Nedense çok seviyorum geceleri.
Duygular iyice gün yüzüne çıkıyor, belki de ondan.
Belki de sizi hiç yoktan yaratan
ve sayısız nimetlerle perverde kılan Rabbinize
daha yakın hissediyorsunuz kendinizi,
herkesin dostuna yakın olduğu anlarda, sessizlikte...
Geceler, vefalı ve şefkatli bir dost gibi bağrına basıyor sımsıcak.
Geceler, kocaman bir ayna koyuyor karşıma kendimi seyretmem için.
Hassas bir terazi getiriyor önüme,
bugünümü dünümle karşılaştırıp tartayım diye.
Ve ben endişe duyuyor, ürperiyorum
O'nun rahmetinin gazabını geçtiğini bildiğim halde.
Ve ben korkuyorum,
O'nun Settâr olduğunu bilmeme rağmen...