Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Umuttu yıldızlar bana
Onların parlaklığında hatırlardım
Hayallerimin ıssız sokaklarını
Avuçlarıma dökülen dualarım gibi kocaman konuşurdu
Gözlerim ve kanatırcasına sıktığım yumruğum
Korkusuz bir direnişin uyandığı rüyalarımda
Sen şarkı söylerken yağmura
Umuttu eylül bana
Geçen eylül gibi bakıyordum oysa hala
Yitik sevdam akıp giderken gözlerimden
Bir eylül gibi gömdüğüm umutlarımın
Bir eylül günü terk edilişimin ağıtlarını yakıyordum
Ben, Eylül
Ağlıyorduk
Umuttu göz yaşlarımız
Umuttu bu şehir
Bu şehir çocukluğumda çukuruydu ayağımın
Karanlık üşürken kucağımda
Bensiz aydınlanan caddelerde
Hangi mevsimler uyudu kim bilir
Ne sitemler soludu bu şehir
Vakitsiz ayrılıkların yalnız büyütülen hasretlerinde
Umut bir hayaldi bazen
Beynimin labirentlerinde terk ettiğim
Çocukluğumun düşlediği
Kimi zaman da hayattı
Gerçeğin ta kendisiydi
İçimdeki tozlu yıllara gitmeseydi
Tükenen günler kadar acımasızdı
Terk edildiğim kavuşmalar
Beklediğim kuşlar kadar sabırlıydı oysa hayat
Hayat
Yine de umuttu
Umut
O'na sığınmaktı yalnızca
"İçimi senin aydınlığınla genişlet!" diyebilmekti
Her karanlıkta
Senden öğrendiğim sabrın sonsuzluğunda yaşamaktı
Bazen minyon kalırdı umudum
Taştan adamların yönettiği ülkemin çıkmaz sokaklarında
Umut
Başıma bağladığım inancımda yükselen gururumdu
Taşardı kalbimden tüm bedenime
Bazense
Karıncaların kalplerine gizlenecek kadar küçülürdü
O zaman
Gelip beni götürmesini beklerdim deli bir rüzgârın
Gözlerim titreyerek ıslatırken geceyi
Annemin soluk renkli bakışları dokunurken
Kalbimdeki ihtiyara
Çocukluğum aynalarda beklerdi beni
Ben geceyi beklerdim onunla yüzleşeyim diye
Umuttu çocukluğum
Sen hep güneş öldüğünde gelirdin
Yıkamazdım yüzümü
Son bir kez daha hisset diye umudu bakışlarımda
Hiç yenilmezdin sen
Pimini çektikçe büyüyen duygularına
Umuttu
Giderken bıraktığın tek şey
F.Zehra Kalkan...
Onların parlaklığında hatırlardım
Hayallerimin ıssız sokaklarını
Avuçlarıma dökülen dualarım gibi kocaman konuşurdu
Gözlerim ve kanatırcasına sıktığım yumruğum
Korkusuz bir direnişin uyandığı rüyalarımda
Sen şarkı söylerken yağmura
Umuttu eylül bana
Geçen eylül gibi bakıyordum oysa hala
Yitik sevdam akıp giderken gözlerimden
Bir eylül gibi gömdüğüm umutlarımın
Bir eylül günü terk edilişimin ağıtlarını yakıyordum
Ben, Eylül
Ağlıyorduk
Umuttu göz yaşlarımız
Umuttu bu şehir
Bu şehir çocukluğumda çukuruydu ayağımın
Karanlık üşürken kucağımda
Bensiz aydınlanan caddelerde
Hangi mevsimler uyudu kim bilir
Ne sitemler soludu bu şehir
Vakitsiz ayrılıkların yalnız büyütülen hasretlerinde
Umut bir hayaldi bazen
Beynimin labirentlerinde terk ettiğim
Çocukluğumun düşlediği
Kimi zaman da hayattı
Gerçeğin ta kendisiydi
İçimdeki tozlu yıllara gitmeseydi
Tükenen günler kadar acımasızdı
Terk edildiğim kavuşmalar
Beklediğim kuşlar kadar sabırlıydı oysa hayat
Hayat
Yine de umuttu
Umut
O'na sığınmaktı yalnızca
"İçimi senin aydınlığınla genişlet!" diyebilmekti
Her karanlıkta
Senden öğrendiğim sabrın sonsuzluğunda yaşamaktı
Bazen minyon kalırdı umudum
Taştan adamların yönettiği ülkemin çıkmaz sokaklarında
Umut
Başıma bağladığım inancımda yükselen gururumdu
Taşardı kalbimden tüm bedenime
Bazense
Karıncaların kalplerine gizlenecek kadar küçülürdü
O zaman
Gelip beni götürmesini beklerdim deli bir rüzgârın
Gözlerim titreyerek ıslatırken geceyi
Annemin soluk renkli bakışları dokunurken
Kalbimdeki ihtiyara
Çocukluğum aynalarda beklerdi beni
Ben geceyi beklerdim onunla yüzleşeyim diye
Umuttu çocukluğum
Sen hep güneş öldüğünde gelirdin
Yıkamazdım yüzümü
Son bir kez daha hisset diye umudu bakışlarımda
Hiç yenilmezdin sen
Pimini çektikçe büyüyen duygularına
Umuttu
Giderken bıraktığın tek şey
F.Zehra Kalkan...
- Üyelik Tarihi
- 6 Haz 2013
- Mesajlar
- 605
- Aldığı Beğeniler
- 193
öyle bir hüzün var ki icimde
cark dönse de ,günler bir birini kovalasa da
gecmek bilmiyor ...hafiflemek bilmiyor
soruyorum kendime ?! nicindi bu hüzün diye ?
sonra gözlerim doluyor birden ...
tazeleniyor yasanmis acilar .
hatra geliyor eski anilar ...hatIralar
bu kadar güzel miydi o anilar ?
diye bir soru yankilaniyor birden ortada .
sahi diyorum: verdigi aciya degecek kadar
deger miydi ??
cevap bulamiyorum bir türlü ...
bir celiski ile irkiliyorum akabinde .
peki neden hala icimde ki bu garip hüzün ??
diyorum kendi kenime .
arkasinda koca bir virgül biraktigi icin mi ?
yoksa VEFA nin anlamini bilmedigi icin mi ?
cevabi ne ki icimde ki bu garip hüznün ??
sen biliyor musun cevabini bilinmeyen ?