Gönül, kendine benzeyen gönüle akar’demiş Mevlâna…
Ne güzel demiş.
Ne güzel söylemiş.
Zıt kutuplar biribirini çeker; ama zıt gönüller birbirini iter.
Gönül kendisinin aynı olan gönülü sever, ona gider…
Doğrudur pîrim…
Gönülden gönüle yol olduğunu, gönlü aktığında farkediyor insan.
Ruh ikizi var da, gönül ikizi olmaz mı efendim?
Elbette olur, elbette gönül kendine benzeyenini bulur Allâh'ın emriyle,
Allâh'ın izniyle…
Vahap Osmanlı