o zaman ögrenmistim
sevdalarin sancili çocuklar gibi dogdugunu
annem söylerdi hep
ulu orta konusmanin ayip oldugunu
bir sey yapmali, bir sey söylemeli
devriyeler geziyor beynimin kuytularinda
düsünsem suç, konussam suç
sorsam suç sayiliyor
ne zaman seni ansam
içimden bir seyler koparak ayriliyor
yitikligin farki nedir, ölümün renginden
dökülüyor gözlerimde agulu hüzün
karsiliksiz sorular soruyorum,
kazara sitem etsem, adi ayrilik oluyor
adini bile koyamadigim bir yorgunluk bu
yüreginde yoklugumu kiyamet bilen sen
gidip gidip gelen
gidip de dönmeyen
bu kaçinci güz düsüyor umutlarima
usumda bir Toprak kokusu
çamurdan kuyular açiliyor
ben susuyorum
içimde bir çocuk agliyor
anlatamiyorum içim yaniyor
ne zaman bir sigara yaksam
dumaninda hasret tutusur
bu yüzdendir gemilerim yelkensiz
yönüm rotasiz
Ayak uçlarima çakili kalsa da sirt verdiklerim
kirilirsa kanadi, uçar mi kus
yalnizliklar, ah Su gizli isyanlar
susan bilir, yarali yürek nasil kanar
nelere dayanmisim, nelere sabretmisim
nelere kahretmisim bunca zaman
bu yol nereye gidiyor
sevdigim nereye
oysa...
ne zaman uzaklara baksam issizligima doluyordun
annem, babam, kardesim, herseyim
yasanmamis çocuklugum oluyordun
simdi, celladi oldu ömrümün, sirt verdigim yerler
susmalarimsa…
yine o bildigim seyler
susmak yasamaksa eger
ne çok yasamisim meger
Müsade Özdemir...