Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Bir gül ömrüne
Yıkılsın hüzünlerin
Sızısında bitsin son hecen
Mavisinden pembesinden
Bal akan özünden
Süzülsün sözcükler yüreğine
Bir gül gamzene
Damlasında son bulsun hazan
Endamından zülfünden
Yıldız düşen bakışından
Sümbülünden narından
Nakşetsin hayalin cennet bahçesine..
Selma İzcimen...
Yıkılsın hüzünlerin
Sızısında bitsin son hecen
Mavisinden pembesinden
Bal akan özünden
Süzülsün sözcükler yüreğine
Bir gül gamzene
Damlasında son bulsun hazan
Endamından zülfünden
Yıldız düşen bakışından
Sümbülünden narından
Nakşetsin hayalin cennet bahçesine..
Selma İzcimen...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Akşamları gelir öksüz saatler.
Eski bir plak,
Eskimemiş bir parçayı mırıldanır.
Özlemle başlar tambur:
Beklerim her gün bu sahillerde mahzun/böyle ben
Gönül tellerinde gezinir kemanın yayı.
Adı konmamış bir acıdır sonrası.
Saatler ustura yüzüne düşer,
Bin parçaya bölünür zaman.
Bir sigara,
Sonra bir sigara daha
Gülkurusu bir hüzündür sonrası
Vazgeçil(me) miş bir bekleyiş kıpırdar yine,
Çözülüverir buz tutmuş özlemler.
Yokluk keskin bir bıçak olur,
Keser de keser...
Veda ile biter nakarat:
Gün batar,kuşlar döner,dönmez, bu yoldan beklenen
Notalar doğramaya başlar dudakları,
Gözyaşı damlatır klarnet,
Şarkı inler,
Sazlar inler,
Ve,
Sessizce inler bir yürek
Simsiyah bir gecedir sonrası
İrfan Özcan...
Eski bir plak,
Eskimemiş bir parçayı mırıldanır.
Özlemle başlar tambur:
Beklerim her gün bu sahillerde mahzun/böyle ben
Gönül tellerinde gezinir kemanın yayı.
Adı konmamış bir acıdır sonrası.
Saatler ustura yüzüne düşer,
Bin parçaya bölünür zaman.
Bir sigara,
Sonra bir sigara daha
Gülkurusu bir hüzündür sonrası
Vazgeçil(me) miş bir bekleyiş kıpırdar yine,
Çözülüverir buz tutmuş özlemler.
Yokluk keskin bir bıçak olur,
Keser de keser...
Veda ile biter nakarat:
Gün batar,kuşlar döner,dönmez, bu yoldan beklenen
Notalar doğramaya başlar dudakları,
Gözyaşı damlatır klarnet,
Şarkı inler,
Sazlar inler,
Ve,
Sessizce inler bir yürek
Simsiyah bir gecedir sonrası
İrfan Özcan...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Ellerimden üşüdü toprak gözlerimde dondu tenha.
Zaman, biraz kil kaldı dilimde,
mürekkep oldu, doldu kabına.
İçim ayaza dururken
yüreğimde çatırdayan volkana kahır düştü.
Göm beni kuytuluğun aksine.
Dilime yavaş kesilsin, çığlık tutuşsun.
Sus kalırsam vur dilime,
ellerim yangın karsın, dilim iklim.
Günaha katılırken gece,
hayrına sevap düşsün yağmur.
Ben iklimin karasıyım,
yüreğin narkozlaşan durgusunda bir bumerang.
Ateşim olur bir dağ başında cıngıllı türküler.
Gözlerim arar oldu, sen gelmesen
Yüreğim bulanır,
aklının çıtırtısında hangi kuş uyuyabilir tepemde.
Benim hanem; meskeni olmayan bir dünyanın,
gümrah akacak olanın, sözü bitmiş olanın
Çirkinliği ortada dursun dünyanın.
İçime aşılarken sefaleti dilimi yuttum,
çığlığım ayazda buz kesti.
Nefesimi kondurduğum bir gecekonduda
başıma darağacını çarpanda oydu.
Şimdi hangi mahpusa cevaptır lügatim,
ayazın sokağında kimindir hüzün kasveti.
Benim,
göğün kafeslenen halinde gözlerini dağlara çarpan.
Benim dilinin mateminde
sus kalıp yangın sebebiyle bulanan.
Benim etten ve kemikten,
yılların hesabını zincirlerle ödeyen.
Benim esaretin gamzesine bir bir gömülen
ve dağlara yaslanan,
başını bir İbrahim gibi.
Yusufun düşünü hayra yoracak da benim,
benim Yüreğim.
Külümde ateş pahası mutluluk
Kime çalsam kırmızıyı dantelâlar ördürüyor hüznüme.
Yeşilin asilliği mi doğuyor geceyi
yoksa maviye hasret bir yangın mı saklı haznemde.
Beni bölün,
koyuldum düşün yangınına bir perde gerildi önüme.
Beni bulun,
kaybolurken firuzenin yasında aklımı ipe çağırdım.
Beni gömün,
gidişlerin kimsesizliğinde çaresiz kalan bir umuda.
Beyaz bir seslenişle doğuyor sözlerim,
gücümün ardında yorgunluk
Hüznüme yapışan katran lekeli geceler
peşime dolanmışken yoğruldum.
Bir şair ne demek ister ki
"ellerinden belli olur bir kadın" demekle.
Kimin elinde kaldı yasım.
Kimin yasında kaldı elim.
Benim elim,
elim bir şarkıda fütursuz bir sese kurban gitti.
Doğradım sayfaları, ellerime mürekkep bulaştı.
Kül yağdı, buluttan gül yüzüne.
Bulut aktı üstüne.
Beni İstanbul gibi çağır,
düşlerine adadığın kırmızı bültenlerle.
Arat sokaklarda bir bir yetimlerin gözlerinde.
Kime düşmüşse adım alnından öp.
Gülümse,
başımı yasladığım dağlar kül gibi sindirir seni içime.
Seni yangın sonrası içime çektiğim kül gibi anımsıyorum.
Gözlerine gül değdiği sabahların uykusuz bulanıklığıyla
Biliyorum dilendiğim her gün bir dirhem ateş gibi bağrına saplanır.
Ben hayat dilencisi, gözlerini gecenin karasında boyayan
ve gözüne değirmemişliğini anımsayan bir dilenci
Sustuğum kadar konuşmuşluğum ol.
Ezelim kadar ahirim ol.
Demet demet kül yağar doludan hüzne.
Doğudan çekerim seni,
kürek mahkûmları gibi ağırdan.
Ağrımışsa kalbin yüreğimi yasla bağrına.
Bir hüzün ilmiği daha at bakışlarına.
Ve beni sustur,
dinlesin sesini onca talanım.
Yağma olan kalbim.
Beni sustur,
kül yağarsa saçlarına.
Kül yağarsa saçlarına uyandırmadan ölümü
gül acıya, hüzne, yokluğa...
Bilal Can...
Zaman, biraz kil kaldı dilimde,
mürekkep oldu, doldu kabına.
İçim ayaza dururken
yüreğimde çatırdayan volkana kahır düştü.
Göm beni kuytuluğun aksine.
Dilime yavaş kesilsin, çığlık tutuşsun.
Sus kalırsam vur dilime,
ellerim yangın karsın, dilim iklim.
Günaha katılırken gece,
hayrına sevap düşsün yağmur.
Ben iklimin karasıyım,
yüreğin narkozlaşan durgusunda bir bumerang.
Ateşim olur bir dağ başında cıngıllı türküler.
Gözlerim arar oldu, sen gelmesen
Yüreğim bulanır,
aklının çıtırtısında hangi kuş uyuyabilir tepemde.
Benim hanem; meskeni olmayan bir dünyanın,
gümrah akacak olanın, sözü bitmiş olanın
Çirkinliği ortada dursun dünyanın.
İçime aşılarken sefaleti dilimi yuttum,
çığlığım ayazda buz kesti.
Nefesimi kondurduğum bir gecekonduda
başıma darağacını çarpanda oydu.
Şimdi hangi mahpusa cevaptır lügatim,
ayazın sokağında kimindir hüzün kasveti.
Benim,
göğün kafeslenen halinde gözlerini dağlara çarpan.
Benim dilinin mateminde
sus kalıp yangın sebebiyle bulanan.
Benim etten ve kemikten,
yılların hesabını zincirlerle ödeyen.
Benim esaretin gamzesine bir bir gömülen
ve dağlara yaslanan,
başını bir İbrahim gibi.
Yusufun düşünü hayra yoracak da benim,
benim Yüreğim.
Külümde ateş pahası mutluluk
Kime çalsam kırmızıyı dantelâlar ördürüyor hüznüme.
Yeşilin asilliği mi doğuyor geceyi
yoksa maviye hasret bir yangın mı saklı haznemde.
Beni bölün,
koyuldum düşün yangınına bir perde gerildi önüme.
Beni bulun,
kaybolurken firuzenin yasında aklımı ipe çağırdım.
Beni gömün,
gidişlerin kimsesizliğinde çaresiz kalan bir umuda.
Beyaz bir seslenişle doğuyor sözlerim,
gücümün ardında yorgunluk
Hüznüme yapışan katran lekeli geceler
peşime dolanmışken yoğruldum.
Bir şair ne demek ister ki
"ellerinden belli olur bir kadın" demekle.
Kimin elinde kaldı yasım.
Kimin yasında kaldı elim.
Benim elim,
elim bir şarkıda fütursuz bir sese kurban gitti.
Doğradım sayfaları, ellerime mürekkep bulaştı.
Kül yağdı, buluttan gül yüzüne.
Bulut aktı üstüne.
Beni İstanbul gibi çağır,
düşlerine adadığın kırmızı bültenlerle.
Arat sokaklarda bir bir yetimlerin gözlerinde.
Kime düşmüşse adım alnından öp.
Gülümse,
başımı yasladığım dağlar kül gibi sindirir seni içime.
Seni yangın sonrası içime çektiğim kül gibi anımsıyorum.
Gözlerine gül değdiği sabahların uykusuz bulanıklığıyla
Biliyorum dilendiğim her gün bir dirhem ateş gibi bağrına saplanır.
Ben hayat dilencisi, gözlerini gecenin karasında boyayan
ve gözüne değirmemişliğini anımsayan bir dilenci
Sustuğum kadar konuşmuşluğum ol.
Ezelim kadar ahirim ol.
Demet demet kül yağar doludan hüzne.
Doğudan çekerim seni,
kürek mahkûmları gibi ağırdan.
Ağrımışsa kalbin yüreğimi yasla bağrına.
Bir hüzün ilmiği daha at bakışlarına.
Ve beni sustur,
dinlesin sesini onca talanım.
Yağma olan kalbim.
Beni sustur,
kül yağarsa saçlarına.
Kül yağarsa saçlarına uyandırmadan ölümü
gül acıya, hüzne, yokluğa...
Bilal Can...