Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Dedim yaz kalem. Dedi bir aşkın yusufuyum;
züleyha bilmem.
Tohumun toprağı yardığı yerde
Güneşin geceye değdiği yerde
Ruhumun ruhuna erdiği yerde
Aşkın elifini yaz sen kalemim
Olmaya derman yok dediğinde mi?
Solacak çiçeğin pür renginde mi?
Aydınlık ağarıp öldüğünde mi?
Aldırma kalbime, yaz sen kalemim
Aşkın kaderine mağlup iken can
Kalbimde uyuyup yüzümde uyan
Sır ile yıkanıp duaya dayan
Hece hece çözül ak sen kalemim
Takvimler dökülüp zaman silinsin
Perdeler kalksın ki cevher bilinsin
Nuh’u seven nun’sun; Muhammedîsin
Aşkın secdesine eğil kalemim
Kalmadı içimde vakt-i zahir’in
Önceye evvelsiz, nerede ahirin?
Aşk bir umman ise katre şairin
Boğul damla damla yan sen kalemim
Hicap al gülse aşk bembeyazdır
Aşığa sitemi sevdiren nazdır
Kalbin miratıysa nalân niyazdır
Çilehanelerde ağla kalemim
Aşkın pazarına Yusuf da düştü
Züleyha’yı eğen yusufî düştü
Ölüm bu hikâyede güzel gülüştü
Cim’e esre, aşka nokta: Sen kalemim
Susarım elbette dilim yetmezse
Aşkın ettiğini canan etmezse
Zülfün dua olsa hemen bitmezse
Amini düşürme söz ol kalemim
Cengizhan Konuş...
züleyha bilmem.
Tohumun toprağı yardığı yerde
Güneşin geceye değdiği yerde
Ruhumun ruhuna erdiği yerde
Aşkın elifini yaz sen kalemim
Olmaya derman yok dediğinde mi?
Solacak çiçeğin pür renginde mi?
Aydınlık ağarıp öldüğünde mi?
Aldırma kalbime, yaz sen kalemim
Aşkın kaderine mağlup iken can
Kalbimde uyuyup yüzümde uyan
Sır ile yıkanıp duaya dayan
Hece hece çözül ak sen kalemim
Takvimler dökülüp zaman silinsin
Perdeler kalksın ki cevher bilinsin
Nuh’u seven nun’sun; Muhammedîsin
Aşkın secdesine eğil kalemim
Kalmadı içimde vakt-i zahir’in
Önceye evvelsiz, nerede ahirin?
Aşk bir umman ise katre şairin
Boğul damla damla yan sen kalemim
Hicap al gülse aşk bembeyazdır
Aşığa sitemi sevdiren nazdır
Kalbin miratıysa nalân niyazdır
Çilehanelerde ağla kalemim
Aşkın pazarına Yusuf da düştü
Züleyha’yı eğen yusufî düştü
Ölüm bu hikâyede güzel gülüştü
Cim’e esre, aşka nokta: Sen kalemim
Susarım elbette dilim yetmezse
Aşkın ettiğini canan etmezse
Zülfün dua olsa hemen bitmezse
Amini düşürme söz ol kalemim
Cengizhan Konuş...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
I
Hüzünden şirazesi
Çığırır aheste aheste acının notalarını
Yakılırken sürgünün uzamında
“hu” çeker zan altında dertlerin nağmeleri
Mütebessim gözlerde belirir
Gök kubbenin nedâmeti
Savurarak kırıntılarını ölümün
Yoklayarak kalbini
Ve de susarak
İçini çeker nihan yaşlar…
Şimşeklerin susuşuna inat
Pencerede ağlamaktadır Arap kızı
Heyhat! Çiğ taneleri kıyamda
Yağmur yağmayınca demlenir hazan demleri
Namluda derviş zikrinin rayihası
Tüter nâmütenâhîye uçurtmaların yazgısı
Müneccimlere sormak boşunadır
Uçurtmaların tılsımındadır aşk…
II
Sükût kapımızda bekler
Tufanlara başkaldıran bir sessizlik
Piramitlerin zirvelerinde büyüsüne kapılır yıldızlar ayın
Maviye özlemin alazlandığı kadar yüksekten uçar uçurtmalar
Üryan gözlerin izbe bakışlarında
Lime lime edilmiş körpecik umutlar var…
Müsveddesinde sonsuzluğa özlem
Matarasında zemzem
Hasret bağlamış göğsünde
Çöl sıcaklığı derecesinde aşk
Özgürlüğün enkazında tutsaktır
Gardiyanını seçerken başlar kölelik…
Dolaşır dilinde şehla türküler
Ölümlü dudaklarında ısırır hayatı
Ten kafesinden kanat çırparken asumanlara
Başlar mezarlıkta muhabbet halkaları
Kaldırılmalı gülistandaki darağaçları
Yakılmalı uçurtmaları engelleyen çarmıhlar
Bıraksak düşecek aldatılmış düşler
Dik durmalı oysa
Ufuklar uzak değil ki…
III
Kum saatine sığdırılmış Leyla
Kirliyim yağmur yağmadıkça
Nezih ruhumla
Makberimi hazırlamalıyım mazgallardan
Yağmurun yağmasını engelleyen ne varsa savaşmalıyım...
Yunus Emre Tozal...
Hüzünden şirazesi
Çığırır aheste aheste acının notalarını
Yakılırken sürgünün uzamında
“hu” çeker zan altında dertlerin nağmeleri
Mütebessim gözlerde belirir
Gök kubbenin nedâmeti
Savurarak kırıntılarını ölümün
Yoklayarak kalbini
Ve de susarak
İçini çeker nihan yaşlar…
Şimşeklerin susuşuna inat
Pencerede ağlamaktadır Arap kızı
Heyhat! Çiğ taneleri kıyamda
Yağmur yağmayınca demlenir hazan demleri
Namluda derviş zikrinin rayihası
Tüter nâmütenâhîye uçurtmaların yazgısı
Müneccimlere sormak boşunadır
Uçurtmaların tılsımındadır aşk…
II
Sükût kapımızda bekler
Tufanlara başkaldıran bir sessizlik
Piramitlerin zirvelerinde büyüsüne kapılır yıldızlar ayın
Maviye özlemin alazlandığı kadar yüksekten uçar uçurtmalar
Üryan gözlerin izbe bakışlarında
Lime lime edilmiş körpecik umutlar var…
Müsveddesinde sonsuzluğa özlem
Matarasında zemzem
Hasret bağlamış göğsünde
Çöl sıcaklığı derecesinde aşk
Özgürlüğün enkazında tutsaktır
Gardiyanını seçerken başlar kölelik…
Dolaşır dilinde şehla türküler
Ölümlü dudaklarında ısırır hayatı
Ten kafesinden kanat çırparken asumanlara
Başlar mezarlıkta muhabbet halkaları
Kaldırılmalı gülistandaki darağaçları
Yakılmalı uçurtmaları engelleyen çarmıhlar
Bıraksak düşecek aldatılmış düşler
Dik durmalı oysa
Ufuklar uzak değil ki…
III
Kum saatine sığdırılmış Leyla
Kirliyim yağmur yağmadıkça
Nezih ruhumla
Makberimi hazırlamalıyım mazgallardan
Yağmurun yağmasını engelleyen ne varsa savaşmalıyım...
Yunus Emre Tozal...
Yaşlanmaya Başladın...
Uzakta Olan Ölümün Nefesi Ensende...
Aslında Hep Yanı Başında Olduğunu Görüyorsun Artık...
İlkbahar... Yaz... Sonbahar Çabuk Geçti...
Ömrün Kışa Geldi...
Gözlerini Açarsın... Zaman Yerli Yerinde...
Geçmiş Günler Terk Eder Düşlerini...
Bu Geçmişe Yolculuktan Sonra Bir Keşke Daha Dökülür Dilinden...
Keşke Kıymetini Bilseydim Kaybedeceğimi Düşündüklerimin...
O Sonsuz Sandığın Ömrün Bir 'Keşke'ye Sığdı İşte...
alıntı
Uzakta Olan Ölümün Nefesi Ensende...
Aslında Hep Yanı Başında Olduğunu Görüyorsun Artık...
İlkbahar... Yaz... Sonbahar Çabuk Geçti...
Ömrün Kışa Geldi...
Gözlerini Açarsın... Zaman Yerli Yerinde...
Geçmiş Günler Terk Eder Düşlerini...
Bu Geçmişe Yolculuktan Sonra Bir Keşke Daha Dökülür Dilinden...
Keşke Kıymetini Bilseydim Kaybedeceğimi Düşündüklerimin...
O Sonsuz Sandığın Ömrün Bir 'Keşke'ye Sığdı İşte...
alıntı
Duyguların saklanınca ruhunun en kuytu yerine,
Salınıp gezer bakışların yabancı bir şehre düşmüş güvercin gibi.
Hayat ağacının dalları konamayacak kadar yabancı gelir,
Yaprakları kovalar gibi...
Salınıp gezer bakışların yabancı bir şehre düşmüş güvercin gibi.
Hayat ağacının dalları konamayacak kadar yabancı gelir,
Yaprakları kovalar gibi...
Ebedi âşığın dönüşünü bekler
Yalan yeminlerin tanığı çiçekler
Artık olmayacak baharlar içinde.
Ey, ömrün en güzel türküsü aldanış!
Aldan, geçmiş olsa bile ümitsiz kış;
Her garipsi ayak izi kar içinde
Dönmeyen âşığın serptiği çiçekler...
Ahmet Muhip DRANAS
Yalan yeminlerin tanığı çiçekler
Artık olmayacak baharlar içinde.
Ey, ömrün en güzel türküsü aldanış!
Aldan, geçmiş olsa bile ümitsiz kış;
Her garipsi ayak izi kar içinde
Dönmeyen âşığın serptiği çiçekler...
Ahmet Muhip DRANAS
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Hezim-
Derdin devası olmayan zamanın çaresiz avuntusuydu aşk.
Ademden kalan bir günahın sorgusuz meyvesi belkide
Rüyanın aslını yazdım, istersen uykumu kundakla.
Bugüne dek yazılmayan değil bunlar.
Vahdetten kesrete huzuruna ilk çıkışı değil harflerin yazıcının elinde
Kuyuların berisinde şahitken ihanete,
Züleyha bildiler de adımı,
açık artırmalara çıkardılar cürmümü.
Lahitlere gömdüler bedenimi savunmamı yakarak.
-ki suretim toprağın kokusunu taşıyor hala,
ellerim hevesinde yangınının-
Vicdanlarının sesini kısarak kulaklarında boğdular feryadımı.
Döküldü alnımdan kor halinde aşk!
İsim haktı, yüzünün soluksuz geçtiği kader kitabının sayfalarında sökülen harflerin dikiğiydi kalbim.
Sağır rüzgâr saçlarımı dağıttı döşüne.
Dillerine ezberlettikleri sözleri yüzüme vurdular,
adın Züleyha senin.
İnkara düşme.
Yeltenme kendinsizliğe.
Gömlek sende, kan sende.
Söyle Yusuf nerede?
Rüyanın rüyasını göremeyen Yusuf diye bilinmiş,
hiç kimse bilmesede.
Böyle uyandım düşümün sancısından derviş.
Saçlarımda ölümle çekişen yalnızlığımı kucaklayıp soğumaya bıraktım acımı.
Dağılmış yanlarımın üstüne kapatırken tüm kapıları,
bu düş nereden kaçtı?
Ruhum aşarken eşikleri başkaları da gördü mü düşümü?
Bilemedin,
bu uygunsuz ağlayış düşün düşe acımasıydı.
Bıçağın gömlekte kana bulanmasına aldırma.
Gözlerin bıçak sırtı uykusuzluk nasılsa.
Oysa ben susarak biriktirdiğim acılarımın çarmıhında yanmıştım aşk adına.
Şimdi ölüme susadıkça yavaşlıyor zaman,
hızlanıyor içimin gelip geçmeleri.
Akrebine kurban ediliyor kendimizden bozma anılarımız.
Her saat başı yenilirken ellerim suçüstü bir arzunun bahçesinde aramızdaki deniz ve saçlarındaki yağmur yabancılığımızı kurtarmaya yetmiyor.
Bu sabah öldüm daha.
Acım taze.
Saçlarımı kurula kefenle.
Çıldırmaların içimizde bıraktığı acı hazzın doğrundayız, biliyorum
Öyküsünü erteleyen tüm aşklar kadar yeminsiz yenildik oysa.
Bu yüzden hep bitmeyen oluyor senin cümlelerin,
benimse ulu orta kanayışlarım.
Ses vermezken notalarımız eski bir şarkı kadar anlamlı kalıyoruz derviş.
Mırıldanışlarımızı sürüklüyoruz aşkın peşi sıra.
İzimde gölgem
Hangi aşk sürgünlüğünü bu kadar sevdi ki?
Biz derviş
Adından önce var olmayan, biz, kavuşmaların berisinde, hasretin yamacında kalıyoruz.
Yalanlardan kalan gerçekler uğurluyor her defasında içimizi.
Ve arsızlığımızla sobeleyip inkarımızı oyun dışı bırakıyoruz, gerçeği senin yanılttığını bilerek.
Gerçeğin ipliği pazara çıktı derviş,
hadi Yusufun bu pazarda satıldığını söylesene.
Ne fark etse boşa çıkıyor umut.
Umarsızlığımız katık ne de olsa mızıkçılığımıza.
Göğsünde uyandırdığım haylazlığımdan uyandırma beni.
Kentimizin ve kendimizin sıradanlığında iç çekişlerimizden tutuşuyor yetim yanlarımız.
Kesilen saçlarına göz kırparken geceler ve beşiklerimiz unutmuşken annelerimizin kokusunu,
biz kendimize bulmacalar oynuyoruz.
Çözümlensek ayrılık,
yarım kalsak ihanet kesilecek içimiz.
Sahi sen oynadın bu oyunu değil mi derviş.
Yanılmasaydık ve yangınlara müptela kesilmeden kırsaydık tüm aynaları, yüzüstü düşmeyecektik beklide.
Ayaklarımızdan asılmayacaktı yol boyu yorgunluğumuz.
Adımızdan keskin, suskunluğumuzdan öfkeli kalmayacaktık bizliğimize.
Kimbilirin kamburunda büyüyen bir yokluğuzbelkide.
Ölü bir denize bakar gibiydin.
Uzak, sayrık, dağınık tutuşmalar yakmadı tenimizi.
Sevgisizliğin kahrını gördüm bakışında.
İşte o gün gözlerini sevmedim.
Biz hayatın kıyısından uzaklaşamadığımız için mi böyle düş kaldık?
Hani bir/likte uğurladığımız
bizliğimize haksızlık değil miyiz sencede?
Şimdi yaralarımızı sarsak anlamı kalmayacak ağlayışlarımızın.
Umudu erteleyişimizin berisinde çürüyecek kimliğimiz.
Vurulacağız ve kanımızla bozulacak
aşka münhasır bu aleni sükût.
Bizi kaçırsak da cinnetin resmi kalacak gözlerinde
Ve ben sınıra en yakın olduğumuz an
fark edeceğim biraz senin eksik kaldığını.
Yanmayışlarınla yanışlarımda yanlıştın derviş.
Eksik kalışlarına aldırmadan çektin gözlerine ihanetin sürmesini.
Kime baksan gerekçesizliğini sebep sürersin bizsiz ayrılığa. Yokla kalbini, yırtılmış mı örtün?
Ona benzetme sesini,
sesim bende intihar duruyor.
Masal kırıntılarıyla oyalanma.
Sana yakışmıyor vaatsiz yangın.
Bildiğimle ahmak,
bilmediğimle hüküm kalıp adıma,
sana sesleneceğim son nefesimle!
Bana biraz sen versene derviş.
Bizin kalbine yama yapacağım.
Bu rüya yamasız görüldü.
Bendeki benin eksik/liğini biliyorum.
Bu hayat bana kifayetsiz.
Baksana hâlâ çıplak hikâyenin sırtı.
Hadi topla kendini,
yüzün bende tecelli edecek birazdan. Gidiyoruz
Cengizhan Konuş...
Derdin devası olmayan zamanın çaresiz avuntusuydu aşk.
Ademden kalan bir günahın sorgusuz meyvesi belkide
Rüyanın aslını yazdım, istersen uykumu kundakla.
Bugüne dek yazılmayan değil bunlar.
Vahdetten kesrete huzuruna ilk çıkışı değil harflerin yazıcının elinde
Kuyuların berisinde şahitken ihanete,
Züleyha bildiler de adımı,
açık artırmalara çıkardılar cürmümü.
Lahitlere gömdüler bedenimi savunmamı yakarak.
-ki suretim toprağın kokusunu taşıyor hala,
ellerim hevesinde yangınının-
Vicdanlarının sesini kısarak kulaklarında boğdular feryadımı.
Döküldü alnımdan kor halinde aşk!
İsim haktı, yüzünün soluksuz geçtiği kader kitabının sayfalarında sökülen harflerin dikiğiydi kalbim.
Sağır rüzgâr saçlarımı dağıttı döşüne.
Dillerine ezberlettikleri sözleri yüzüme vurdular,
adın Züleyha senin.
İnkara düşme.
Yeltenme kendinsizliğe.
Gömlek sende, kan sende.
Söyle Yusuf nerede?
Rüyanın rüyasını göremeyen Yusuf diye bilinmiş,
hiç kimse bilmesede.
Böyle uyandım düşümün sancısından derviş.
Saçlarımda ölümle çekişen yalnızlığımı kucaklayıp soğumaya bıraktım acımı.
Dağılmış yanlarımın üstüne kapatırken tüm kapıları,
bu düş nereden kaçtı?
Ruhum aşarken eşikleri başkaları da gördü mü düşümü?
Bilemedin,
bu uygunsuz ağlayış düşün düşe acımasıydı.
Bıçağın gömlekte kana bulanmasına aldırma.
Gözlerin bıçak sırtı uykusuzluk nasılsa.
Oysa ben susarak biriktirdiğim acılarımın çarmıhında yanmıştım aşk adına.
Şimdi ölüme susadıkça yavaşlıyor zaman,
hızlanıyor içimin gelip geçmeleri.
Akrebine kurban ediliyor kendimizden bozma anılarımız.
Her saat başı yenilirken ellerim suçüstü bir arzunun bahçesinde aramızdaki deniz ve saçlarındaki yağmur yabancılığımızı kurtarmaya yetmiyor.
Bu sabah öldüm daha.
Acım taze.
Saçlarımı kurula kefenle.
Çıldırmaların içimizde bıraktığı acı hazzın doğrundayız, biliyorum
Öyküsünü erteleyen tüm aşklar kadar yeminsiz yenildik oysa.
Bu yüzden hep bitmeyen oluyor senin cümlelerin,
benimse ulu orta kanayışlarım.
Ses vermezken notalarımız eski bir şarkı kadar anlamlı kalıyoruz derviş.
Mırıldanışlarımızı sürüklüyoruz aşkın peşi sıra.
İzimde gölgem
Hangi aşk sürgünlüğünü bu kadar sevdi ki?
Biz derviş
Adından önce var olmayan, biz, kavuşmaların berisinde, hasretin yamacında kalıyoruz.
Yalanlardan kalan gerçekler uğurluyor her defasında içimizi.
Ve arsızlığımızla sobeleyip inkarımızı oyun dışı bırakıyoruz, gerçeği senin yanılttığını bilerek.
Gerçeğin ipliği pazara çıktı derviş,
hadi Yusufun bu pazarda satıldığını söylesene.
Ne fark etse boşa çıkıyor umut.
Umarsızlığımız katık ne de olsa mızıkçılığımıza.
Göğsünde uyandırdığım haylazlığımdan uyandırma beni.
Kentimizin ve kendimizin sıradanlığında iç çekişlerimizden tutuşuyor yetim yanlarımız.
Kesilen saçlarına göz kırparken geceler ve beşiklerimiz unutmuşken annelerimizin kokusunu,
biz kendimize bulmacalar oynuyoruz.
Çözümlensek ayrılık,
yarım kalsak ihanet kesilecek içimiz.
Sahi sen oynadın bu oyunu değil mi derviş.
Yanılmasaydık ve yangınlara müptela kesilmeden kırsaydık tüm aynaları, yüzüstü düşmeyecektik beklide.
Ayaklarımızdan asılmayacaktı yol boyu yorgunluğumuz.
Adımızdan keskin, suskunluğumuzdan öfkeli kalmayacaktık bizliğimize.
Kimbilirin kamburunda büyüyen bir yokluğuzbelkide.
Ölü bir denize bakar gibiydin.
Uzak, sayrık, dağınık tutuşmalar yakmadı tenimizi.
Sevgisizliğin kahrını gördüm bakışında.
İşte o gün gözlerini sevmedim.
Biz hayatın kıyısından uzaklaşamadığımız için mi böyle düş kaldık?
Hani bir/likte uğurladığımız
bizliğimize haksızlık değil miyiz sencede?
Şimdi yaralarımızı sarsak anlamı kalmayacak ağlayışlarımızın.
Umudu erteleyişimizin berisinde çürüyecek kimliğimiz.
Vurulacağız ve kanımızla bozulacak
aşka münhasır bu aleni sükût.
Bizi kaçırsak da cinnetin resmi kalacak gözlerinde
Ve ben sınıra en yakın olduğumuz an
fark edeceğim biraz senin eksik kaldığını.
Yanmayışlarınla yanışlarımda yanlıştın derviş.
Eksik kalışlarına aldırmadan çektin gözlerine ihanetin sürmesini.
Kime baksan gerekçesizliğini sebep sürersin bizsiz ayrılığa. Yokla kalbini, yırtılmış mı örtün?
Ona benzetme sesini,
sesim bende intihar duruyor.
Masal kırıntılarıyla oyalanma.
Sana yakışmıyor vaatsiz yangın.
Bildiğimle ahmak,
bilmediğimle hüküm kalıp adıma,
sana sesleneceğim son nefesimle!
Bana biraz sen versene derviş.
Bizin kalbine yama yapacağım.
Bu rüya yamasız görüldü.
Bendeki benin eksik/liğini biliyorum.
Bu hayat bana kifayetsiz.
Baksana hâlâ çıplak hikâyenin sırtı.
Hadi topla kendini,
yüzün bende tecelli edecek birazdan. Gidiyoruz
Cengizhan Konuş...