Yukardan ve aşağıdan cem olup, koşuşarak geldiler.
Dinlemeye koyuldular, önce tasdik sonra ret ettiler.
Birisi vardı, yüzünü ekşitti semavi vahiy gölgesinde.
Ardı sıra dolaştı, dil uzattı Resûle, safa tepesinde.
Dedelerinden devraldıkları puta tapıcılık batsın.
Ey Ebu Leheb her gün hüsrana uğrayasın.
İnkar yangınlarıyla yandı tutuştu, kışkırttı.
Şeytan durur mu, iş iyice, kızıştıkça kızıştı,
İpi eline alıp dağa çıktı ki, dikenli çalılar getirecek.
Onu, geceleyin Resulün geçtiği yollara serpecek.
Böğründe çörekleşmiş öyle kin, vardı ki o kadının.
Resulün sevimli kızları, nikahındaydı onun evlatlarının.
Dedi, size helâl etmem sütümü, boşayın onları.
Bu sözler Utbe ve Uteybeye, bu ne yüzsüz çağrı
Dilerim Allahtan o ikisi, hafiflemeyen azaba girsin.
Kahreden mahrumumiyet içinde, acıları dinmesin.
Kâbede çirkinlikleriyle, yıla yıkıla gülüyorlardı.
Nur getiren elçiye şair, kâhin, mecnun diyorlardı.
Seni önce ondan soralım, Küsâyb İbni Kilâbı dirilt.
Bu iki yüzlülüğün iğrenç inceliğine bakın Allah şahit.
Kör menfaat akılsız insan sevgisi kime yaraşır bilinecek
Kalplerine zihinlerine kilit vuranlar ektiklerini biçecek.
O gün, felaketlerin, musibetlerin biri gelir biri giderdi.
Boykot zulüm devri, aç kalan ağaç kabuğu deri yerdi.
Kızgın çöllerde Bilâli inim inim inletip ipe gerdiler.
Hakkı inkar et dediler, katillerin torunları Ebu Cehiller.
Mekkeden yükselen feryatlarla ayrıldılar anadan yardan
Gavurcasına işkencelerle çıkarıldılar ana yurtlarından.
Peygamberlerin, mazlumların kaderi olmuş hicret.
Müşriklerin insanlığa kestiği fatura kin, kan, nefret.
Ey Mekke! Sen Allah katında en hayırlı yersin.
Yitiğine el sürülmez güvenli mukaddes bir beldesin.
Başladı vahye dayalı yolculuk, Hiranın kardeşi Sevrden
Allahtan dır bu emri ilâhi, oluşmuş aşikar mucizelerden.
Yoluna dikenli çalılar atılan, son Hâtemül Enbiyaya
Canlarını siper, mallarını feda ederek, göçtüler Medineye.
Güzel mi güzel vâdi Ranûna, Seniyetül Veda dorukları.
İşte tam orada göründü, cihanın en güzel konukları.
Ey Ensar çocukları, bu sevgi ağrılarına ciğer dayanmaz.
Bu sevinç bize yeter, bu sevda büyüktür kalbe sığmaz.
Toplanmış yaşlısı genci, başlamış kasideler söylemeye.
Hahamlar papazlar bile gelmiş, Rasülü Ekremi görmeye.
Habib-i Kibriyayı, hangi göz gönül istemez ki görsün.
Sana canlar feda, Sen gönüllere şifa, alemlere nursun.
11 / R. Evvel / 1402 / Mekke
Ali Kılıç Kakiz
Dinlemeye koyuldular, önce tasdik sonra ret ettiler.
Birisi vardı, yüzünü ekşitti semavi vahiy gölgesinde.
Ardı sıra dolaştı, dil uzattı Resûle, safa tepesinde.
Dedelerinden devraldıkları puta tapıcılık batsın.
Ey Ebu Leheb her gün hüsrana uğrayasın.
İnkar yangınlarıyla yandı tutuştu, kışkırttı.
Şeytan durur mu, iş iyice, kızıştıkça kızıştı,
İpi eline alıp dağa çıktı ki, dikenli çalılar getirecek.
Onu, geceleyin Resulün geçtiği yollara serpecek.
Böğründe çörekleşmiş öyle kin, vardı ki o kadının.
Resulün sevimli kızları, nikahındaydı onun evlatlarının.
Dedi, size helâl etmem sütümü, boşayın onları.
Bu sözler Utbe ve Uteybeye, bu ne yüzsüz çağrı
Dilerim Allahtan o ikisi, hafiflemeyen azaba girsin.
Kahreden mahrumumiyet içinde, acıları dinmesin.
Kâbede çirkinlikleriyle, yıla yıkıla gülüyorlardı.
Nur getiren elçiye şair, kâhin, mecnun diyorlardı.
Seni önce ondan soralım, Küsâyb İbni Kilâbı dirilt.
Bu iki yüzlülüğün iğrenç inceliğine bakın Allah şahit.
Kör menfaat akılsız insan sevgisi kime yaraşır bilinecek
Kalplerine zihinlerine kilit vuranlar ektiklerini biçecek.
O gün, felaketlerin, musibetlerin biri gelir biri giderdi.
Boykot zulüm devri, aç kalan ağaç kabuğu deri yerdi.
Kızgın çöllerde Bilâli inim inim inletip ipe gerdiler.
Hakkı inkar et dediler, katillerin torunları Ebu Cehiller.
Mekkeden yükselen feryatlarla ayrıldılar anadan yardan
Gavurcasına işkencelerle çıkarıldılar ana yurtlarından.
Peygamberlerin, mazlumların kaderi olmuş hicret.
Müşriklerin insanlığa kestiği fatura kin, kan, nefret.
Ey Mekke! Sen Allah katında en hayırlı yersin.
Yitiğine el sürülmez güvenli mukaddes bir beldesin.
Başladı vahye dayalı yolculuk, Hiranın kardeşi Sevrden
Allahtan dır bu emri ilâhi, oluşmuş aşikar mucizelerden.
Yoluna dikenli çalılar atılan, son Hâtemül Enbiyaya
Canlarını siper, mallarını feda ederek, göçtüler Medineye.
Güzel mi güzel vâdi Ranûna, Seniyetül Veda dorukları.
İşte tam orada göründü, cihanın en güzel konukları.
Ey Ensar çocukları, bu sevgi ağrılarına ciğer dayanmaz.
Bu sevinç bize yeter, bu sevda büyüktür kalbe sığmaz.
Toplanmış yaşlısı genci, başlamış kasideler söylemeye.
Hahamlar papazlar bile gelmiş, Rasülü Ekremi görmeye.
Habib-i Kibriyayı, hangi göz gönül istemez ki görsün.
Sana canlar feda, Sen gönüllere şifa, alemlere nursun.
11 / R. Evvel / 1402 / Mekke
Ali Kılıç Kakiz
