- Üyelik Tarihi
- 24 Mar 2008
- Mesajlar
- 2,584
- Aldığı Beğeniler
- 20
- Takım
- Fenerbahçe
Anne rahmine düsen ikiz kardeşler önceleri her şeyden habersizmiş Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler Elleri, ayakları, iç organları oluşmaya başlamış Bu arada, etraflarında olup biteni fark etmeye başlamışlar Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları artmış Birbirlerine hep ayni şeyi söylüyorlarmış: "Anne rahmine düşmemiz, burada yasamamız ne harika değil mi? Hayat ne güzel şey be kardeşim!" Büyüdükçe, içinde yasadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar Öyle ya, hayatin anlamı neymiş? İste bunu araştırırken…
Büyüdükçe, içinde yasadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar Öyle ya, hayatin anlamı neymiş? İste bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle onları birbirine bağlayan kordon çıkmış Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tespit etmişler
"Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacımız olan her şeyi gönderiyor"
Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir deyişle "yolun sonu"na yaklaşıyormuş Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini almaya başlamışlar Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başlamışlar Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş:
"Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir"
Öteki daha sakin ve akli başındaymış Üstelik bulundukları bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi arzuluyormuş O cevap vermiş:
"Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağımız anlamına mı geliyor? "
Ve eklemiş: "Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz"
"Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi "Hep burada kalmak
istiyorum"
"Elimizden gelen bir şey yok Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır"
"Bize hayat veren o kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki?" diye cevaplamış öteki "Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce başkaları da buraya gelmiş ve sonra da gitmişler Hiçbirisi geri gelmemiş ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin Hayır, bu her şeyin sonu olacak"
Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş: "Hem, belki de anne diye bir şey de yok!"
"Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi "Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?"
"Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki "O belki de sadece zihinlerimizde var Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk"
Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçmiş
Sonunda doğum anı gelmiş çatmış İkizler dünyalarını terk ettiklerinde gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten ağlamaya başlamışlar
Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş
alıntıdır
Büyüdükçe, içinde yasadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar Öyle ya, hayatin anlamı neymiş? İste bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle onları birbirine bağlayan kordon çıkmış Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tespit etmişler
"Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacımız olan her şeyi gönderiyor"
Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir deyişle "yolun sonu"na yaklaşıyormuş Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini almaya başlamışlar Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başlamışlar Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş:
"Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir"
Öteki daha sakin ve akli başındaymış Üstelik bulundukları bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi arzuluyormuş O cevap vermiş:
"Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağımız anlamına mı geliyor? "
Ve eklemiş: "Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz"
"Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi "Hep burada kalmak
istiyorum"
"Elimizden gelen bir şey yok Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır"
"Bize hayat veren o kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki?" diye cevaplamış öteki "Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce başkaları da buraya gelmiş ve sonra da gitmişler Hiçbirisi geri gelmemiş ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin Hayır, bu her şeyin sonu olacak"
Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş: "Hem, belki de anne diye bir şey de yok!"
"Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi "Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?"
"Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki "O belki de sadece zihinlerimizde var Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk"
Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçmiş
Sonunda doğum anı gelmiş çatmış İkizler dünyalarını terk ettiklerinde gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten ağlamaya başlamışlar
Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş
alıntıdır
