Bir gün bir Habeşli, Hz. Peygamber’in huzuruna gelip dedi ki:
“Vakit tamamdır, tövbe edeceğim. Artık Allah dilerse beni bağışlar, tövbemi kabul eder, dilerse etmez... Senin gibi bir peygambere inanmışım ben.”
Hz. Peygamber dedi ki:
“Sen tövbe etmişsen iyice bil ki bağışlanmışsın demektir.”
Bunun üzerine Habeşli,
“Ben günahlarla yolumu yitirmiştim ve bunlar Allah’ın affetmeyeceği türdendi. Bunların hepsini bilse muhakkak beni affetmez” dedi.
Hz. Peygamber,
“Bilmez misin ki, Allah’tan bir zerre bile gizli değildir. O, günahlarını zerresine varıncaya kadar görmüştür, ama yüzüne vurmamıştır” dedi.
Habeşli, bu sözü duyunca kanlı yüreğinden bir ah çekti. Öyle bir ah çekti ki can kuşu, bu diyarı terketti. Hz. Mustafa’nın (s.a.v) önünde yere yığılıp kaldı. Bunun üzerine Hz. Peygamber, ashabını çağırarak,
“Ey dostlarım! Koşun da şu utanca garkolmuş Allah şehidine ağlayın! Onun için tekbir getirin, namaz kılın!” dedi.
Hayâdan ölen kişinin bedeni, sürmelenir. Toprağının her zerresi köpüren yüzlerce deniz kesilir...
