Yeniden Doğuş

HÜZNÜN DOĞU YARISI



Çiğ tanesi pırıltısında gözlerim ve yine adınla başlıyorum İsrâ. Kekeme kalmış cüzlerimin nurundan yoksun gözlerim ve yavaş yavaş hırpalıyor suretimi aynanın resmedemediği. Kıvılcımla ateş arasında bir mirâcı vardı herkesin…

Herkesin bir İsrâ’sı…



Kim bilir kaç kez dokunduğum yerdeydi kalbimin ibresi. Hezimetim akşam alacasında…

Ah ne çok denizdir ellerin bana, ne çok aşina!

Kum tanelerinin suya inmesi yakınken yaz yağmurlarının tutuştuğu akşamlarda okudum kendimi ve en çok seni. Mabedimin uzaklığına sen düştün ya, geceye çektiğin siyah peçenin ardında uyku ve uyanıklık arası kutsal terennümler mırıldanıyorum. Bir bedevinin yangın yeri uykusuna benzetiyorum seni ‘ruhu besleyen’. Bu yüzden iğfal edilemiyor hükmüm cümlelerimin bittiği yerde. Al bu ağır aksak düşü toparla benden!

Adının başında ben bir zedeyim İsrâ!

Aşkın, geceden dökülen tutam tutam teksifken, kahrım lütfuna öğrendim, çölün rahmetine düşmenin kızıl kıyamet yanmaktan geçtiğini! Onca gidiyorken aşk, kalmak da neydi? Gidenlerin ardında bıraktıkları toz sürmelenirken gözümüze, durmak neyin nesiydi? Göğüne mest olan muradım, fikrime el ettikçe kopar kıyamet İsrâ. Zemheri tutar geceyi. Dolanır niyazıma gül kokulu sunaklar.

Kan tutar sana olan düşkünlüğüm de, hüznün doğu yarısı kalır öksüz!Ezberimdesin daim. Her gece gökte mavi bir yıldızla kıyama duruyoruz aşka. Ellerimde virdin… Razılığımla karışıyorum yokluğuna. Seninle gül mevsimiyken içim, fırtına çıksa ne yazar İsrâ! Değil mi ki, sen saçlarıma alev alev yağarken, geçeceğim sadece bir pervaz vardı.

Yağmur bu kadar ıslak geçerken ömrümden, sen en çok ‘O’ydun. Haydi! Beni senin aşkında sına. Ab-ı hayatın ile yıka kalbimi. Selama dursun yıldızlar. Ben senden geçeyim, sen benden…

Tâ ki ‘O’ görünsün İsrâ!


Mesira Meriç​

Heybemde göç sesleri; / birikmiş yine hayalin /

Masal ırmağına su içmeye gelen yusufçuğun her renkten gökkuşağı değse bakışlarına.
Rüyasını biri yorumlasa. Ve Züleyha’yı bir ad tamamlasa. Buhur kokan bir gömlek mesela, mesela rıza kokan bir zindan!

Gözüme sürmelenirken gülkurusu, yanağımda üşüyen rüzgâr güneşimi kaçırır benden.
Kuyunun kalbine ateşi atan sancılar, sanma ki bir gecelik!
Bilsen ki kaç hâl içre yanar Züleyha, kaç muamma!

Kurudu gözlerim bulutlarının eşiğinde... Şimalin bağdaş kurdu âhıma, âhımda yorgun bir anlam…Yandığınca pişti kalbim; aldığım aşk kadardır ecrim, verdiğim yine aşk!
Yüreğinin pasını çoğaltan tükenmişlikten azadesin sen.
Sen’in seni geçişi alnına çizgi Züleyha!

Heybemde göç sesleri...
Ben duyuyorum cennetten geliyor bu koku, bu buhur…
Sen duyuyor musun Züleyha?




Mesira Meriç​

Yağmura gömdüm mazimi. Ben, Filistin’de umutları kör çekiçlerle örselenen bir çocuğun bakışlarındaki isyan. Her mazi bir iç çekiş, her mazi kulaklarımda çakılıp kalan bir yankı. Kimseler söylememişti oysa kaknem gözlerine düşmenin faciasını.

Kimseler anlatmamıştı kalbin içine içine akan kötürüm teessürün firarımın birinci dereceden müsebbibi olacağını. Bilmeseydim hiç hasreti, attığın düğümü çözer miydi ellerim? Attığın düğümü çözeydim de ey aşk, ölmeyeydim!

–İnsan kaç kere ölürdü ki?-



Her gün bir ‘of’ çekmedeyim koynumda serîrem diye sakladığıma. Her gün bir ‘of’ çekmedeyim takvim yapraklarını eskite eskite sığ sularda kaçırdığıma. Ve her gün bir ‘of’ ile sürüklenmedeyim ‘yüküm’ olana.

Yitirilmiş veya geç kalınmış gerçekleri var geçmişimin, bedenimin bir türlü taşıyamadığı. Öyle ya, ümitle ümitsizlik arasında uçarken ölümü yarıda kalırmış kuşların. Zehrini kirli kâğıt suretinde taşıyan kadınlar çiğnerlermiş geçmişi ve dahi aşkı!



Yakınımda olan ama henüz varamadığım o bahçede biten çöl çiçeği anlardı bir tek aşkın arı duru dilinden! Sen anlar mıydın?

Sen, her adını yazışımda kâğıdıma gül yağı damlattığım! Bunları çorak geçmişimle yıka olur mu? Bir avuç kül katsın zehrine vurgunun. Bir yangın başlasın namlunun ucundan, olur da kurşunun olur erirsem nazar etme,

sakın yanmasın kalbin.



İçime öyle revansın!



Mesira MERİÇ​

Beytü-l Hazen'dedir gâm-ı hicranım

kanaviçeme kuş ölüleri işlesin annem


bilmiyorsun, bir oraya bir buraya savruluyor şirazesiz kalan satırlarım.

gitmelerden geçerek yalnızlığa çalan gözlerine tutunup güneşi ezberliyorum tenha bir kuyunun içinde nâre.

kirpiklerimden süzülen kristal hüzünler biriktiriyorum avuçlarımda.

bilir misin elinde bir gülle bekleyen adam neye tutunur?

ve neden hükmü ezelden verilen bir insanın gözyaşları hep içe akar?

savur mahşerini vakit gelmiştir nâre.

hasrettendir zaman divane;

vur aşkı kalbinden, vur nâre!

toprağı giyinen dalların eğilsin üzerime.


sar beni gün gün çoğalan yangınlarına ruhunun.

başına çiğ damlamış söylemler olur harcım;

ellerime bulaşık, üzerimde alıngan kahırlar var.

adın, düş taşıyan bir yangına kurban

rüzgârgülünü yırtan acılarımı yarına ısmarladım nâre.

aşktanmış keşfedilmemiş cümleleri yudumlamak! aşktan!

ey maverama şerh düşüren güzellik!

seyrettim aynamdaki bilcümle yansımanı

benzettim kendimi rotasından sapıp da yolunu kaybeden turnalara.

gül zülfünün titreyişine bereketli gelişlerini saklıyorum nâre.

gözlerindir ahdim! ahdim, gözlerinedir.

nüktesiz bir çığlığın avlusundan dökülen kelimelerimi savuruyorum rüzgârına

avuçlarımda bin çeşit intihar var, ve içimde uzak hatıraların gönül seyranı

yorgun süvarileri, kalbimize ululanan Ortadoğu'yu kutsalın bil nâre.

koyu siyah bir gecede göster renklerin en beyazını.

tut aşkı kalbinden, tut da beni hep böyle sev nâre

Mesira Meriç​