
Güveneceksin... tekrar...
Tecrübene rağmen,
Korkuna ve en çok da kendine rağmen...
Zaman alacak,
Kontrol etme ihtiyacın olacak,
Ama inşa edeceksin o güveni tekrar..
Yoksa ne dostun olur,
Ne ailen,
Ne de başarılı bir iş hayatın...
Yediğin o kazıklar öbeği var ya...
Oradan yükselecek hem de güven dediğin...
Çünkü sıfırdan değil, bildiğin yerden başlayacaksın bu kez...
Her biri altın anahtar,
Güvenin olmadığı yerde sevgi barınmaz,
Güvenmek, sevmek bizim özümüz...
Kimin ne haddine bizi bundan uzaklaştırmak?
Sen izin vermedikçe tabi...
Ölümüne kankayız diyen,
İki elim kanda olsa diyen...
Sonsuza kadar seveceğim diyen,
Bizde söz senettir diyen,
Türlü rollerde insanlar çıkacak karşına...
Ve sen gözünün çatına bakıp gülümseyeceksin...
Hayata güveneceksin bir kere,
Ve önce kendine...
Diyeceksin ki..
“Gel bakalım” senin hediyen neymiş..
Kendini sevdiğin gibi seveceksin insanları... evet , evet yine ..ve hep !
Sen öğreteceksin seni sevmeyi,
Sen gibi olacaksın,
Sen gibi konuşacak,
Sen gibi güleceksin...
Fazla geldiklerin yavaşça uzayacaklar zaten... hediyeleri de doğru olana açtıkları yer olacak...
Ve sen bir gün kendini “senin insanlarınla” kahkaha atarken bulacaksın.. kalbin sıcacıkken..
Bırak yanlış kişilerin korkusu yaşama sevincini yenemesin..
Hatırla....
RAĞMEN yaşamak bu,
Her şeye rağmen sende kalıp, sen gibi yaşamak...
Hani demişler ya;
Hadi bi çay koy... yeniden başlıyoruz ????