Yeniden Doğuş

Teşekkür ederim Kardeşim Böyle bir konuya eğindiğin için...

Zamanında küçücük bir hata yaptım ama yaptığım hatanın sonucu çok büyük oldu.. Ve ben hala o hatanın Vicdan Azabını çekmekteyim.. İçimdeki o AZABI dindiremiyorum... Ne yapsam Olmuyor..

Bir yanlış anlama sonucu bu hissi tattım ,maalesef anlatılamayacak kadar acı verici karşımdaki insanın haberi bile yoktu ama ben vicdanen o kadar huzursuz oldum ki gidip kendisine açıklama yapmak ve helallik dilemek istedim ölüm acısı tatmadan o acıyı çekiyordum çünkü gidip ayaklarının dibinde diz çöktüm kızım yaşındaydı ve üniversite bitirmiş bir insandı ,affetmesini istedim ağladım elini ayağını öptüm ,fakat o eşinden özür dilememi ,şayet o affederse kendisininde beni afffedeceğini söyledi eşinin çok sinirli bir insan olduğunu beni belkide dövebileceğini ima etti razıydım yeterki beni affetsindi,eşi imam olduğu için yatsıya kadar bekledim gelmedi. ve ertesi gün tekrar gittim ama ne eşi evde bulunuyor, nede kendisi beni affediyordu son kez yalvardım affet diye ama kesinlikle seni affetmem deyince yıkılmış ,bitmiş bir halde eve döndüm namaz kıldım ve namaz bittiğinde kalbimde bir hafifleme bir rahatlık dolu dolu bir bir çoşku ,sevinç kapladı ki kendimde şaşırdım işte "huzur" huzurun bu olması gerek dedim ve huzurun insan hayatında ne kadar gerekli bir şey olduğunu başıma gelen bu tatsız olayla öğrenmiş oldum ,Allah razı olsun...hepinize huzur dolu günler dilerim..

Hiç vicdan azabı çekmedim, Hamd olsun Rabbime...

"En kötü insanın dahi, bir artısı vardır." düsturuyla hareket etmişimdir ömrümce. Bu beni yıpratsada, bir insan kazanmanın mutluluğu daha baskın olmuştur.

Üzüntümün geçmediği tek konu; vicdanen rahatsız olması gereken insanların, hiç rahatsız olmamasıdır. İşte bu kayıptır, büyük kayıp.

herseyi bitirdimde su vicdandan gecemedim yine başa dondum