benim adım fecir.
geceyle gündüzü birbirinden ayıran zaman.
vakt-i seher.
sen
ve
ben.
birimiz çıkınca aydınlığa ,
öteki karanlığa mahküm . .
boşver demeyeceğim bu kez,
dinle.
ben özlüyorum.
düşünmek ,
sonra bir hayal kırıklığı ,
sonra Allah taş etsin sizi diyerek
bir papatyaya dönüşmeyi dilemek . .
biz insanlar en çok kelebeklere benziyoruz.
hep bahar ,
hep rengarenk dışımız.
içine girdiğimiz kalplerden ,
kozasından kelebek gibi yırtıp çıktığımızda ,
ölüyoruz çok geçmeden . .
ben de
ölüyorum.
kulaklarım , kalbim durmuş gibi çınlıyor.
o aşağı yukarı kalp atışlarımı belirten dalgalar düzeliyor .
sonraki bütün zamanlarda ,
bütün saatlerin içinde hatta
akrepler kendini sokmaya başlıyor hüznünden.
gün geliyor sessizliğe aşık oluyoruz hepimiz,
sessizlik için bütün enstrümanları kırıyoruz.
gün geliyor büyüyoruz ,
nerden geldiğimizi boşverip
nereye gideceğimizi düşünmeden nefes alıyoruz.
gün geliyor çocuklar ölüyor ,
savaşlar , bombalar falan filan.
gün geliyor
onurunu ,
gururunu ,
hayatını
kaybediyor insan.
gün geliyor
ama
sen
gelmiyorsun . .
-alıntı-