[...Yıllar önceydi. Bir arkadaşımızın bir günah çukuruna düşmesi, bir şeytani komploya
maruz kalması söz konusuydu. Onun yakınlarından biri gelmiş, muhtemel tehlikeyi haber
vermişti. Arakadaşımızın öyle bir musubete uğramaması adına oldukça heyecenlanmış
ve o hadiseden yara almadan kurtulabilmesi için neler yapılabileceği hususunda iki-üç
insanla istişare yapma luzumunu hisetmiştim. Üç kişiyi odama çağırıp, " bu mseleyi nasılhlletsek; arkadaşımızın haysiyet ve onurunu korumak için neler yapsak?.." dedim.
İstişaremiz bitip de onlar odadan çıkarken içimde derin bir pişmanlık duygusu belirdi,
kendi kendime "eyvah" deyiverdim. çükü o meseleyi belki sadece bir insanla görüşerek çözebilirdim.
O insan hakkında kusur gibi algılanacak, su-i zanna sebebiyet verecek ve onu mahcup edebilecek bir meseleyi neden fazladan iki kişiye söylemiştim ki?.. Sadece bir insana söylemem yeterli olmazmıydı?Sır tutmasını bilen bir insanla görüşmeli; "ne yapalım da şu insanın bağrındaki akrebi çıkarıp atalım!" demeli ve problemi en dar dairede çözmeye çalışmalı değilmiydim? Emin olun aradan seneler geçmiş olmasına rağmen, ne zaman o meseleyi hatırlasam hala derin bir pişmanlık hissediyor, üzülüyor veo konuda kendimi asla affetmiyorum.
İşte insanların kusurlarını hatalarını ve günahlarını yaymama, onların onur , haysiyet ve itibarlarını koruma açısından da necva başvurulması gerekençok nazik bir usuldür. Şayet bir insanın bir inhirafına şahit olunmuşsa, yapılması icap eden şeyo problemin herkes tarafından bilinir olmamaı için çok ketum davranmak ve meseleyi sadece o mevzuda selahiyetli olan, sözü dinlenen bir insankat'iyyen gıybete girmeden, mübalağa etmeden anlatmaktır.
Eğer bir problemi yalnızca iki kişi ile çözmek mümkünse, üçüncü bir insana daha açmakve bir insanın kusurunun fazladan bir kimse tarafından daha bilinmesine sebep olmak doğru değildir.
M.FETHULLAH GÜLEN
maruz kalması söz konusuydu. Onun yakınlarından biri gelmiş, muhtemel tehlikeyi haber
vermişti. Arakadaşımızın öyle bir musubete uğramaması adına oldukça heyecenlanmış
ve o hadiseden yara almadan kurtulabilmesi için neler yapılabileceği hususunda iki-üç
insanla istişare yapma luzumunu hisetmiştim. Üç kişiyi odama çağırıp, " bu mseleyi nasılhlletsek; arkadaşımızın haysiyet ve onurunu korumak için neler yapsak?.." dedim.
İstişaremiz bitip de onlar odadan çıkarken içimde derin bir pişmanlık duygusu belirdi,
kendi kendime "eyvah" deyiverdim. çükü o meseleyi belki sadece bir insanla görüşerek çözebilirdim.
O insan hakkında kusur gibi algılanacak, su-i zanna sebebiyet verecek ve onu mahcup edebilecek bir meseleyi neden fazladan iki kişiye söylemiştim ki?.. Sadece bir insana söylemem yeterli olmazmıydı?Sır tutmasını bilen bir insanla görüşmeli; "ne yapalım da şu insanın bağrındaki akrebi çıkarıp atalım!" demeli ve problemi en dar dairede çözmeye çalışmalı değilmiydim? Emin olun aradan seneler geçmiş olmasına rağmen, ne zaman o meseleyi hatırlasam hala derin bir pişmanlık hissediyor, üzülüyor veo konuda kendimi asla affetmiyorum.
İşte insanların kusurlarını hatalarını ve günahlarını yaymama, onların onur , haysiyet ve itibarlarını koruma açısından da necva başvurulması gerekençok nazik bir usuldür. Şayet bir insanın bir inhirafına şahit olunmuşsa, yapılması icap eden şeyo problemin herkes tarafından bilinir olmamaı için çok ketum davranmak ve meseleyi sadece o mevzuda selahiyetli olan, sözü dinlenen bir insankat'iyyen gıybete girmeden, mübalağa etmeden anlatmaktır.
Eğer bir problemi yalnızca iki kişi ile çözmek mümkünse, üçüncü bir insana daha açmakve bir insanın kusurunun fazladan bir kimse tarafından daha bilinmesine sebep olmak doğru değildir.
M.FETHULLAH GÜLEN
