Kırkikindi yagmurları gibi gelir.Bugusu önce gözlerinize yansır,sonra güvercin bakışlı bir sessizlik olur; yüzünüze, saçlarınıza,omuzlarınıza üşüşür.Bomboş ve anlamsız bakışlar armagan eder akşamlarınıza.Ve agır tonlu şarkılar gibi süzülür zaman, adı hüzündür...
Hüzün, tanıdık geliyor bize.Zira tarihimize hüznün diyebiliriz.En koyu hüznü Hz. Adem yaşadı dünya gurbetine düştügünde.Dünya bir hüzün gezegeni kesildi ona.Gözyaşları, ufkunu genişlete genişlete aydınlıga kavuşturdu insanlıgın babasını.Hüzün, ilk insana gurbetle tanıttı kendini.Sonra, bütün peygamberler tarihi bir hüzün tarihine boyanacaktır.Nuh Peygamber'in karşılık görmeyen çagrıları,Hz. İbrahim'in ateşlere dogru salınışı ve İsmail'i çöller ortasına koyup ardına bakmadan geriye dönüşü.Büyük peygamberlerin hüzün devirleri...Hz. Peygamber'in mahzun hayatı,Hz. Hatice'nin ve Ebu Talib'in ardı ardına ebediyete yürüyüşleri,İslam'ın Mekke yılları,Müslümanların alemde hor görülen bir cemaat oluşu...Hüzün seneleri...
Peygamberlerin hüzne bulanık bir hayatları vardır.Yeis degıl,karamsarlık degıldır bu.Çünkü onlar ümit savaşçısıdır. Ayrılık hallerinden bir haldir hüzün.Engellere takılıp kalmanın sıkıntısı,gariplik...Hüzün de bir imtihandır çünkü. Sonunda bütün peygamberler bu imtihanı aşmışlardır.
Hüzünden istesenizde istemesenizde kaçamazsınız.O gelir ve sizi bulur, gözlerinize konuk olur,bakışlarınızı soldurur.Yaşamak bazen müthiş acılar verir insana.Yerin altı,üstünden hayırlı görünür.Gönül,aradan gurbeti kaldırmak,ezeli güneşine kavuşmak ister.Oysa dünya üstünüze üstünüze gelir;kendini önemsetmenin yollarını arar.İnsan, kendi gurbetinde yaşamaya mecbur kalır.Ruhumuz yelkenlerini indiri,ufuk daralır,üstüne bir agırlık çökmüş gibi durur kalbimiz.''Hiçbir şey insanı sarsmaz,kandırmaz.''
Yasadıgımız günlere de hüzün devirleri dense yeridir.Zira iyilikler ve huzur dünyadan çekilmiş gibi.Gülme,anlamını yitirmiş,insanlar en fazla acıyla yaşar olmuşlar.Müslümanlar için gurbet yıllarıdır bu yıllar.Bir yandan şehir şen şakrak gülmektedir.Acılar ve ayrılıklarsa sürmektediröbür yandan.Şehirde agtlarla, kahkahalar;hüzünle neşe iç içe sürmektedir.
Hayat, hüzne aldırmıyor.Işıklar yükseliyor salonlardan, meydanlardan.Vitrinler rengarek şekilleriyle zayıf yerlerine dokunuyor insanların.Kirli şarkılar kesiyor yolları.Gözlerimizin önünden çocuk mezarları geçiyor.Sonra haberler,haberler...Önce gelip gögsümüze saplanan;sonra duya duya kanıksadıgımız ve kayıtsız kaldıgımız haberler...Artık haberler kılımızı kıpırdatmıyor:''Dünya bu olamazdı!'' demek geliyor içimizden.Dünya bu olamazdı.Hüzün imtihanı,günlerimizin peşini bırakmıyor.Müslüman toprakları baştan başa bir hüzün cografyası.Bu cografyanın acıları iliklerimize kadar işliyor.Ve hüzün damlıyor evlerin taraçalarından.''Gamdan daglar'' kuruyoruz.''kelimeleri kayalar olan''. ''Gam daglarına çıkıp naralar atmak'' istiyoruz.Kasideler yazıyoruz imtihanın kanayan yerlerinde;''Ah şimdi yıkıldı surlarımız,şimdi ölesiye çıplagız.''
Şehir büsbütün şarkılara bırakıyor kendini.Yeni eglenceler icat ediyor.Aynalar, evet aynalara koşuyor insanlar.Acılarını bastırmak istiyorlar;fakat gözleri ele veriyor hüzünlerini.Kaçmanın mümkün olmadıgını görüyorlar.
Biz, gögsümüze bastırdıgımız güllerle şehirden çalabildigimiz kadar tebessüm çalıyoruz.Çünkü, ancak o yakışır hüznümüze.Şehrin gögüne,tasına,topragına,havasına sinmiş hüzünden kaçmak ve onu görmezlikten gelmek ne mümkün! O, bulacagını bulur ve onda hüküm sürer.Müslüman yürekleri pişire pişire yaklaştırır yaklaştıracagı yere.Ve hüznün içinden tutulup gidilecek bir yol vardır kurtuluşa.
Acılar kalıcı degıldır.Hüzün devirleri, geride sevapları, kazanılmış imtihanları bırakıp gidecek ve bir gün mutlaka ''yıldızlar arasından yemyeşil bir rüzgar'' esecektir.
Şimdi, hüznün gölgesi vurmuş yüzümüzle, gögsümüze batırdıgımız güller ve dudaklarımızda dualarla gömülüyoruz şehre.''Hüzün ki en çok yakışandır bize.'' diyor şair.Neden yakışmasın, çünkü biz, MAHZUN BİR PEYGAMBERİN ÜMMETİYİZ.
Hüzün, tanıdık geliyor bize.Zira tarihimize hüznün diyebiliriz.En koyu hüznü Hz. Adem yaşadı dünya gurbetine düştügünde.Dünya bir hüzün gezegeni kesildi ona.Gözyaşları, ufkunu genişlete genişlete aydınlıga kavuşturdu insanlıgın babasını.Hüzün, ilk insana gurbetle tanıttı kendini.Sonra, bütün peygamberler tarihi bir hüzün tarihine boyanacaktır.Nuh Peygamber'in karşılık görmeyen çagrıları,Hz. İbrahim'in ateşlere dogru salınışı ve İsmail'i çöller ortasına koyup ardına bakmadan geriye dönüşü.Büyük peygamberlerin hüzün devirleri...Hz. Peygamber'in mahzun hayatı,Hz. Hatice'nin ve Ebu Talib'in ardı ardına ebediyete yürüyüşleri,İslam'ın Mekke yılları,Müslümanların alemde hor görülen bir cemaat oluşu...Hüzün seneleri...
Peygamberlerin hüzne bulanık bir hayatları vardır.Yeis degıl,karamsarlık degıldır bu.Çünkü onlar ümit savaşçısıdır. Ayrılık hallerinden bir haldir hüzün.Engellere takılıp kalmanın sıkıntısı,gariplik...Hüzün de bir imtihandır çünkü. Sonunda bütün peygamberler bu imtihanı aşmışlardır.
Hüzünden istesenizde istemesenizde kaçamazsınız.O gelir ve sizi bulur, gözlerinize konuk olur,bakışlarınızı soldurur.Yaşamak bazen müthiş acılar verir insana.Yerin altı,üstünden hayırlı görünür.Gönül,aradan gurbeti kaldırmak,ezeli güneşine kavuşmak ister.Oysa dünya üstünüze üstünüze gelir;kendini önemsetmenin yollarını arar.İnsan, kendi gurbetinde yaşamaya mecbur kalır.Ruhumuz yelkenlerini indiri,ufuk daralır,üstüne bir agırlık çökmüş gibi durur kalbimiz.''Hiçbir şey insanı sarsmaz,kandırmaz.''
Yasadıgımız günlere de hüzün devirleri dense yeridir.Zira iyilikler ve huzur dünyadan çekilmiş gibi.Gülme,anlamını yitirmiş,insanlar en fazla acıyla yaşar olmuşlar.Müslümanlar için gurbet yıllarıdır bu yıllar.Bir yandan şehir şen şakrak gülmektedir.Acılar ve ayrılıklarsa sürmektediröbür yandan.Şehirde agtlarla, kahkahalar;hüzünle neşe iç içe sürmektedir.
Hayat, hüzne aldırmıyor.Işıklar yükseliyor salonlardan, meydanlardan.Vitrinler rengarek şekilleriyle zayıf yerlerine dokunuyor insanların.Kirli şarkılar kesiyor yolları.Gözlerimizin önünden çocuk mezarları geçiyor.Sonra haberler,haberler...Önce gelip gögsümüze saplanan;sonra duya duya kanıksadıgımız ve kayıtsız kaldıgımız haberler...Artık haberler kılımızı kıpırdatmıyor:''Dünya bu olamazdı!'' demek geliyor içimizden.Dünya bu olamazdı.Hüzün imtihanı,günlerimizin peşini bırakmıyor.Müslüman toprakları baştan başa bir hüzün cografyası.Bu cografyanın acıları iliklerimize kadar işliyor.Ve hüzün damlıyor evlerin taraçalarından.''Gamdan daglar'' kuruyoruz.''kelimeleri kayalar olan''. ''Gam daglarına çıkıp naralar atmak'' istiyoruz.Kasideler yazıyoruz imtihanın kanayan yerlerinde;''Ah şimdi yıkıldı surlarımız,şimdi ölesiye çıplagız.''
Şehir büsbütün şarkılara bırakıyor kendini.Yeni eglenceler icat ediyor.Aynalar, evet aynalara koşuyor insanlar.Acılarını bastırmak istiyorlar;fakat gözleri ele veriyor hüzünlerini.Kaçmanın mümkün olmadıgını görüyorlar.
Biz, gögsümüze bastırdıgımız güllerle şehirden çalabildigimiz kadar tebessüm çalıyoruz.Çünkü, ancak o yakışır hüznümüze.Şehrin gögüne,tasına,topragına,havasına sinmiş hüzünden kaçmak ve onu görmezlikten gelmek ne mümkün! O, bulacagını bulur ve onda hüküm sürer.Müslüman yürekleri pişire pişire yaklaştırır yaklaştıracagı yere.Ve hüznün içinden tutulup gidilecek bir yol vardır kurtuluşa.
Acılar kalıcı degıldır.Hüzün devirleri, geride sevapları, kazanılmış imtihanları bırakıp gidecek ve bir gün mutlaka ''yıldızlar arasından yemyeşil bir rüzgar'' esecektir.
Şimdi, hüznün gölgesi vurmuş yüzümüzle, gögsümüze batırdıgımız güller ve dudaklarımızda dualarla gömülüyoruz şehre.''Hüzün ki en çok yakışandır bize.'' diyor şair.Neden yakışmasın, çünkü biz, MAHZUN BİR PEYGAMBERİN ÜMMETİYİZ.