İnsan fânîdir...
Dünya hemen her bakımından insanı yiyip söndürmeye hazır bir potansiyele sahiptir...
Üzerindeki fenâ damgası insanı durmadan hırpalamaktadır...
İnsan âcizdir, yalnızdır, kimsesizdir...
Oysa “Allah’a iman” gibi bir güç ağı ve kudret bağı insanın yanı başında hazır durmaktadır...
İnsan el verdiğinde elinden tutacak, gönül verdiğinde gönlünü sonsuz şekilde kavrayacak bu iman aydınlığı kendisine şah damarından daha yakındır...
İnsan bir tek yönelişle, tek bir niyetle, hâlis bir teveccühle, katıksız bir samimiyetle bu devâsâ aydınlığa kavuşabilir ve artık fenâ rüzgârlarının can yakıcı darbesine mâruz kalmaktan kurtulabilir...
Aksi takdirde, geleceğin yokluk, ölüm ve ayrılık taşlarıyla örülü yolları, insanı hergün yıkmakta, hergün soldurmakta, her gün bitirmekte, her gün ölmeden öldürmektedir...
Varlıktan kopma düşüncesi dayanılmaz bir keder halinde insanoğlunun her gün gözünü karartmakta, her gün yüreğini yakmaktadır ...
Oysa insan imanda ne yüksek varlık olduğunu, Allah’a yönelişte ne sonsuz hayat müjdesi gizlendiğini, Allah’ın rızâsında ne erişilmez saadet bulunduğunu bir bilse, bir bilse, bir bilse...
çok güzeldi...
gönlüne kurban...
mevlam razı ola...
selam dua ve muhabbetle....
