Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
zaman değişti iki gözüm
hangi duvara yaslansak çürük
her gece böyle uykusuz, yorgun, viran
yüreğimiz kanıyor, yanıyor ciğerimizín ortası
bir ömürdür yorgunuz, yaralıyız
kimse bilmez kimiz biz, nedir derdimiz, neden karalıyız
hangi duvara yaslansak çürük
her gece böyle uykusuz, yorgun, viran
yüreğimiz kanıyor, yanıyor ciğerimizín ortası
bir ömürdür yorgunuz, yaralıyız
kimse bilmez kimiz biz, nedir derdimiz, neden karalıyız
Susuyorum, kendimdeyim..
Şehirde Sadece bir Eylül'ün gözü kadar ışık var..
Birde avazım çıktığı kadar suskunluğum!..
Ne bir İbrahim var yiğitçe çıkacak..
Ne de bir İsmail var, kaya'ya yatacak...
Şehirde Sadece bir Eylül'ün gözü kadar ışık var..
Birde avazım çıktığı kadar suskunluğum!..
Ne bir İbrahim var yiğitçe çıkacak..
Ne de bir İsmail var, kaya'ya yatacak...
Hayat denen ve mutlaka bir gün bitecek olan seyrüseferde, dışarı bakmaktan kendimize bakmaya zaman ayıramıyoruz.
Fakat bazen bir yel eser ve her şey, toz duman olur.
Herkes kovuğuna çekilir.
Bakacak yer, konuşacak insan, yapacak iş bulamazsınız.
İşte öyle bir zamanda anlarsınız ki dünya, sizden ibaret değil.
Sizin haricinizde, dışarıda bir “siz” var; onun ötesinde bir de içinizde bir “siz” var.
Yani, bir siz var sizde, sizden içeru…
Bu tıpkı göz gözü görmeyen karanlıktaki bir gözün, bir süre sonra bazı nesneleri algılamaya başlaması ve aslında bir şeyleri görebilmesi gibidir.
Göremediğinizi anladığınız o an, yeni şeyler görmeye başlarsınız.
Kimsesiz kaldığınızı düşündüğünüz an, bir kimsenizin olduğunu idrak eder ve ona – içinize – yönelirsiniz.
İşte insanın içe bakışı, içsel yolculuğu böyle başlar.
Hakan Altunyurt
Fakat bazen bir yel eser ve her şey, toz duman olur.
Herkes kovuğuna çekilir.
Bakacak yer, konuşacak insan, yapacak iş bulamazsınız.
İşte öyle bir zamanda anlarsınız ki dünya, sizden ibaret değil.
Sizin haricinizde, dışarıda bir “siz” var; onun ötesinde bir de içinizde bir “siz” var.
Yani, bir siz var sizde, sizden içeru…
Bu tıpkı göz gözü görmeyen karanlıktaki bir gözün, bir süre sonra bazı nesneleri algılamaya başlaması ve aslında bir şeyleri görebilmesi gibidir.
Göremediğinizi anladığınız o an, yeni şeyler görmeye başlarsınız.
Kimsesiz kaldığınızı düşündüğünüz an, bir kimsenizin olduğunu idrak eder ve ona – içinize – yönelirsiniz.
İşte insanın içe bakışı, içsel yolculuğu böyle başlar.
Hakan Altunyurt