Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okudu um bir bölüm vardı...Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde.. Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldı ınızda, hayatın sizin için çekilmez hale geldi ini düşündü ünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
Cümleyi ilk okudu umda çarpılmıştım...
Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...
Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladı ını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...
Diyordu ki; " bunları düşündü ünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terketti inizde oluşacak boşlu u, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız... özellikle insanların
sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade etti inizi hissetmeye çalışın...
O andan geriye dönme şansınız olmadı ını, hayat denen kredinizin bitti ini
ve onlara yanıt verme şansınız olmadı ını düşünün...
Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bitti ini hissedin...
Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezli in korkunç çaresizli ini yaşayın....
Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz...
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi...
Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...
Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye
başladım... Eşimi, o lumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve di er tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı... görüyordum işte "babaaaa..." diye
a layan biricik o lumu...
Eşim kuca ında "a layan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu perperişan...
Koca çınar babacı ım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ci erinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı o luna.."diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur.." diyordu... Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal oldu unu
unutup... Sonra anladım yazarın ne demek istedi ini daha devamını okumadan kitabın...
Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...
Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalı ı göstermek istemişti yazar...>
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de iste im...
Almam gereken dersi ve mesajı almıştım... Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum.
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline... Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı... Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktı ım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...
Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım...
Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştı ım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod de ildi, deşifre etmem gereken metin...
Di erlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştı ıma gore "di erlerine" artık sizler de dahilsiniz...
Düşünün, birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş" diye...
Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...
Eşim şu an yanımda a lıyor, sanki gerçekmiş gibi...
Oysa ki yazarın amacı " Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini " göstermekti.. Benim de öyle...Lafı çok uzattım farkındayım...Ama hayat dedi imiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı...
Ben o gün kurdu um o hayalle, canımın tüm yanmasına ra men yeniden dogdum
Bilgisayar diliyle "format att> ım hayatıma"... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor oldu um için şükrettim...
Gözlerimi açtı ım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti...
Peki ya hayal de il de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak uzere kapansaydı...
İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza de miş olmalı...
Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna de er bence...
Ben bu akşam melankoli im ve biraz abartmış olabilirim...
Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...
LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,
DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI
GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman gelece ini Yüce Allah' tan başka bilen yok...
Cümleyi ilk okudu umda çarpılmıştım...
Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...
Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladı ını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...
Diyordu ki; " bunları düşündü ünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terketti inizde oluşacak boşlu u, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız... özellikle insanların
sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade etti inizi hissetmeye çalışın...
O andan geriye dönme şansınız olmadı ını, hayat denen kredinizin bitti ini
ve onlara yanıt verme şansınız olmadı ını düşünün...
Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bitti ini hissedin...
Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezli in korkunç çaresizli ini yaşayın....
Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz...
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi...
Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...
Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye
başladım... Eşimi, o lumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve di er tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı... görüyordum işte "babaaaa..." diye
a layan biricik o lumu...
Eşim kuca ında "a layan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu perperişan...
Koca çınar babacı ım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ci erinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı o luna.."diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur.." diyordu... Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal oldu unu
unutup... Sonra anladım yazarın ne demek istedi ini daha devamını okumadan kitabın...
Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...
Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalı ı göstermek istemişti yazar...>
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de iste im...
Almam gereken dersi ve mesajı almıştım... Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum.
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline... Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı... Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktı ım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...
Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım...
Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştı ım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod de ildi, deşifre etmem gereken metin...
Di erlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştı ıma gore "di erlerine" artık sizler de dahilsiniz...
Düşünün, birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş" diye...
Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...
Eşim şu an yanımda a lıyor, sanki gerçekmiş gibi...
Oysa ki yazarın amacı " Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini " göstermekti.. Benim de öyle...Lafı çok uzattım farkındayım...Ama hayat dedi imiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı...
Ben o gün kurdu um o hayalle, canımın tüm yanmasına ra men yeniden dogdum
Bilgisayar diliyle "format att> ım hayatıma"... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor oldu um için şükrettim...
Gözlerimi açtı ım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti...
Peki ya hayal de il de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak uzere kapansaydı...
İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza de miş olmalı...
Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna de er bence...
Ben bu akşam melankoli im ve biraz abartmış olabilirim...
Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...
LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,
DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI
GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman gelece ini Yüce Allah' tan başka bilen yok...