Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
Merhaba Gece’m..! Benim Olmayan Rüya’m..!
Dönmeyen ve Acıtan Dünyam..!
Bütün Kahkahalara İnat, Cesur’ca; Seni Özledım..!
Bir Parça Aklımda, Çok Parça İçimde’sin..
Bu hep böyle devam edecek artık HOŞCAKAL...!
Dönmeyen ve Acıtan Dünyam..!
Bütün Kahkahalara İnat, Cesur’ca; Seni Özledım..!
Bir Parça Aklımda, Çok Parça İçimde’sin..
Bu hep böyle devam edecek artık HOŞCAKAL...!
Elimden geleni yapıyorum
İçimden gelmeyerek…
Gülümsüyorum örneğin, zoraki
Günlük işlerimi de aksatmıyorum hiç
Yaşamaya da devam ediyorum üstelik
Hem de hiç fire vermeden…
Eskisi kadar dik başlı da değilim
Her şeye hayır demiyorum örneğin
Değişiyorum, delişiyorum
Yavaşça kendi benliğimden sıyrılıyor ruhum,
Bir başka ete değilse de,
Bir başka kimliğe bürünüyorum isteyenlerce…
Ama elimde değil, kahroluyorum
Çünkü bu görünen artık ben değilim biliyorum
Ama onlar bilmiyorlar bir sırrı
Tümüyle değişirse bir insan ruhunun, muhakkak öleceğini aslın/ın/…
Bir yerden sonra kaldıramıyorum
Yakamdan yakalıyor beni ruhum
Delicesine sarsılıyorum
Ve o derin uykudan hayretle uyanıp;
Ah insan, diyorum;
Sınırların ne kadar geniş senin
Ve tahammülün de öyle…
Hüzün Düşümü
İçimden gelmeyerek…
Gülümsüyorum örneğin, zoraki
Günlük işlerimi de aksatmıyorum hiç
Yaşamaya da devam ediyorum üstelik
Hem de hiç fire vermeden…
Eskisi kadar dik başlı da değilim
Her şeye hayır demiyorum örneğin
Değişiyorum, delişiyorum
Yavaşça kendi benliğimden sıyrılıyor ruhum,
Bir başka ete değilse de,
Bir başka kimliğe bürünüyorum isteyenlerce…
Ama elimde değil, kahroluyorum
Çünkü bu görünen artık ben değilim biliyorum
Ama onlar bilmiyorlar bir sırrı
Tümüyle değişirse bir insan ruhunun, muhakkak öleceğini aslın/ın/…
Bir yerden sonra kaldıramıyorum
Yakamdan yakalıyor beni ruhum
Delicesine sarsılıyorum
Ve o derin uykudan hayretle uyanıp;
Ah insan, diyorum;
Sınırların ne kadar geniş senin
Ve tahammülün de öyle…
Hüzün Düşümü
Bazen
Müziğin kollarına bırakıyorum kendimi
Sonra bir şiir tutuyor şefkatle ellerimden
Bir acının, bir sevincin, bir hüznün içinden geçiriyorlar beni
Kimi zaman bir çocuk, kimi zaman bir yetişkin olarak buluyorum kendimi
Bazen yaralıyor, bazen onarıyorlar beni
Sonra
Bitiyor onun da melodisi...
Yollar kucak açarsa; kurtulurum belki
Akşamın kucağında düşüyorum yollara
Ve yollara uyanıyorum yine, sabahın koynunda
Bitmezse bir o bitmez diyorum
Heyhat ama, yanılıyorum
Her yolun bir sonu olduğunu çok geçmeden hatırlıyorum
Bu yolda bitecek elbet, biliyorum...
Sonunda
Sessiz bir hüzün çöküyor yamacıma
Yamacıma değil aslında
Tam da kucağıma
O kendini bana bırakıyor, ben kendimi ona...
Akşamın kucağında düşüyorum yollara
Ve yollara uyanıyorum yine, sabahın koynunda
Bitmezse bir o bitmez diyorum
Heyhat ama, yanılıyorum
Her yolun bir sonu olduğunu çok geçmeden hatırlıyorum
Bu yolda bitecek elbet, biliyorum...
Sonunda
Sessiz bir hüzün çöküyor yamacıma
Yamacıma değil aslında
Tam da kucağıma
O kendini bana bırakıyor, ben kendimi ona...
Öyle bir bağırsam ki diyorum
Çıksa içimdeki bütün kelimeler
Bir çırpıda sıksam boynunu göğün
Yağmuru tek solukta içsem.
Dökülse boğazımdan bir bir kelimeler...
Ardından adımlarımı öyle bir atsam ki toprağa
Hükümsüz baharlar peşim sıra yürüse
Hançerlesem yeryüzünün çürümüş bağrını
Toprak bütün çiçekleri ayağıma serse
Hükümsüz baharlar, ardım sıra yürüse...
Ve ben mülteci olsam bir kuş kanadında
Önce İstanbul bassa sıkıca bağrına
Sonra sırasıyla ağlayan bütün şehirler
Beyrut, Bağdat, Bosna, Mescid-i Aksa
Bütün öfkemi kussam bir kuşun kanadında
Bir ben hafiflesem, bir de kuş sonra
Öyle yalın, öyle serin insem toprağa
Bir kuş bütün kaleleri ardınca yıksa
Ve ben bir kuş kanadında mülteci olsam...
Hüzün Düşümü
Çıksa içimdeki bütün kelimeler
Bir çırpıda sıksam boynunu göğün
Yağmuru tek solukta içsem.
Dökülse boğazımdan bir bir kelimeler...
Ardından adımlarımı öyle bir atsam ki toprağa
Hükümsüz baharlar peşim sıra yürüse
Hançerlesem yeryüzünün çürümüş bağrını
Toprak bütün çiçekleri ayağıma serse
Hükümsüz baharlar, ardım sıra yürüse...
Ve ben mülteci olsam bir kuş kanadında
Önce İstanbul bassa sıkıca bağrına
Sonra sırasıyla ağlayan bütün şehirler
Beyrut, Bağdat, Bosna, Mescid-i Aksa
Bütün öfkemi kussam bir kuşun kanadında
Bir ben hafiflesem, bir de kuş sonra
Öyle yalın, öyle serin insem toprağa
Bir kuş bütün kaleleri ardınca yıksa
Ve ben bir kuş kanadında mülteci olsam...
Hüzün Düşümü
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Hani tren usul usul hareket edince...
Hani eller ayrılık hüznüyle, kavuşma heyecanıyla sallanınca...
Hani genzi yakan bir duman ortalığı kaplayınca...
Hani gideni gözünüz görmez olunca artık...
Ve o, içinizde bir yerlerde saklı tuttuğunuz derin nefes, özgürlüğüne kavuşunca...
Ve hani belki iki damla gözyaşı, akmakla akmamak arasında..
Ve hani siz sırtınızı dönerken boş peronlara...
Geride kalan sizsiniz...
.....
Bir padişah sofrası bulursunuz önünüzde...
Zengin...
İçinde bin türlü hüzün...
İçinde özenle hazırlanmış ayrılık lezzetleri...
Ümit ararsınız, bastırmak için acıkan efkarınızı...
Yaşanmış ve yaşanmamış duygular öylesine doldurur ki içinizi, hiçbir yere sığamazsınız...
Kâinatın bütün trenleri geçer gözünüzden ve gönlünüzden...
Hepsinin katili olursunuz bir anda...
.....
Derinlerde bir yerlerde...
Ama hep duyacağınız mesafede...
Yanık türküler söyler birileri...
.....
Sonra oturup bir çay bahçesine... “Neden gittiler, neden ben kaldım....” muhasebesi başlar...
.....
“Dünya da virane bir handır aslında...
Gelir ve gider herkes...”
Bazan gidenler üzülür, bazan geride kalanlar...
.....
Gece ve gündüz gibi...
Yaz ve kış gibi...
Bir gülüp, bir ağlamak gibi...
Hiçbir tren, son tren değildir halbuki...
.....
Bir gün “Bir geride kalan...” olarak, hüzünkâr hissederseniz kendinizi...
Bir başka gün her şeyi geride bırakacağınızı düşünün...
Kendinizi bile geride bırakacağınızı düşünün...
Murat Başaran...
Hani eller ayrılık hüznüyle, kavuşma heyecanıyla sallanınca...
Hani genzi yakan bir duman ortalığı kaplayınca...
Hani gideni gözünüz görmez olunca artık...
Ve o, içinizde bir yerlerde saklı tuttuğunuz derin nefes, özgürlüğüne kavuşunca...
Ve hani belki iki damla gözyaşı, akmakla akmamak arasında..
Ve hani siz sırtınızı dönerken boş peronlara...
Geride kalan sizsiniz...
.....
Bir padişah sofrası bulursunuz önünüzde...
Zengin...
İçinde bin türlü hüzün...
İçinde özenle hazırlanmış ayrılık lezzetleri...
Ümit ararsınız, bastırmak için acıkan efkarınızı...
Yaşanmış ve yaşanmamış duygular öylesine doldurur ki içinizi, hiçbir yere sığamazsınız...
Kâinatın bütün trenleri geçer gözünüzden ve gönlünüzden...
Hepsinin katili olursunuz bir anda...
.....
Derinlerde bir yerlerde...
Ama hep duyacağınız mesafede...
Yanık türküler söyler birileri...
.....
Sonra oturup bir çay bahçesine... “Neden gittiler, neden ben kaldım....” muhasebesi başlar...
.....
“Dünya da virane bir handır aslında...
Gelir ve gider herkes...”
Bazan gidenler üzülür, bazan geride kalanlar...
.....
Gece ve gündüz gibi...
Yaz ve kış gibi...
Bir gülüp, bir ağlamak gibi...
Hiçbir tren, son tren değildir halbuki...
.....
Bir gün “Bir geride kalan...” olarak, hüzünkâr hissederseniz kendinizi...
Bir başka gün her şeyi geride bırakacağınızı düşünün...
Kendinizi bile geride bırakacağınızı düşünün...
Murat Başaran...