Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
Hayata kablolarla tutunmasam.
Bu kadar çok şifrelerim olmasa.
Şarkılara bu kadar kolay ulaşamasam.
Her şey bir düğmeye, bir tuşa dokunmaya bakmasa.
Her şey bu kadar kolay olmasa.
Hayatıma giren her kolaylık fıtratımdan bir parça koparmasa.
Bilgi elimin altında hazır ve nazır,
emre âmade beklemese, peşinden koşsam biraz.
Kütüphane kütüphane dolaşsam yeniden.
Dilimden bu kadar çok kelime çıkmasa.
Bu kadar çok harf dökülmese kalemimden.
Bu kadar çok tasnif yapmasam. Sıralamasam.
İndeks çıkarmasam. Sonra her şeyi birbirine karıştırmasam.
Daha az dosya açsam. İmzamı biraz daha özenli atsam.
Harfleri daha yavaş yazsam. Mürekkebim böyle kolay kurumasa.
Her şey bu kadar çabuk olup bitmese.
Başladığım kitapları bitirmek için biraz uğraşsam.
Defterler böyle çabuk dolmasa.
Parmağımdaki yaranın iyileşmesi zaman alsa.
Hatıraları kurcalayacak, eski mektupları okuyacak,
köhne defterleri karıştıracak halim vaktim olsa.
Tozlu sandıkları karıştırsam, geçmişteki hesaplara bir göz atsam.
Çektiğim fotoğraflara, el-insaf, ikinci kez baksam.
Baharın gelmesi sevinç, kışın gelmesi hüzün hissedebilsem.
Mevsimlerin geçişini daha rahat izleyebilsem.
Kışa bahar, yaza sonbahar, geceye gündüz bu kadar çabuk eklenmese.
Haftanın başlamasıyla bitmesi,
okulların açılmasıyla kapanması bir olmasa.
Bitmek tükenmek bilmeyen uzun yaz tatilleri canımdan bezdirse beni.
İkindiyle akşam arası uzadıkça uzasa.
Ufukta güneş bir mızrak boyu, asılı kalsa. Böyle çabuk batmasa.
Akşam olmak bilmese biraz, geceler bitmese.
İçimde kocaman bir boşluk kalsa. Canım sıkılsa bir daha.
Zaman bu kadar azalmasa. Bu kadar âhir-zaman olmasa.
Dağıtsam ne’m var ne’m yok, zekâtını hesaplamadan.
Sonra toplamasam kendimi dağıttığım onca yerden, geri almasam.
Üzerine gölge düşmeyen berrak maviyle yetinsem.
Ömrümdeki en önemli hadise olarak kalsa bir ırmağın akışı.
Gördüğümü düşünebilsem.
Duru bir görüş bahşetsen bana Yâ Rab.
Her şeyin yerli yerinde durduğunu, ağır ağır döndüğünü,
sakin sakin aktığını görmeme yetecek bir bakış.
O bakışta, bu kadar çok olmasam.
Tek yörüngede tek merkezde toplansam. Yekpâre olsam.
Kesrette dağılmasam. Küçülsem. Tek noktada toplansam.
Yaşam büyük, âmenna. Ama ben biraz azalsam.
Sadeleşsem. Durulsam, arınsam....
Bu kadar çok şifrelerim olmasa.
Şarkılara bu kadar kolay ulaşamasam.
Her şey bir düğmeye, bir tuşa dokunmaya bakmasa.
Her şey bu kadar kolay olmasa.
Hayatıma giren her kolaylık fıtratımdan bir parça koparmasa.
Bilgi elimin altında hazır ve nazır,
emre âmade beklemese, peşinden koşsam biraz.
Kütüphane kütüphane dolaşsam yeniden.
Dilimden bu kadar çok kelime çıkmasa.
Bu kadar çok harf dökülmese kalemimden.
Bu kadar çok tasnif yapmasam. Sıralamasam.
İndeks çıkarmasam. Sonra her şeyi birbirine karıştırmasam.
Daha az dosya açsam. İmzamı biraz daha özenli atsam.
Harfleri daha yavaş yazsam. Mürekkebim böyle kolay kurumasa.
Her şey bu kadar çabuk olup bitmese.
Başladığım kitapları bitirmek için biraz uğraşsam.
Defterler böyle çabuk dolmasa.
Parmağımdaki yaranın iyileşmesi zaman alsa.
Hatıraları kurcalayacak, eski mektupları okuyacak,
köhne defterleri karıştıracak halim vaktim olsa.
Tozlu sandıkları karıştırsam, geçmişteki hesaplara bir göz atsam.
Çektiğim fotoğraflara, el-insaf, ikinci kez baksam.
Baharın gelmesi sevinç, kışın gelmesi hüzün hissedebilsem.
Mevsimlerin geçişini daha rahat izleyebilsem.
Kışa bahar, yaza sonbahar, geceye gündüz bu kadar çabuk eklenmese.
Haftanın başlamasıyla bitmesi,
okulların açılmasıyla kapanması bir olmasa.
Bitmek tükenmek bilmeyen uzun yaz tatilleri canımdan bezdirse beni.
İkindiyle akşam arası uzadıkça uzasa.
Ufukta güneş bir mızrak boyu, asılı kalsa. Böyle çabuk batmasa.
Akşam olmak bilmese biraz, geceler bitmese.
İçimde kocaman bir boşluk kalsa. Canım sıkılsa bir daha.
Zaman bu kadar azalmasa. Bu kadar âhir-zaman olmasa.
Dağıtsam ne’m var ne’m yok, zekâtını hesaplamadan.
Sonra toplamasam kendimi dağıttığım onca yerden, geri almasam.
Üzerine gölge düşmeyen berrak maviyle yetinsem.
Ömrümdeki en önemli hadise olarak kalsa bir ırmağın akışı.
Gördüğümü düşünebilsem.
Duru bir görüş bahşetsen bana Yâ Rab.
Her şeyin yerli yerinde durduğunu, ağır ağır döndüğünü,
sakin sakin aktığını görmeme yetecek bir bakış.
O bakışta, bu kadar çok olmasam.
Tek yörüngede tek merkezde toplansam. Yekpâre olsam.
Kesrette dağılmasam. Küçülsem. Tek noktada toplansam.
Yaşam büyük, âmenna. Ama ben biraz azalsam.
Sadeleşsem. Durulsam, arınsam....
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
kelimelerin hıçkırıklarına boğulmuş sessizlik
/neden uzaklar özlem kokar bu kadar,
avuçladığım her şey, neden kanatır yüreğimi…/
ey yakınımdaki can acım,
bir gözyaşının masumluğunda kaldı umutlarım
özledim havada asılı duran sevda kokusunu,
hatta özledim soluk benizli kaldırımların sesini, şikayetlerini
iç sızılarını..
mükerrer hüzünlerle gelir güneş, leylimin seherine,
kelimelerin hıçkırıklarına boğulmuş sessizlik
ve ahirinde duaya bürünmüş nefes…
ey yakınımdaki can acım,
hiç bir söz kıymadı benim yürek mâbedime,
sessizliğim hiç bu kadar yakınlaşmadı isyanın bahçesine…
/neden uzaklar özlem kokar bu kadar,
avuçladığım her şey, neden kanatır yüreğimi…/
ey yakınımdaki can acım,
bir gözyaşının masumluğunda kaldı umutlarım
özledim havada asılı duran sevda kokusunu,
hatta özledim soluk benizli kaldırımların sesini, şikayetlerini
iç sızılarını..
mükerrer hüzünlerle gelir güneş, leylimin seherine,
kelimelerin hıçkırıklarına boğulmuş sessizlik
ve ahirinde duaya bürünmüş nefes…
ey yakınımdaki can acım,
hiç bir söz kıymadı benim yürek mâbedime,
sessizliğim hiç bu kadar yakınlaşmadı isyanın bahçesine…