> Hz. Ali'nin (R. A.) Son Ögütleri:
>
> Ogullarim!
> Allah'a, O'nun huzurunda veya huzuru disinda baglilik ve hasyetten
> ayrilmayin!
> Ahirete yaklasma ve dünyadan uzaklasma duygusunu kaybetmeyin!
> Dünya kayiplarindan kedere düsmeyin ve daima hayr islemeye bakin!
> Zalime düsmanlik ve mazluma dostluk gösterin!
> Öfke ve yumusaklik halinizde daima hakk kelimesi üzerinde olun!
> Genislik ve darlikta dogru yoldan sapmayin!
> Dost ve düsmaniniza adaletle muamele edin!
> Sevinçli ve gamli anlarinizda iyi is ve ölçülere baglilik suurunu
> kaybetmeyin; ve siddette, mülayemette, sevinçte kederde Allah'tan razi
olun!
> Ogullarim!
> Bir is ki disi serli ve kerih görünür, fakat sonu
> cennettir; siz o fiili isleyin! Bir is ki disi güzel
> ve cazibeli durur, fakat sonu cehennemdir; siz o
> fiilden kaçinin! Cennet nimetinin asagisinda olan her
> sey hakir ve kiymetsizdir. Ahiret azabinin asagisinda
> olan her belâ ise afiyettir.
> Ogullarim!
> Bir insan kendi nefsinin ayibini görür ve bilirse baskasinin ayibini
göremez
> ve ondan haberi olmaz.
> Bir insan Allah'in takdir ve taksimine riza gösterirse, kayip ve
> eksikliklere esef etmez.
> Bir insan nefs ve hirs kilicini çekip havale edecek olursa, akibet o
kiliçla
> kendi maktul düser.
> Mümin kardesi yuvarlansin diye kuyu kazan, akibet o kuyuya kendi düser.
> Baskasinin yanlisini büyüten kimse, kendi hatasini unutur.
> Bir kimse rey ve tedbirinde gurura kapilacak olursa, hata ve delalete
sapmis
> olur.
> Baskasinin rey ve fikrinden müstagni davrananlar, yani danismaya
> yanasmayanlar zillete düser.
> Halka kibir gösterenler neticede hakir ve zelil olur.
> Bir kimse, serseri ve ipsiz kisilerle düsüp kalkar ve kötülük yerlerine
> girip çikarsa istiraki olmasa bile itham altina girer.
> Iyiler ve ilim sahipleriyle düsüp kalkanlarsa, yücelir ve saygi görür.
> Mizah ve latifeye düskün olan hafife alinir.
> Kendi fiilleri, sözleri ve amelleri ile magrur olan, nefsi tarafindan
magdur
> olur.
> Çok söz söyleyen çok hata eder. Hatasi çok olanda edep ve haya azalir.
Edep
> ve hayasi az olanda
> takva fakirlesir. Takvasi fakirlesenin ise kalbi ölür.
>
> Ogullarim!
> Edep mizandir. iyi ahlak en iyi arkadastir.
> Afiyet on kisimdir ve bunun dokuz kismi, Allah'in zikri disinda sadece
> susmak, sükut etmektir.
> Bir kismi ise sefihlerle düsüp kalkmayi birakmak...
> Ogullarim!
> Fakirligin süsü sabir, zenginligin de sükürdür
> Islâm'dan üstün seref olamaz. Zühd ve takvadan üstün keramet olmadigi
> gibi...
> Tövbe ve istigfardan yükseksefaatçi yoktur.
> Vücut afiyetinden güzel elbise olmadigi gibi...
> Hirs ve tamah, yorgunluk ve mesakkatin anahtaridir.
> Bu ögütler, nefs tedbirinde, malda ve ahlakta, Kitap ve sünnete tam uygun
> birer ölçü belirtir.
>
> Hz. Ali (R.A.) bu ögütleri verdikten iki gün sonra aldigi yara yüzünden
> ruhunu teslim etmis, cennet alemine kanat açmistir.
> Nurlu kabirleri, ogullarinin emirleriyle gizlenmistir. Bu sebeple, nerede
> medfun bulunduklari, ihtilafli bir meseledir. Necef taraflarinda oldugu
> rivayeti vardir.
>
> Esseyyid Abdulhakim Arvasi
> [Rabita-i Serife, s. 94-96. (Editörü, Necip Fazil)]
>
>
>
>
>
> Ogullarim!
> Allah'a, O'nun huzurunda veya huzuru disinda baglilik ve hasyetten
> ayrilmayin!
> Ahirete yaklasma ve dünyadan uzaklasma duygusunu kaybetmeyin!
> Dünya kayiplarindan kedere düsmeyin ve daima hayr islemeye bakin!
> Zalime düsmanlik ve mazluma dostluk gösterin!
> Öfke ve yumusaklik halinizde daima hakk kelimesi üzerinde olun!
> Genislik ve darlikta dogru yoldan sapmayin!
> Dost ve düsmaniniza adaletle muamele edin!
> Sevinçli ve gamli anlarinizda iyi is ve ölçülere baglilik suurunu
> kaybetmeyin; ve siddette, mülayemette, sevinçte kederde Allah'tan razi
olun!
> Ogullarim!
> Bir is ki disi serli ve kerih görünür, fakat sonu
> cennettir; siz o fiili isleyin! Bir is ki disi güzel
> ve cazibeli durur, fakat sonu cehennemdir; siz o
> fiilden kaçinin! Cennet nimetinin asagisinda olan her
> sey hakir ve kiymetsizdir. Ahiret azabinin asagisinda
> olan her belâ ise afiyettir.
> Ogullarim!
> Bir insan kendi nefsinin ayibini görür ve bilirse baskasinin ayibini
göremez
> ve ondan haberi olmaz.
> Bir insan Allah'in takdir ve taksimine riza gösterirse, kayip ve
> eksikliklere esef etmez.
> Bir insan nefs ve hirs kilicini çekip havale edecek olursa, akibet o
kiliçla
> kendi maktul düser.
> Mümin kardesi yuvarlansin diye kuyu kazan, akibet o kuyuya kendi düser.
> Baskasinin yanlisini büyüten kimse, kendi hatasini unutur.
> Bir kimse rey ve tedbirinde gurura kapilacak olursa, hata ve delalete
sapmis
> olur.
> Baskasinin rey ve fikrinden müstagni davrananlar, yani danismaya
> yanasmayanlar zillete düser.
> Halka kibir gösterenler neticede hakir ve zelil olur.
> Bir kimse, serseri ve ipsiz kisilerle düsüp kalkar ve kötülük yerlerine
> girip çikarsa istiraki olmasa bile itham altina girer.
> Iyiler ve ilim sahipleriyle düsüp kalkanlarsa, yücelir ve saygi görür.
> Mizah ve latifeye düskün olan hafife alinir.
> Kendi fiilleri, sözleri ve amelleri ile magrur olan, nefsi tarafindan
magdur
> olur.
> Çok söz söyleyen çok hata eder. Hatasi çok olanda edep ve haya azalir.
Edep
> ve hayasi az olanda
> takva fakirlesir. Takvasi fakirlesenin ise kalbi ölür.
>
> Ogullarim!
> Edep mizandir. iyi ahlak en iyi arkadastir.
> Afiyet on kisimdir ve bunun dokuz kismi, Allah'in zikri disinda sadece
> susmak, sükut etmektir.
> Bir kismi ise sefihlerle düsüp kalkmayi birakmak...
> Ogullarim!
> Fakirligin süsü sabir, zenginligin de sükürdür
> Islâm'dan üstün seref olamaz. Zühd ve takvadan üstün keramet olmadigi
> gibi...
> Tövbe ve istigfardan yükseksefaatçi yoktur.
> Vücut afiyetinden güzel elbise olmadigi gibi...
> Hirs ve tamah, yorgunluk ve mesakkatin anahtaridir.
> Bu ögütler, nefs tedbirinde, malda ve ahlakta, Kitap ve sünnete tam uygun
> birer ölçü belirtir.
>
> Hz. Ali (R.A.) bu ögütleri verdikten iki gün sonra aldigi yara yüzünden
> ruhunu teslim etmis, cennet alemine kanat açmistir.
> Nurlu kabirleri, ogullarinin emirleriyle gizlenmistir. Bu sebeple, nerede
> medfun bulunduklari, ihtilafli bir meseledir. Necef taraflarinda oldugu
> rivayeti vardir.
>
> Esseyyid Abdulhakim Arvasi
> [Rabita-i Serife, s. 94-96. (Editörü, Necip Fazil)]
>
>
>
>
