin
zemheri soğuğund büyüyen yüreğim
buruk düşmüş yokluğunla
iki damla gözyaşı süzülürken yanağıma
kırılgan bir şarkı gibi kalırım sensiz
sana olan sevgim
hasret cemresidir,
gözyaşıdır
artık,
artık beni anlasana…
bütün bunları
sana anlatsa birisi:
ya da boş ver
bilme en iyisi
bizi,
şu hayatta
hep çileler ve acılar soğurdu
sana karşı boynu bükük
başkalarına mağrur,
kan kırmızı açan
bir yaban güllünün
aydınlığında,
renginde ara
sana olan sevgimi…

Dr. Hamza Metiner​