- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
BUGÜN YİNE seninle ilgili bir yazı okudum. Düşünüyorum, dünyayı şereflendirdiğin andan beri kaç kişi minnet duydu sana. Kaç kişi andı, kalbinin en kuytularında ya da ölesiye bir savaşın tam ortasında, kahramanca...
Senin gibi sevilmek nasip olmadı kimseye, olmazdı da.
Varlığın, ahlâkın mucize, evet; ama seni tanıyan nasıl sevmez seni. Bu sevgi mucize değil. Hakettiğin hiç değil.
Öyle incesin ki, tesellici. Rahmetin timsali.
Asla sert olmadığını dost, düşman, hatta senden ümidini kesmeyen münafık bile bilirdi. Ama hüznünü?
Diyorlar ki senin için ashab-ı güzin; her zaman hüzünlü bir duruşu vardı, ama mütebessimdi.
Bu ne incelik kainatın sultanı. Allah’ın habibi, sevinmek senin hakkındı, kâinat senin için vardı. Ama asla bencil olmadın. Olmadın ki, hüznü giydin o mübarek sırtına. Bizim için. Sen tüm ümmetin yerine sevinirdin sevineceğinde, hepimiz için üzülürdün. Ahiret adınaydı bu üzüntün, kaygın; ebedî hayat içindi sevincin.
Dünyanın yanında değeri yoktu da, kimsenin üzüntüsünü hafif görmedin. Çocukla çocuk olurdun, sevinenin sevincini kırmaz, üzüleni aşağılamazdın. Bir çocuğun kuşunun ölmesi bir üzüntüydü ki senin için, onu da teselli ederdin. Hüznün bundandı. Hep sevinçli olsan, zordur sevinçten üzüntüye geçmek. Mutlu insana anlatamaz kimse derdini, çekinir. Ya da üzüntülüyken, birinin sevincine sevinmek...
Sen hüzünlü dururdun, mütebessim... Mutlu olan, tebessümünle tamamlardı mutluluğunu. Dertliler hüznünü tanır, sana sığınırdı. Kimseyi incitmezdi o tatlı dilin. Senin duruşun bile teselliydi. O nur yüzünü gören, unuturdu diyeceğini. Kimsesiz çocukları okşarken saçlarını tarardın, ellerin tecelliydi.
Sevmen duaydı, tesellin dua, kızman duaydı.
Sen teselliciydin, tesellin duaydı, duan teselli.
Şimdi seni ananlar anıyor ağlar gibi, gel kâinatın sevinci.
Teselline muhtaç ümmetine bir kerem et. Et ki, muhtacız.
Eline, sözüne, sesine, kokuna; en çok da ruhuna.
Gel ey tesellici, rahmetin timsali...
Nuriye Çakmak
Senin gibi sevilmek nasip olmadı kimseye, olmazdı da.
Varlığın, ahlâkın mucize, evet; ama seni tanıyan nasıl sevmez seni. Bu sevgi mucize değil. Hakettiğin hiç değil.
Öyle incesin ki, tesellici. Rahmetin timsali.
Asla sert olmadığını dost, düşman, hatta senden ümidini kesmeyen münafık bile bilirdi. Ama hüznünü?
Diyorlar ki senin için ashab-ı güzin; her zaman hüzünlü bir duruşu vardı, ama mütebessimdi.
Bu ne incelik kainatın sultanı. Allah’ın habibi, sevinmek senin hakkındı, kâinat senin için vardı. Ama asla bencil olmadın. Olmadın ki, hüznü giydin o mübarek sırtına. Bizim için. Sen tüm ümmetin yerine sevinirdin sevineceğinde, hepimiz için üzülürdün. Ahiret adınaydı bu üzüntün, kaygın; ebedî hayat içindi sevincin.
Dünyanın yanında değeri yoktu da, kimsenin üzüntüsünü hafif görmedin. Çocukla çocuk olurdun, sevinenin sevincini kırmaz, üzüleni aşağılamazdın. Bir çocuğun kuşunun ölmesi bir üzüntüydü ki senin için, onu da teselli ederdin. Hüznün bundandı. Hep sevinçli olsan, zordur sevinçten üzüntüye geçmek. Mutlu insana anlatamaz kimse derdini, çekinir. Ya da üzüntülüyken, birinin sevincine sevinmek...
Sen hüzünlü dururdun, mütebessim... Mutlu olan, tebessümünle tamamlardı mutluluğunu. Dertliler hüznünü tanır, sana sığınırdı. Kimseyi incitmezdi o tatlı dilin. Senin duruşun bile teselliydi. O nur yüzünü gören, unuturdu diyeceğini. Kimsesiz çocukları okşarken saçlarını tarardın, ellerin tecelliydi.
Sevmen duaydı, tesellin dua, kızman duaydı.
Sen teselliciydin, tesellin duaydı, duan teselli.
Şimdi seni ananlar anıyor ağlar gibi, gel kâinatın sevinci.
Teselline muhtaç ümmetine bir kerem et. Et ki, muhtacız.
Eline, sözüne, sesine, kokuna; en çok da ruhuna.
Gel ey tesellici, rahmetin timsali...
Nuriye Çakmak
