Yeniden Doğuş

Gök düş/tü

Yer yarıldı

Artık dağların dorukları

Mesafesiz yollardı.



Şimdi yol. Yani ezber bozan düzenlerde kilometre taşlarının sayıklanması

Uyku ve uyanıklık arası, bir kaylule boşluğu kadar içsel terennümler

Yol yani, uzar gider sessizce, bir otobüs camının serinliğinde

Baş ağrısı ve ter kokulu peronların yağlı serinliğinde…

Yol işte. Gider, alır götürür beni sürgüne.

Yol yani seni uzaklaştıran her kilometre kareye düşen hasret.

Yol yani, renklerin armonisinde karanlığın esamesi.



-İncir ve Yakup-



İkinci baştan ses, düşer Yusuflar sen görmeyince

Aklına gelgit yapar sular, uzun alfabenin kadim elifi

Sensiz baharın başlangıcı ancak cemrelerde kalır.



Sakla tepelerde dolanırken yollar, uzaklık kıvrılan yollarda saklı

Bilme, sakın, ezberimi bozan her viyadük kalbime isyan serperken

Gözlerime içirdiğim yeşilliğin albenisi, dağ doruklarında ayaza tutulur.



-İncir ve Yakup-



Feryat bırakma koynuma, gezinirken düşlerinin sokaklarında

Ayak seslerimden tanı beni, yolların sürgünlüğü saçlarımda

Sakalımın her telinde gezinir geceler. Gezinir feryat ve denizler.



Keşke, uzamasaydı boyum, kalsaydım küçüklüğünde canhıraş

Yakınmazdım yağmurun beni sevmesine, karın albenisine

Sonra tipinin, kırağının, kırçların, burçların hegemonyasında

Hangi seherde doğduğum…İlgilendirmezdi beni.



Üzülmezdim.

İncir ve Yakup/Yani Yusuf düşlerinde sen

Elime gezdirdiğin parmaklarınla/dolanırdığın uykularımı

Dolan(d)ırdığın parmaklarınla/ bir harfe yazmışlığına.



İn yusufçuk/in göklerin karanlığından

Gözlerim sana takıldığından beri uykumda sayıklamalar

Beliren nöbetlerinde bir bir şiire tutuldu.



Gözlerinin yeşile dönmesi bahar olur

-İncir yani- Yakup yani- düşer sitem denizinde şuleler

Kırılan kalem midir yoksa esrarengiz.

Renginde belirir gözyaşları.

Sen gülersin, açılır yollar

Artık yılların varlığı

Yollarına düş(müş)lüğümdendir.

​