Ve bu sefer kirli bir kentin en karanlık gecesinden yazıyorum;
buradaki insanların yüzü kara, kimsenin yüzü gülmüyor.
Bir tuhaf oluyor insan alışkın olmayınca.
Senin yüzün mehtap, gözlerin güneş.
Çehren hep gülüyor, gözlerine baktığımda ısınıyorum,
yüzünle aydınlanıyor dünyam…
Sevgi uğramamış bu kente, caddeler hep rutubet kokuyor.
Oysaki ben sevgine muhtaç kokunu arıyorum bu sokaklarda…
O kadar insan sabahı, güneşin doğmasını bekliyor.
Sana söylemiştim değil mi ?
Güneş onlar için doğuyor, öylesine…
Sabah olmaz diyenlere inat.
Halbuki benim güneşim hiç batmadı ki…
Zülküf BAŞ...