Her sabah binbir ümit ve neşe ile bizi hayata çağıran o kadar iş ve o kadar ses var ki,
gözlerimizi açar açmaz bir koşuşturmadır başlıyor...
Ve kendimizi birdenbire yaşamın tam ortasında buluyoruz.
Şu eksik, bu lâzım, haydi onu da yapayım derken,
ertelediğimiz nice güzellikler hep bir başka güne taşınıyor.
Birbiri ardınca nice mevsimler geçiyor.
Halbuki, yaşadığımız bir başkasının hayatı değil, kendi hayatımız.
Harcadığımız, kendi ömür sermayemiz.
Görülecek o kadar güzellik, anlatılacak o kadar harika şey
hep mahzun, hep bir kenarda bizi bekliyor.
Susturulmuş veya küstürülmüş çocuk gibi, boynu bükük ve mahzun,
hep bekliyor onlar. Döner de bir gün bakarız, farkederiz diye...
gözlerimizi açar açmaz bir koşuşturmadır başlıyor...
Ve kendimizi birdenbire yaşamın tam ortasında buluyoruz.
Şu eksik, bu lâzım, haydi onu da yapayım derken,
ertelediğimiz nice güzellikler hep bir başka güne taşınıyor.
Birbiri ardınca nice mevsimler geçiyor.
Halbuki, yaşadığımız bir başkasının hayatı değil, kendi hayatımız.
Harcadığımız, kendi ömür sermayemiz.
Görülecek o kadar güzellik, anlatılacak o kadar harika şey
hep mahzun, hep bir kenarda bizi bekliyor.
Susturulmuş veya küstürülmüş çocuk gibi, boynu bükük ve mahzun,
hep bekliyor onlar. Döner de bir gün bakarız, farkederiz diye...