Yıkık dökük virane bir şehrin,
Yetim çocuklarıydık.
Herkes duvarların yıkıklığını gördü,
Kimse gönüle bakmadı.
Eğer ki bakmayı akıl etseydi,
Virane olan gönlün,
Virane olan şehre kafa tutuşunu hissederdi.
Yıkık dökük sevgilerin, yara almış masumlarıydık.
Gün gelecek anlayacaklardı!
Ama onlar anladı diye değişmeyecekti hiçbir şey...
Elif Adıyaman...