Her sene böyle yapıyorsun, habersizce gelip, bir ay boyunca biz inananlara on bir ay boyunca tatmadıklarımızı tattırıp, bizi kendine alıştırıp, sonra da gidiyorsun.Çok üzüldüğümüzü görünce de, bu kadar üzülmeyin, söz veriyorum, seneye bir daha geleceğim diyorsun, sen muhakkak geleceksin de biz seneye sana gelebilecek miyiz ey Ramazan?Gecelerimiz seninle aydın oluyor, sahura kalktığında seccadelerine koşanlar, sadece gecelerini değil, kabirlerini de aydınlatıyorlar.Günlerimiz seninle aydın oluyor, zamanımız bereketleniyor. Sahi ey oruç, aslında bizim ne kadar zamanımız varmış. Meğer biz sensizken ne kadar zamansızmışız. Gereğinden fazla yememiz, içmemiz, anlamsız konuşmalarımız ne kadar büyük bir zaman kaybına sebep oluyormuş, bizlere gösteriyorsun.Kardeşlerimizin var olduğunu, Müslümanların, hatta tüm insanların aslında kardeş olduğunu, hepimizin anne ve babasının aynı olduğunu söylüyorsun bizlere.Büyüklerimiz hep senin eskiden daha güzel yaşandığından bahsediyorlar, hep eski halin özleniyor. Ben çok merak ediyorum, özlenen acaba mazideki sen misin, yoksa mazideki biz miyiz?Seneye bir daha gel olur mu, bazılarımız burada olmasak da evimizde seni karşılayacak olan nice kardeşlerimiz var.
