- Üyelik Tarihi
- 18 Ocak 2008
- Mesajlar
- 1,134
- Aldığı Beğeniler
- 15
Yalnızlığın bir kere yerleşmeye görsünkalbine…
Üstüne mor hüzünlerini, kızıl acılarını eklersin tam olur…
Dahada belirginleşir yalnızlığın…
Sonbahar rüzgarının savurduğu rüzgar gibi…
Sonbahar rüzgarının savurduğu yapraklar gibi…
Savrulursun tenhalara, hem un ufak olmaya hazır…
…KIRILIRSIN…
Yalnızlığından kaçmak için kalabalığın ortasına atarsın kendini…
Ama insana kalabalık daha çok haykırır yalnızlığını…
…BOĞULURSUN…
Anlatmak istersin kendini…
Anlattıkça inceltmek istersin dertlerini…
İnceltmek ve inceldiği yerden koparmak…
Ve öylesine bir bahane bulup kaçmak istersin…
Kurtulmak istersin kalan dertlerinden…
…KAÇARSIN…
Ve yine bulursun kendini karanlıklarda…
Ne var anlamazsın onlarda…
Ardından umursamaz bir tavır satın alırsın…
Köşedeki satıcıdan…
Yüzünede keder ve hüzün örtücü bir maske…
Herkesi kandırsanda kendini kandırabilirmisin…
…DURAKLARSIN…
Güneş batmıştır gün bitmiştir…
Kırılsanda, boğulsanda, kaçsanda durulmuşsundur artık…
Gecenin karanlığına saklanmaktır niyetin…
Karanlıktan korksanda…
Ama asıl korktuğun içindeki karanlıktır…
…ANLARSIN…
El ayak çekilmiştir, ses seda kalmamıştır…
Kendini, her şeyi, kalabalığı yargılama zamanı gelmiştir…
Dalarsın benliğindeki karanlığa korkarsın…
…KORKARSIN…
Ve güneş doğmak üzeredir…
Ama bitmemiştir kendinle hesaplaşman…
Kalabalığa hüküm giydirmen…
Yorgun düşmüşsündür fakat…
Yine yeniksindir hayata…
Bırakırsın düşüncelerini en kuytu köşeye…
Nasılsa yarın gece gene güneş batacak…
Ve yine kendinle nöbet sana kalacak…
Üstüne mor hüzünlerini, kızıl acılarını eklersin tam olur…
Dahada belirginleşir yalnızlığın…
Sonbahar rüzgarının savurduğu rüzgar gibi…
Sonbahar rüzgarının savurduğu yapraklar gibi…
Savrulursun tenhalara, hem un ufak olmaya hazır…
…KIRILIRSIN…
Yalnızlığından kaçmak için kalabalığın ortasına atarsın kendini…
Ama insana kalabalık daha çok haykırır yalnızlığını…
…BOĞULURSUN…
Anlatmak istersin kendini…
Anlattıkça inceltmek istersin dertlerini…
İnceltmek ve inceldiği yerden koparmak…
Ve öylesine bir bahane bulup kaçmak istersin…
Kurtulmak istersin kalan dertlerinden…
…KAÇARSIN…
Ve yine bulursun kendini karanlıklarda…
Ne var anlamazsın onlarda…
Ardından umursamaz bir tavır satın alırsın…
Köşedeki satıcıdan…
Yüzünede keder ve hüzün örtücü bir maske…
Herkesi kandırsanda kendini kandırabilirmisin…
…DURAKLARSIN…
Güneş batmıştır gün bitmiştir…
Kırılsanda, boğulsanda, kaçsanda durulmuşsundur artık…
Gecenin karanlığına saklanmaktır niyetin…
Karanlıktan korksanda…
Ama asıl korktuğun içindeki karanlıktır…
…ANLARSIN…
El ayak çekilmiştir, ses seda kalmamıştır…
Kendini, her şeyi, kalabalığı yargılama zamanı gelmiştir…
Dalarsın benliğindeki karanlığa korkarsın…
…KORKARSIN…
Ve güneş doğmak üzeredir…
Ama bitmemiştir kendinle hesaplaşman…
Kalabalığa hüküm giydirmen…
Yorgun düşmüşsündür fakat…
Yine yeniksindir hayata…
Bırakırsın düşüncelerini en kuytu köşeye…
Nasılsa yarın gece gene güneş batacak…
Ve yine kendinle nöbet sana kalacak…
