Yeniden Doğuş

Yusufça · 7 Ocak 2013

Bir yalnızlığım var benim
Hurda ömür tezgahında
Yamalı hislere eğreti tamirat
Yenilenemeyen pörsümüş sevdalara
Unutulmuş birer hatırat.
Âdem’den doğma
Nebî’den yara
Ve sülb-ü ahirden taşma
Çiy tanesi orucunda
Ha düştü,ha düşecek…
Toprağa hemrâh
Hasrete debbağ
Vuslata derin bir “ah”
Ha dirildi,ha dirilecek…

Yusufça · 7 Ocak 2013

Bir yalnızlığım var benim
Satır aralarına sığdırılamayan
Fersah fersah sineye ırak noktasız bir bilm/ece/nin
Sağır ünlemlerle sallandırılırken gövdesinden her gece
Rüzgar rüzgar sesine titrediğim
Ve tel tel zerrelerinde eridiğim…
Dem diye diye Demlenemediğim
Binlerce “Yetmedi…” inleyişlerinde
Bir kez olsun
Ardı sıra yetişemediğim…

Yusufça · 7 Ocak 2013

Gönlümde hüzün var, yaklaştı akşam
Ömrümün güneşi zevale döndü.
Akşamları sevmek belki çare olurdu
şafakla beraber o da çekip gitmeseydi!

Ama dünyada beni bırakıp gitmeyecek ne var,
söyler misiniz dünya âşıkları?
En güzeli bahardı; şimdi kefenine bürünmüş yatıyor.

Yusufça · 7 Ocak 2013

KOŞAN günler, kaybolan günler, âşıklarını ardından ağlatan günler...
Hepsi, her gelişinde birşeyleri beraberinde getirirler,
ama “Tadına doyan var mı?” demeden, getirdiklerini alır götürürler.
Günlerden nice ömürler olur; günlerle beraber nice ömürler ölür...

Yusufça · 7 Ocak 2013

Niye durmadı buralarda bahar? Durmayacaksa niye geldi?
Ardından ağlatacaksa eğer, niye yüzüme gülüp durdu çiçekleriyle?
Öyle bir gaddarlık, böyle bir güzelliğin arkasında kendini nasıl sakladı?
Yeşil tomurcuğun içinden fışkıran pembe gül, solacağını niye haber vermedi?
Penceremin önünde cıvıl cıvıl öten serçecik, öleceğini niye söylemedi?

Yoksa söyledi de ben mi duymadım?

Yusufça · 7 Ocak 2013

ÇİÇEKLERDEN eser yok. Kelebekler uçup gitmiş.
Güller kurumuş, bülbüller susmuş.
Sevilenler, elveda demeden sevenleri terk edip gitmiş.
Yemyeşil ormanlar iskeletlerle dolmuş.
Daha dün cıvıl cıvıl hayat kaynayan bu yerlerde,
şimdi firak hıçkırıkları bile yankılanmıyor.
Çünkü geride ağlayacak kimse de kalmamış.

Hani, nerde o güzelim gelincikler?
Nerde elma çiçeklerine doluşan arıcıklar?
Nerde gün âşıkı çiçekler?
Gün nereye koşturuyor sahi?

Yusufça · 7 Ocak 2013

BİR YAPRAK düştü toprağa.
Sonra bir başkası.
Sonra peş peşe döküldü bütün yapraklar.
Ağaçlar soyundukça toprak giyindi:
Önce altın sarısına döndü,
sonra altınlarıyla beraber beyaz kefenine büründü.

Yusufça · 7 Ocak 2013

Sabret; şu kefenin koynunda uyuyan bahar, yeniden gülleriyle yüzüne gülecek. Serçeler yine cıvıldaşacak. Dağ yamaçları yakında gelinciklerle dolacak,
iskeletler canlanıp gelinliklerini giyecekler.
Gurup secdesine kapanmış yüz binler çeşit güzeller,
yine dirilip karşında belirecekler.
Onlarda cilvelenen Esmâyı,
bu sefer tazelenmiş ve özlenmiş olarak bulacaksın.

Ve o Esmânın cilvelerinde,
sevilenlerin sevenleri asla terk etmediği âlemlere bir çağrı okuyacaksın.

Yusufça · 7 Ocak 2013

Sen aynayı bırak, Esmâyı bul.
Leylâ’yı bırak, Mevlâ’yı bul.
Yoksa Leylâ’yı arayan ancak belâyı bulur.

Yusufça · 7 Ocak 2013

Gülün açmasında ve solmasında,
bülbülün ötmesinde ve susmasında,
baharın doğmasında ve ölmesinde
hep Onun se¬ninle baş başa bir sohbeti var.

Hâlâ cevap vermeyecek misin?

Yeniden Doğuş

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi

Yusufça

YD Üyesi