HİNT MÜSLÜMANLARI ...PAKİSTANLI KARDEŞLERİMİZİN MADDİ VE MANEVİ YANLARINDA OLALIM...DUALARIMIZDA OLSUNLAR...
ŞEHİT KANI VE GÖZYAŞI...
Osmanlı, Balkan Savaşlarında binlerce Mehmetçigi şehit vermişti. Dünyanın dört bir yanındaki Müslümanlar, Alem-i İslam aglıyordu. "Büyük abinin" kolu kanadı kırıl maya çalışılıyor, ihanetlerin, düşmanlıkların ardı arkası kesilmiyordu.
Her tarafta yardım toplantıları vardı. Lahor'da da, Hintli Müslümanlar toplanmış, büyük bir miting yapılmıştı. Hatipler coşkulu konuşmalar yapıyor, halkın hissi yatını dile getiriyor, meydan bir heyecan ve hüzün tufanıyla dalgalanıyordu. Halk, son sözü söylesin diye sahibini bekliyordu. Ve nihayet bembeyaz urbalar içerisinde Pakistan'ın manevî kurucusu, büyük gönül adamı Muhammed İkbal'in kalabalıgın arasından kürsüye dogru süzüldügü görüldü.
Alem-İ islam'ın yedigi darbelerden ötürü adeta iki büklümdü. "Kalb-i paki"nde Müslümanların yaşadıgı acıyı duyuyordu. Bigane kalamazdı, kalmamıştı.
Çıktı, coşkulu kalabalıga hissiyatını dile getirdi. Bahar bulutları gibi doluydu ve her an bir rahmet saganagı bekleniyordu. Konuşmasını şu sözlerle bitirdi:
- Cemaat, ben şu anda kendimi Resul-i Ekrem'in (a.s.v.) huzurunda görüyorum. Bana diyor ki "İkbal, ne hediye getirdin?" Ben de diyorum ki, "Ya Resullah, gedaya gedalık, sultana sultanlık... Benim Size getirebilecek bir hediyem yoktur. Fakat, huzurunuza öyle bir hediye İle geldim ki, ben onu cennetlerin kevserleriyle de iş mem. Size Trablusgarp'ta şehit düşen Müslüman Türk'ün kanını getirdim!"
O gün büyük bir yardım toplanmış, herkes elinde avucunda olanı vermiş, o fakir halk İslam'ın Son Karakolu'na üzerindeki elbisesini çıkarıp göndermişti.
Şehit kanı, o kadar mühimdir ki, şehit yıkanmaz ve Rabbinin huzuruna yıkandıgı al kanlan ile gönderilir.
Devrimizin büyük hatibi meseleyi anlattıktan sonra kafiyeyi koyar ve şöyle der:
"Muhal farz, ben o huzura çıkarılsa, aynı soruya muhatap olsa idim, Efendimiz'e (a.s.v.)- "Günahına aglamış insanların gözyaşları ile geldim Ya Resulallah derdim!"
Gözyaşının kıymeti budur.
ŞEHİT KANI VE GÖZYAŞI...
Osmanlı, Balkan Savaşlarında binlerce Mehmetçigi şehit vermişti. Dünyanın dört bir yanındaki Müslümanlar, Alem-i İslam aglıyordu. "Büyük abinin" kolu kanadı kırıl maya çalışılıyor, ihanetlerin, düşmanlıkların ardı arkası kesilmiyordu.
Her tarafta yardım toplantıları vardı. Lahor'da da, Hintli Müslümanlar toplanmış, büyük bir miting yapılmıştı. Hatipler coşkulu konuşmalar yapıyor, halkın hissi yatını dile getiriyor, meydan bir heyecan ve hüzün tufanıyla dalgalanıyordu. Halk, son sözü söylesin diye sahibini bekliyordu. Ve nihayet bembeyaz urbalar içerisinde Pakistan'ın manevî kurucusu, büyük gönül adamı Muhammed İkbal'in kalabalıgın arasından kürsüye dogru süzüldügü görüldü.
Alem-İ islam'ın yedigi darbelerden ötürü adeta iki büklümdü. "Kalb-i paki"nde Müslümanların yaşadıgı acıyı duyuyordu. Bigane kalamazdı, kalmamıştı.
Çıktı, coşkulu kalabalıga hissiyatını dile getirdi. Bahar bulutları gibi doluydu ve her an bir rahmet saganagı bekleniyordu. Konuşmasını şu sözlerle bitirdi:
- Cemaat, ben şu anda kendimi Resul-i Ekrem'in (a.s.v.) huzurunda görüyorum. Bana diyor ki "İkbal, ne hediye getirdin?" Ben de diyorum ki, "Ya Resullah, gedaya gedalık, sultana sultanlık... Benim Size getirebilecek bir hediyem yoktur. Fakat, huzurunuza öyle bir hediye İle geldim ki, ben onu cennetlerin kevserleriyle de iş mem. Size Trablusgarp'ta şehit düşen Müslüman Türk'ün kanını getirdim!"
O gün büyük bir yardım toplanmış, herkes elinde avucunda olanı vermiş, o fakir halk İslam'ın Son Karakolu'na üzerindeki elbisesini çıkarıp göndermişti.
Şehit kanı, o kadar mühimdir ki, şehit yıkanmaz ve Rabbinin huzuruna yıkandıgı al kanlan ile gönderilir.
Devrimizin büyük hatibi meseleyi anlattıktan sonra kafiyeyi koyar ve şöyle der:
"Muhal farz, ben o huzura çıkarılsa, aynı soruya muhatap olsa idim, Efendimiz'e (a.s.v.)- "Günahına aglamış insanların gözyaşları ile geldim Ya Resulallah derdim!"
Gözyaşının kıymeti budur.