Dönersem eğer bu melal firardan, yalnız hatrın için
Bir tek seni sarıyor için el sürmem tün vakitlere
Duman tutsun başım, kavkılar tazelesin yaramı
Leyli, nazarını atfet diyarıma
Bil, dönersem eğer bu melal firardan, yalnız hatrın için…
Koklamasaydım ellerini senin avare gezmez idim yâd elinde
Görmemiş olsa idim içindeki rikkati aman dilemezdim ağı sözünde
Vurmamış olsa idin can cenahıma
Bülbülüne ülfet eder miydi güllerim?
Olmasaydı ellerin kuşkular boğacaktı ana kucağında nur bebeleri
Ellerin olmasaydı yudumlamayacaktı hiç kimse yıldızları
Kekeme dillerde aşk zebun kalacaktı
Ucuza gidecekti bu pazarda âdemin varlığı
Kalemi ve nun’u yoklamayacaktı yemin
Olmasaydı eğer ellerin senin…
Feshedersem bu itlaf gidişi, yalnız gözlerin için
Bir gözlerin tutar beni bir de kan!
Haydi, leyli, adımı an
Anımsa deryalarım ne renkti? Körpe bir söz kondur yüreğime
Bil, feshedersem bu itlaf gidişi, yalnız gözlerin için
Yakama yapışmasaydı gözlerin senin kaleme can akmazdı sesten
İçimin uçarı yanlarını bilemeseydi gözlerin şehrin perçemini bürümezdi gül
Hatra düşmezdi yekten bereli anılar
Elemeseydi dehre gözlerin beni, aramazdı aşkı bunca meftunlar?
Gözlerin tutsun beni zamanın üstünde
Argın illetlerle arama fanatik bakışlar diz
Daim kalsın sinemde o tuğra, o iz
Gözlerin masalımda peri-şah!
Gözlerin oflazım… Başıma bela katalpa
Bir yanıyla İstanbul olmaz idi şehrim
Tutmasaydı beni gözlerin, senin…
Dirliksiz hanelerde yıllardır pürmelâlim
A canım iklimine el sürmem, çıkmasın aklın
Mektubunun ucunda hala zül melalim…
Eda Aktaş...
