Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
Yakınında olanı kolaydır hissetmek...
Zor olan, uzağındakinin kanını,
Kendi damarlarından geçerken hissedebilmektir…
Kulakların onun kalp atisini duyamadığında,
Kalbin onunla birlikte,
Aynı ritimde atabilmesidir zor olan…
Hayal kurmak kolaydır ve hatta onu düşünmek kolaydır…
Zor olan kendini düşünürken onu,
Onu düşünürken kendini bulabilmektir hayallerde…
Ve kolaydır nefes almak o yanındayken…
Hâlbuki ne zordur boğulurken onunla,
Onsuzluğu ciğerlerine çekebilmek doyasıya…
Zor olan, uzağındakinin kanını,
Kendi damarlarından geçerken hissedebilmektir…
Kulakların onun kalp atisini duyamadığında,
Kalbin onunla birlikte,
Aynı ritimde atabilmesidir zor olan…
Hayal kurmak kolaydır ve hatta onu düşünmek kolaydır…
Zor olan kendini düşünürken onu,
Onu düşünürken kendini bulabilmektir hayallerde…
Ve kolaydır nefes almak o yanındayken…
Hâlbuki ne zordur boğulurken onunla,
Onsuzluğu ciğerlerine çekebilmek doyasıya…
Bildiğim bir başka şey de şudur:
Olacak Olan, Olur...
Oldurmaya çalışmasan da olur, engellesen de olur...
Ve bu duruma uygun düşen;
Sakince beklemektir...
Ki zaten, zor olan da budur...
Olacak Olan, Olur...
Oldurmaya çalışmasan da olur, engellesen de olur...
Ve bu duruma uygun düşen;
Sakince beklemektir...
Ki zaten, zor olan da budur...
Yıllar, kenarda bekler;
geceye doğru giden trenleri gözleyen çocuklar gibi…
Yollar, dürmededir artık kendini!
Ve hatıralar süpürülmededir hafızalardan;
"artık" paylaşılmayanlara yer açılsın diye!..
geceye doğru giden trenleri gözleyen çocuklar gibi…
Yollar, dürmededir artık kendini!
Ve hatıralar süpürülmededir hafızalardan;
"artık" paylaşılmayanlara yer açılsın diye!..
Her "Bazen" 'in Bir Zamanı Vardır...
Bazen yorar insanı küçük şeyler;
büyük sırlar vardır küçük şeylerin içinde.
Açıldıkça açılır, boyuna posuna bakmadan...
Bazen dinlendirir insanı uzaklar;
uzaklığa bir yakınlığı vardır gözlerin.
Gözlerin olduğu kadar gönlün de...
Bazen durur tüm adımlar;
adamların tembelliğinden değil, yolların düşündürücülüğünden.
Öyle çetrefillidir ki, susar ayaklar da kimi zaman...
Bazen sorar gözler, diller kabul etse bile.
Maharet gözleri bile ikna etmektir, güzel söz söylemek değil.
Bazen durur dünya, inecekler iner, sonra yoluna devam eder.
Ne var ki, herkes için o duruş anı farklıdır.
Kimisi içinse hiç dönmez dünya, ki o da apayrı mesele.
Bazen her şeyi bir mimik anlatır, bazen gözyaşı, bazen bir kelime.
Ne kadar da ağır gelir söylemek bazen bir kelime bile.
Bazen bir anı, bir ömür kokar.
Bazen bir daha yaşayamayacağını hisseder insan içinde bulundugu ânı.
Bazen şair olur insan, mısra kuramaz.
Bazen mısra kurar insan, şair değildir.
Bazen hiçbiridir, ne diyeceğini bilemeyen sıradan biridir işte...
Bazen yaşadığını daha çok hisseder insan, öleceğini unutur büsbütün.
Bazen yaşadığını tamamen unutur, hatta bazen her ikisini de.
Bir anı bir anına uymaz derler ya insan için,
ya bütün anları birbirinin aynı olsaydı...!
Bazen korkutmaz mı bu ihtimal insanı?
Bazen korkar insan gölgesinden.
Gölgesinin şahsında kendisinden.
Zira kendi vücudu geçmiştir güneşin önüne.
Kendi eseridir gölgesi.
Bazen susar insan, dudakları çatlar susuzluktan.
Bazen susar insan, söylenecek çok söz varken bile.
Bazen dolar insan, kimse anlamaz.
Bazen herkes anlar, kendisi kendisini anlamaz.
Yalnızdır bazen insan, öyle yalnız bakar ki dünyaya.
Bazense hiç yalnız değildir, nasıl baktığını bilirse.
Bazen büyük görür insan kendini, ne acizliktir!
Bazen aciz görür, ne büyük bir görüş!
Bazen, 'bazen' değil, 'her zaman' demek gerek.
Ama bilmek gerek, ne zaman?
Her 'bazen'in bir zamanı vardır..
Bazen yorar insanı küçük şeyler;
büyük sırlar vardır küçük şeylerin içinde.
Açıldıkça açılır, boyuna posuna bakmadan...
Bazen dinlendirir insanı uzaklar;
uzaklığa bir yakınlığı vardır gözlerin.
Gözlerin olduğu kadar gönlün de...
Bazen durur tüm adımlar;
adamların tembelliğinden değil, yolların düşündürücülüğünden.
Öyle çetrefillidir ki, susar ayaklar da kimi zaman...
Bazen sorar gözler, diller kabul etse bile.
Maharet gözleri bile ikna etmektir, güzel söz söylemek değil.
Bazen durur dünya, inecekler iner, sonra yoluna devam eder.
Ne var ki, herkes için o duruş anı farklıdır.
Kimisi içinse hiç dönmez dünya, ki o da apayrı mesele.
Bazen her şeyi bir mimik anlatır, bazen gözyaşı, bazen bir kelime.
Ne kadar da ağır gelir söylemek bazen bir kelime bile.
Bazen bir anı, bir ömür kokar.
Bazen bir daha yaşayamayacağını hisseder insan içinde bulundugu ânı.
Bazen şair olur insan, mısra kuramaz.
Bazen mısra kurar insan, şair değildir.
Bazen hiçbiridir, ne diyeceğini bilemeyen sıradan biridir işte...
Bazen yaşadığını daha çok hisseder insan, öleceğini unutur büsbütün.
Bazen yaşadığını tamamen unutur, hatta bazen her ikisini de.
Bir anı bir anına uymaz derler ya insan için,
ya bütün anları birbirinin aynı olsaydı...!
Bazen korkutmaz mı bu ihtimal insanı?
Bazen korkar insan gölgesinden.
Gölgesinin şahsında kendisinden.
Zira kendi vücudu geçmiştir güneşin önüne.
Kendi eseridir gölgesi.
Bazen susar insan, dudakları çatlar susuzluktan.
Bazen susar insan, söylenecek çok söz varken bile.
Bazen dolar insan, kimse anlamaz.
Bazen herkes anlar, kendisi kendisini anlamaz.
Yalnızdır bazen insan, öyle yalnız bakar ki dünyaya.
Bazense hiç yalnız değildir, nasıl baktığını bilirse.
Bazen büyük görür insan kendini, ne acizliktir!
Bazen aciz görür, ne büyük bir görüş!
Bazen, 'bazen' değil, 'her zaman' demek gerek.
Ama bilmek gerek, ne zaman?
Her 'bazen'in bir zamanı vardır..
"Seni uzaktan seviyorum...." diye düşündü erkek içinden.
"Yaklaşmadan, anlatmadan, anlaşılmadan....
Ben seni beklentisiz seviyorum.
Hiçbir şey ummadan, talepte bulunmadan, hayal bile kurmadan.
Kendi içimde taşıdığım sessiz sedasız bir sır bu.
Ben belki de senden çok bu sırrı seviyorum."
Sırrın senden bile güzel çünkü, senden bile özel.
Sırrın bir billur kadeh, kırılmasın diye yüreğimde taşıyorum.
Sırrın nazenin bir mum alevi, sırf yanmaya devam etsin diye karanlığı gündüze yeğliyorum.
Kimse bilmiyor, bilmesi de gerekmiyor.
Hem kim ne anlar? Ateş bu, hep düştüğü yeri yakar.
Bense ne bir şeyleri değiştirmek peşindeyim, ne bir yere varmak.
Ne sahip olmak derdindeyim, ne kendimi kanıtlamak.
Her şey olduğu gibi kalsın istiyorum.
Ben hep bir sıfır mağlup olayım; sen hep uzak bir hayalden ibaret.
Sen olduğun gibi kal. Ulaşılmaz. Dokunulmaz. Koklanılmaz.
Ben olduğum gibi. Dünya olduğu gibi.
"Yaklaşmadan, anlatmadan, anlaşılmadan....
Ben seni beklentisiz seviyorum.
Hiçbir şey ummadan, talepte bulunmadan, hayal bile kurmadan.
Kendi içimde taşıdığım sessiz sedasız bir sır bu.
Ben belki de senden çok bu sırrı seviyorum."
Sırrın senden bile güzel çünkü, senden bile özel.
Sırrın bir billur kadeh, kırılmasın diye yüreğimde taşıyorum.
Sırrın nazenin bir mum alevi, sırf yanmaya devam etsin diye karanlığı gündüze yeğliyorum.
Kimse bilmiyor, bilmesi de gerekmiyor.
Hem kim ne anlar? Ateş bu, hep düştüğü yeri yakar.
Bense ne bir şeyleri değiştirmek peşindeyim, ne bir yere varmak.
Ne sahip olmak derdindeyim, ne kendimi kanıtlamak.
Her şey olduğu gibi kalsın istiyorum.
Ben hep bir sıfır mağlup olayım; sen hep uzak bir hayalden ibaret.
Sen olduğun gibi kal. Ulaşılmaz. Dokunulmaz. Koklanılmaz.
Ben olduğum gibi. Dünya olduğu gibi.