Yüzünü unutmadan gözlerime görün
Yüzümü görenler yüzünü yüzümde görür
Özünü sözünde, sözünü derinde gördü gönül
Delindi gönül, şiir akar gönül, büyüdü gölüm
İsmini dilime doladıkça ayağıma dolandı ölüm
Acılar bölüşür ruhumu, hayatım yirmibir dönüm
Çekti gitti güneşim, karanlığa gömüldü günüm
Sararıp solar yüzüm, gül müydü yüzüm?
Unuttum gülümsemeyi en son ne zaman güldü yüzüm?
Sabrım eleğin incesinden geçer, kanar ömrüm sinesinden
Umudum beterin beterinden tükendiği an biterim ben!
Çaldın gözlerimin ferinden, nasıl göreyimki şimdi ben?
Yoksunum varlığından, yokluğunda yok olurum ben...