- Üyelik Tarihi
- 1 Kas 2005
- Mesajlar
- 4,662
- Aldığı Beğeniler
- 29
- Konum
- İstanbul - Eyüpsultan
- Takım
- Galatasaray
''Gerçek dostlukta,basit insanların anlayamayacakları bir tad vardır.''(La Bruyere)
Hayat arkadaşı deyince eminim bir çoğunuzun aklına gayri ihtiyari eşleriniz gelmiştir.
Eş;kimine göre evlenene kadar en sevgili,evlendikten sonra çamaşır,bulaşık makinası....Yıllar sonra da belki bir insan posası....
Kimine göre ise de;başından sonuna kadar en sevgili,biricik dost,yanındayken bile özlemi çekilen yâren....
Dost,sırdaş,yoldaş,arkadaş,kardeş....Hangi devirde olursa olsun iç çektiren,göz yaşartan mefhumlar...
Vefasızlıktan dem vurup ''ah'' çekenler düşünürler mi ki,kaç kişiye ''ah'' çektirmişler ?
''Karşılıksız sevdim'' derler,bilmezler mi sevmek bir ihtiyaçtır,sevilense özde bir gıda aslında..
Dost:İhtiyaç.
Dost,içi dolu bir bohça....Bağını çözersek içinden neler çıkar acaba ?....
Özlemeninde özlenmek kadar ihtiyaç olduğu,sevmeninde sevilmek kadar ihtiyaç olduğu,birinin sizin için endişelendiğini bilmeniz kadar,sizinde birisi için endişelenmeyi istemeniz.......gibi..
Bunlar ruhi ihtiyaçlar.Fakat maalesef insanoğlu madde tapıcısı haline geldiği için ruhlarıyla ilgilenmez oldular.Sonuç:Kuraklık ve derin çatlaklar...
Çatlaklara göz atıyorum;çıfıt çarşısı gibi...Yok yok....Kredi kartları ve tabii ekstreleri,mücevherler,çirkin düşünce bulutları ve içlerinde zorbalığa,hodpesentliğe,nankörlüğe dair ne varsa.....
Günümüz insanının dostları yani...
Ne olursa olsun,kim olursa olsun,en zorbasının dahi zamanı geldiğinde sarılıp ağlayacak bir yastığı vardır dost niyetine ...
Ruhlar gıdasızlıktan cinnet halinde bu gün...Medet umulan anlık materyaller : belki peluştan bir ayı,duvar,belki elindeki en sevdiği fincan,içi izmarit dolu kül tablası,belkide kedisi ...
Ama asla insan değil...Dostluk kurmaktan korkuyoruz.
Yeknesak bir hayat içinde en topal ruh hallerimizle ilerlemeye,daha doğrusu;''şu ömrü bitirsekte kurtulsak'' dercesine yollara düşüyoruz...
Ne olursa olsun insandan uzak....
Eski sokaklara,evlere baktığında eskinin sıcaklığını,samimiyetini hissetmeyen yoktur eminim.
Birbirine selâm verenler,verilen selâmı bir müdânâ ile alanlar......
Bu gün,selâm verene ,ördüğümüz kuşku duvarının gerisinden en ürkek ifade ile mukabele eder haldeyiz...
Vefa...
Sözlüğe bakıyorum...Vefa ne demekmiş diye....
Vefa : Sevgiyi sürdürme,sevgi bağlılığı...
Tabii devreye ister istemez sesler ve gölgeler giriyor...Derinden gelen sesler,o eskinin müstesna birlikteliklerinin,dostluklarının sesleri ve gölgeleri...Yani bu gün akıl sır erdiremediğimiz vefa can çekişiyor....
Bir dostumun diline pelesenk ettiği ve benimde çok sevdiğim söz:
'BİZİM KANIMIZ DA DONSA,CANIMIZ DOSTA GİDER..!'
Çokmu iddialı ?Aslında hiç iddialı değil...Küçük yürekliler için iddialı,hatta komik bile olabilir...Vefa mefhumu için yaşıyor diyemeyiz....O neredeyse ölü bir mefhum...Vefanın anlamını sözlükten bulup öğreniyoruz....Yada kitaplardan...Bu cümle hepsinin özeti gibi...
* * * *
Az ileride,kanlar içinde yere düştüğünü gördü.İnsanın başını bir saniye siperden çıkartamayacağı gibi bir ateş altındaydılar.
Asker teğmenine koştu hemen:
- ''Komutanım,bir koşu arkadaşımı alıp geleyim mi?'' ''Delirdin mi ?'' der gibi baktı teğmen..
- ''Gitmene değmez oğlum,arkadaşın delik deşik olmuş.Büyük olasılıkla ölmüştür bile.Kendi hayatını tehlikeye atma sakın!''
Ama asker o kadar ısrar etti ki,teğmen izin vermek zorunda kaldı.
- ''Peki dene bakalım.''
Asker yoğun ateş altında fırladı siperden ve mucize eseri,arkadaşının yanına kadar gitti,yaralı arkadaşını sırtlandığı gibi taşıdı.Birlikte siperin içine yuvarlandılar.Teğmen koşup yaralıya bir göz attı ve nefes nefese bir kenara yıkılmış askere döndü:
- ''Sana hayatını tehlikeye atmaya değmez,dememişmiydim !Bu zaten ölmüş,görmüyormusun ?''
- ''Genede değdi komutanım,değdi!'' dedi asker...
- ''Nasıl değdi,arkadaşın zaten ölmüş,görmüyormusun ?''
- ''Genede değdi komutanım,çünkü yanına vardığım da henüz yaşıyordu....Ve onun son sözlerini duymak,dünyalara bedeldi benim için....''
Ve hıçkırarak arkadaşının son sözlerini tekrarladı :
- ''Geleceğini biliyordum,geleceğini biliyordum !'
* * *
Bu ibretlik menkıbe ;
Vefadan dem vurup vefasızlık edenlere,
Hayat arkadaşının ne mânâya geldiğini bilmeyenlere
Dostluğun anlamını unutmuşlara,
Sadâkat kelimesini duyunca alaylı ifadelerle karşılık verenlere,
Düşmanlarını dost edinmeye çalışırken gerçek dostlarını kaybetme yolunda budalaca ilerleyenlere,
Manâyı değil,maddeyi kucaklayanlara ARMAĞAN olsun...!
Hayat arkadaşı deyince eminim bir çoğunuzun aklına gayri ihtiyari eşleriniz gelmiştir.
Eş;kimine göre evlenene kadar en sevgili,evlendikten sonra çamaşır,bulaşık makinası....Yıllar sonra da belki bir insan posası....
Kimine göre ise de;başından sonuna kadar en sevgili,biricik dost,yanındayken bile özlemi çekilen yâren....
Dost,sırdaş,yoldaş,arkadaş,kardeş....Hangi devirde olursa olsun iç çektiren,göz yaşartan mefhumlar...
Vefasızlıktan dem vurup ''ah'' çekenler düşünürler mi ki,kaç kişiye ''ah'' çektirmişler ?
''Karşılıksız sevdim'' derler,bilmezler mi sevmek bir ihtiyaçtır,sevilense özde bir gıda aslında..
Dost:İhtiyaç.
Dost,içi dolu bir bohça....Bağını çözersek içinden neler çıkar acaba ?....
Özlemeninde özlenmek kadar ihtiyaç olduğu,sevmeninde sevilmek kadar ihtiyaç olduğu,birinin sizin için endişelendiğini bilmeniz kadar,sizinde birisi için endişelenmeyi istemeniz.......gibi..
Bunlar ruhi ihtiyaçlar.Fakat maalesef insanoğlu madde tapıcısı haline geldiği için ruhlarıyla ilgilenmez oldular.Sonuç:Kuraklık ve derin çatlaklar...
Çatlaklara göz atıyorum;çıfıt çarşısı gibi...Yok yok....Kredi kartları ve tabii ekstreleri,mücevherler,çirkin düşünce bulutları ve içlerinde zorbalığa,hodpesentliğe,nankörlüğe dair ne varsa.....
Günümüz insanının dostları yani...
Ne olursa olsun,kim olursa olsun,en zorbasının dahi zamanı geldiğinde sarılıp ağlayacak bir yastığı vardır dost niyetine ...
Ruhlar gıdasızlıktan cinnet halinde bu gün...Medet umulan anlık materyaller : belki peluştan bir ayı,duvar,belki elindeki en sevdiği fincan,içi izmarit dolu kül tablası,belkide kedisi ...
Ama asla insan değil...Dostluk kurmaktan korkuyoruz.
Yeknesak bir hayat içinde en topal ruh hallerimizle ilerlemeye,daha doğrusu;''şu ömrü bitirsekte kurtulsak'' dercesine yollara düşüyoruz...
Ne olursa olsun insandan uzak....
Eski sokaklara,evlere baktığında eskinin sıcaklığını,samimiyetini hissetmeyen yoktur eminim.
Birbirine selâm verenler,verilen selâmı bir müdânâ ile alanlar......
Bu gün,selâm verene ,ördüğümüz kuşku duvarının gerisinden en ürkek ifade ile mukabele eder haldeyiz...
Vefa...
Sözlüğe bakıyorum...Vefa ne demekmiş diye....
Vefa : Sevgiyi sürdürme,sevgi bağlılığı...
Tabii devreye ister istemez sesler ve gölgeler giriyor...Derinden gelen sesler,o eskinin müstesna birlikteliklerinin,dostluklarının sesleri ve gölgeleri...Yani bu gün akıl sır erdiremediğimiz vefa can çekişiyor....
Bir dostumun diline pelesenk ettiği ve benimde çok sevdiğim söz:
'BİZİM KANIMIZ DA DONSA,CANIMIZ DOSTA GİDER..!'
Çokmu iddialı ?Aslında hiç iddialı değil...Küçük yürekliler için iddialı,hatta komik bile olabilir...Vefa mefhumu için yaşıyor diyemeyiz....O neredeyse ölü bir mefhum...Vefanın anlamını sözlükten bulup öğreniyoruz....Yada kitaplardan...Bu cümle hepsinin özeti gibi...
* * * *
Az ileride,kanlar içinde yere düştüğünü gördü.İnsanın başını bir saniye siperden çıkartamayacağı gibi bir ateş altındaydılar.
Asker teğmenine koştu hemen:
- ''Komutanım,bir koşu arkadaşımı alıp geleyim mi?'' ''Delirdin mi ?'' der gibi baktı teğmen..
- ''Gitmene değmez oğlum,arkadaşın delik deşik olmuş.Büyük olasılıkla ölmüştür bile.Kendi hayatını tehlikeye atma sakın!''
Ama asker o kadar ısrar etti ki,teğmen izin vermek zorunda kaldı.
- ''Peki dene bakalım.''
Asker yoğun ateş altında fırladı siperden ve mucize eseri,arkadaşının yanına kadar gitti,yaralı arkadaşını sırtlandığı gibi taşıdı.Birlikte siperin içine yuvarlandılar.Teğmen koşup yaralıya bir göz attı ve nefes nefese bir kenara yıkılmış askere döndü:
- ''Sana hayatını tehlikeye atmaya değmez,dememişmiydim !Bu zaten ölmüş,görmüyormusun ?''
- ''Genede değdi komutanım,değdi!'' dedi asker...
- ''Nasıl değdi,arkadaşın zaten ölmüş,görmüyormusun ?''
- ''Genede değdi komutanım,çünkü yanına vardığım da henüz yaşıyordu....Ve onun son sözlerini duymak,dünyalara bedeldi benim için....''
Ve hıçkırarak arkadaşının son sözlerini tekrarladı :
- ''Geleceğini biliyordum,geleceğini biliyordum !'
* * *
Bu ibretlik menkıbe ;
Vefadan dem vurup vefasızlık edenlere,
Hayat arkadaşının ne mânâya geldiğini bilmeyenlere
Dostluğun anlamını unutmuşlara,
Sadâkat kelimesini duyunca alaylı ifadelerle karşılık verenlere,
Düşmanlarını dost edinmeye çalışırken gerçek dostlarını kaybetme yolunda budalaca ilerleyenlere,
Manâyı değil,maddeyi kucaklayanlara ARMAĞAN olsun...!
