insan yalız hisseder kendini. Oysa istediği her şey vardır yanında. Ama bir
şeylerin yine de eksik olduğunu hisseder. Ben de bazen ayak
uyduramıyorum bu dünyaya. Ya da bu dünya bana ayak uyduramıyor. Belki
de istediğim dünyanın bana ayak uydurmasıdır. Kim bilir?... Ama bir
şeyi çok özlüyorum: İnsanlığı, hoşgörüyü, tevazuu. İşte bu dünyada çok
az rastladığım değerler.
İnsanlarımız, dağa, taşa ve diğer
varlıklara insandan daha çok önem veriyor. Oysaki insan ilk planda
gelmeli. İnsan ilk sırayı almalı ki, öteki varlıkların da insansız bu
dünyada önem taşımayacakları anlaşılsın. İnsana değer vermeyen kişinin,
öteki varlıklara değer vermesi geçicidir.
Çünkü Allah insanları öteki
varlıklardan kesin çizgilerle ayırt etmiştir. İnsanın özellikleri öteki
varlıklardan daha belirgindir.
Örneğin, Yüce Yaratıcı, bizleri iradeli,
düşünceli kararlı, konuşan, okuyan, gülen ağlayan özelliklere lâyık
görmüştür.
Ama bunun yanı sıra özellikle bir akıl vermiştir. Aklın yanı
sıra bir de irade vermiştir. İradeyi kullanma yetkisini de, yine
insanın kendisine vermiştir. Ama bunu kullanmasını da bilmek gerekir.
Tıpkı
ehliyeti olup da, araç kullanmayı bilmeyen bir kimsenin ehliyetinin
hiçbir işe yaramaması gibi, iradenin de hiçbir işe yaramaması aynı
kefeye konabilir.
Adam kâğıt üzerinde mimardır, ama basit bir köprü
projesini de çizemez.
Kişinin kafa kâğıdında her şeyi bildiği
yazılıdır. Fakat hiçbir şeyin hakkından gelemez.
Günümüzde
birçok insan, kulaktan dolma bilgilerle bir yere gitmeye çalışıyor.
Ama
yine de yarı yolda kalıyor. İnsan varmak istediği noktayı çok iyi hesap
etmelidir.
Hesabını iyi yapamayan, yolda çok engellerle karşılaşır.
Yarı yolda yok olur.
Tıpkı çölde ilerleyen ırmağın çölü geçemeden
kaybolması gibi.
“Dilin en iyi müşterisi kulaktır.” diye
bir söz vardır, halk arasında. Kimin söylediğini bilmiyorum, ama hoşuma
giden sözlerden bir tanesidir.
Gerçekten, dil her şeyi söyler. İyi de
söyler, kötü de.
Ama bakalım müşteri kötüyü alır mı? Elbette almaz.
Müşteri yalnızca iyiyi alır. Ancak kötü müşteri kötüyü alır, o da işine
gelirse. Zaten kötü, kötüdür.
Hoşgörü ise bambaşka bir
şeydir. Bir hammaddenin, fabrikadan, değerli bir madde olarak ortaya
çıkması gibidir. Bir taşın hiçbir değeri yokken, fabrikadan yararlı
madde olan çimento gibi çıkmasıdır.
Hoşgörü de böyledir. İnsana her
türlü kötü maddeler atılabilir. İnsan öyle bir fabrika olmalı ki,
atılan kötü maddeleri işleyip, piyasaya hoşgörü, saygı ve sevgi gibi
insanlık mahsulü olarak sunmalıdır. İşte o zaman, o ürüne gerçekten
paha biçilemez.
Günümüzde çok az insan bunlara önem
veriyor. Çoğunluk, basit bir olayı büyütüveriyor.
Çevresine nasıl zarar
verdiğini asla düşünmüyor. Çünkü bencil yetişmiş. İlk önce kendi
çıkarlarını düşünüyor. Kendisinden bekleneni topluma bir türlü
vermiyor. Ya da vermek istemiyor.
Baltayla saldırana silahla koşuyor.
Adama bal desen balta geliyor aklına! Halbuki baltayla gelene, gülle
giden insanın değeri daha çok artar. Ne demişler. “İyilik yap, denize
at; balık bilmezse, Halik bilir.”
Hoşgörünün olmayışını
biraz da insan sevgisinin azlığına bağlıyorum. İnsan sevgisi nedir,
insana saygı nasıldır?...
Kimse bunları öğrenmeye çalışmıyor.
Etrafımızda bunların eksikliğini her gün görüyoruz. İnşallah bu
eksikliğimizi gideririz.
]
Hep hoş görülü olmak dileğiyle..
