Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
Ne olur sus ve öfkelenme...
Boyun eğ içindeki sese...
Kabullen onu...
Bir kez olsun kendi sesinin önünde eğil...
Bir kez olsun kulak ver ona...
Kulak ver ona, onun neleri yitirdiğini,
neleri sonsuza dek kaybettiğini bir kez olsun ondan duy...
Yüzünden akan Sadece gözyaşı değil...
Dokun onlara, yitirdiğin ve özlemini çektiğin her şeyi kendi içinde bulacaksın...
Orada bütün yargıladıkların var...Orada reddettiğin bütün ömrün var...
Seni terk edip ihmal edenler, seni bir türlü anlamak istemeyenler,
seni yargılayıp dışarıda bırakanlar orada...
Orada, seni deliler gibi sevenler ve senin içine bir türlü giremeyenler...
Boyun eğ içindeki sese...
Kabullen onu...
Bir kez olsun kendi sesinin önünde eğil...
Bir kez olsun kulak ver ona...
Kulak ver ona, onun neleri yitirdiğini,
neleri sonsuza dek kaybettiğini bir kez olsun ondan duy...
Yüzünden akan Sadece gözyaşı değil...
Dokun onlara, yitirdiğin ve özlemini çektiğin her şeyi kendi içinde bulacaksın...
Orada bütün yargıladıkların var...Orada reddettiğin bütün ömrün var...
Seni terk edip ihmal edenler, seni bir türlü anlamak istemeyenler,
seni yargılayıp dışarıda bırakanlar orada...
Orada, seni deliler gibi sevenler ve senin içine bir türlü giremeyenler...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri...
Yeryüzüne gönül indiremez onlar...
Hayatı ve insanları anlarlar,
hayata ve insanlara merhamet duyarlar,
ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...
Bilirler ki ne isteseler, neyi ansalar,
ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları, teselli etmez...
Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...
Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...
Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,
içlerinde ki acı da o kadar derindir...
Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...
Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Yeryüzüne gönül indiremez onlar...
Hayatı ve insanları anlarlar,
hayata ve insanlara merhamet duyarlar,
ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...
Bilirler ki ne isteseler, neyi ansalar,
ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları, teselli etmez...
Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...
Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...
Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,
içlerinde ki acı da o kadar derindir...
Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...
Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan...
Yorulur kendisini anlatamamaktan...
Bazı günler insan soluksuz kalır,
içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...
O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...
İnsan soluksuz kalmaya görsün, sevgili diye bütün yanlışlarına,
bütün kaçışlarına, kendine yaptığı ihanetlere sarılır...
İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,
her şey olmak, her yere yetişmek için bu hayat düşer...
Her şey olduğunu, her yere yetiştiğini sandığı anda, ortada kendisi yoktur artık...
Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...
Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....
Daha mutsuzdur, o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Yorulur kendisini anlatamamaktan...
Bazı günler insan soluksuz kalır,
içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...
O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...
İnsan soluksuz kalmaya görsün, sevgili diye bütün yanlışlarına,
bütün kaçışlarına, kendine yaptığı ihanetlere sarılır...
İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,
her şey olmak, her yere yetişmek için bu hayat düşer...
Her şey olduğunu, her yere yetiştiğini sandığı anda, ortada kendisi yoktur artık...
Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...
Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....
Daha mutsuzdur, o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Anladım ki, nereye gitsem sonunda yarama dönüyorum...
Ne yapsam, ne etsem döndüğüm tek yer yine o eski kalbim...
Bütün o oyunlardan bana kalan o eski yadigar...
Ne kadar sevse de insan, tükenip, yorulduğu bir saat var...
Herkesin bencil bir ömrü var...
İşte en çok o zaman hatırlarım o eski kalbimi,
onca insana kendimden öç alırcasına dağıttığım kalbimi,
çok sevdiğim bir yabancı gibi hatırlarım...
Mahcup bir özlemle çağırırım onu dağıttığım yerlerden;
hayatlardan, yorgun ve bencil sevgilerden...
Utanarak...
Sanki kendi kalbimi geri çağırmak bir suçmuş gibi çağırırım...
Ne yapsam, ne etsem döndüğüm tek yer yine o eski kalbim...
Bütün o oyunlardan bana kalan o eski yadigar...
Ne kadar sevse de insan, tükenip, yorulduğu bir saat var...
Herkesin bencil bir ömrü var...
İşte en çok o zaman hatırlarım o eski kalbimi,
onca insana kendimden öç alırcasına dağıttığım kalbimi,
çok sevdiğim bir yabancı gibi hatırlarım...
Mahcup bir özlemle çağırırım onu dağıttığım yerlerden;
hayatlardan, yorgun ve bencil sevgilerden...
Utanarak...
Sanki kendi kalbimi geri çağırmak bir suçmuş gibi çağırırım...
Bir acının çağlayanına düştük iki gözüm
bir uçurum kıyısına
tutunduğumuz dallar incecik, ha kırıldı kırılacak
nasıl da acıyor hayatımız bir bilseler
umudun siyaha büründüğü yerdeyiz
kimse bilmez biz kimiz, adımız ne, nerdeyiz, nasılız...
bir uçurum kıyısına
tutunduğumuz dallar incecik, ha kırıldı kırılacak
nasıl da acıyor hayatımız bir bilseler
umudun siyaha büründüğü yerdeyiz
kimse bilmez biz kimiz, adımız ne, nerdeyiz, nasılız...
gözlerimdeki bulutları kovsak
kirpiklerimiz yağıyor yüreğimize
kirpiklerimizi bağlasak
kimsesizliğimiz tıkanıyor boğazımıza
ihanetin acısıdır damarlarımızda kıvranan her akşam
kedere aralanan kapıdır şimdi zaman, nereye baksak...
kirpiklerimiz yağıyor yüreğimize
kirpiklerimizi bağlasak
kimsesizliğimiz tıkanıyor boğazımıza
ihanetin acısıdır damarlarımızda kıvranan her akşam
kedere aralanan kapıdır şimdi zaman, nereye baksak...