İmam-i Azam Hazretleri'nin genc bir komsusu vardi. Her gece evine ickili gelir, cikardigi gürültü ile imami cok rahatsiz ederdi. İmam, gencten hic sIkayetci olmaz, komsusunun haline tahammül ederdi.
Bir gün baskalarinin sIkayetinden olsa gerek genci hapse attilar. Ertesi gece gencin sesini duymayan Ebu Hanife (ra) sasirdi ve, "Genc komsumuzun sesleri nicin kulagimiza gelmiyor?" diye sordu. "Efendim, o sarhosu vali hapse attirdi, " dediler.
Ertesi sabah dogruca valinin konagina gitti. Talebeleri, hocamiz herhalde valiye tesekkur edecek, diye düsünüyorlardi. Vali, onu görür görmez ayaga firladi, hürmet etti ve; "Ya imam! Tesriflerinizin sebebini lütfen söyler misiniz?" dedi. O da, komsusu olan gencin serbest birakilmasini rica etti.
Vali; "Efendim, böyle ehemmiyetsiz bir mesele icin niye zahmet ettiniz? Haber gönderseydiniz emriniz derhal yerine getirilirdi" cevabini verdi.
Delikanli serbest birakildi. Imam'la karsilastiklarinda oldukca mahcuptu. Kendisini bizzat cok rahatsiz etmisti. Ebu Hanife, "Bak biz seni unutmuyoruz" sözleriyle iltifat buyurdu.
Genc kisa zaman sonra tövbe etti ve Imam'in talebeleri arasina katildi.
Evet! Onlar, kimseyi itmiyor, kinamiyor, suclamiyor, belki sadece kendine zulmeden zavallilara aciyor ve yardim etmeye calisiyorlardi. Baskasi ne yaparsa yapsin, onlar kendilerine düseni yapiyorlardi.
Bir gün baskalarinin sIkayetinden olsa gerek genci hapse attilar. Ertesi gece gencin sesini duymayan Ebu Hanife (ra) sasirdi ve, "Genc komsumuzun sesleri nicin kulagimiza gelmiyor?" diye sordu. "Efendim, o sarhosu vali hapse attirdi, " dediler.
Ertesi sabah dogruca valinin konagina gitti. Talebeleri, hocamiz herhalde valiye tesekkur edecek, diye düsünüyorlardi. Vali, onu görür görmez ayaga firladi, hürmet etti ve; "Ya imam! Tesriflerinizin sebebini lütfen söyler misiniz?" dedi. O da, komsusu olan gencin serbest birakilmasini rica etti.
Vali; "Efendim, böyle ehemmiyetsiz bir mesele icin niye zahmet ettiniz? Haber gönderseydiniz emriniz derhal yerine getirilirdi" cevabini verdi.
Delikanli serbest birakildi. Imam'la karsilastiklarinda oldukca mahcuptu. Kendisini bizzat cok rahatsiz etmisti. Ebu Hanife, "Bak biz seni unutmuyoruz" sözleriyle iltifat buyurdu.
Genc kisa zaman sonra tövbe etti ve Imam'in talebeleri arasina katildi.
Evet! Onlar, kimseyi itmiyor, kinamiyor, suclamiyor, belki sadece kendine zulmeden zavallilara aciyor ve yardim etmeye calisiyorlardi. Baskasi ne yaparsa yapsin, onlar kendilerine düseni yapiyorlardi.
