İşçiler, hizmetçiler
Hz. Peygamber s.a.v., emri altındaki hizmetçi ve işçilere son derece şefkat ve merhametle muamele eder, hiçbir zaman onları incitecek söz ve davranışta bulunmazdı. Enes b. Malik r.a. bu konuda şöyle diyor:
“Allah Rasulü’ne on yıl hizmet ettim. Hiç kimse benim efendim gibi olamaz. O bir gün dahi yaptığım bir şey için, ‘Şunu niçin yaptın?’ yapmadığım bir şey için de, ‘Keşke yapsaydın!’ demedi. Olmuş bir şey için ‘Keşke olmasaydı!’ veya olmamış bir şey için de ‘Keşke olsaydı!’ demedi. O, daima şöyle derdi: ‘Bir şey takdir edilmişse muhakkak olur.’” (Buharî; Müslim)
Hizmetçiler O’nun dediğini yapmasalar, ihmal de etseler onlara sinirlenip kızmaz, sadece nazikçe sebebini sorardı. Hz. Enes, bir ihmalinden dolayı Hz. Peygamber’in kendisini ikaz edişini şöyle anlatır:
“Rasulullah bir gün benim bir iş için bir yere gitmemi istedi. Ben ‘gitmem’ dedim. Aslında içimden gitmek geliyordu ama ben dışarı çıkıp, oynayan çocukların yanına gittim. Ben de aralarına karışıp oynamaya başladım. Derken Rasulullah geldi, elini başıma koydu. Yüzüne baktım, gülüyordu.
– Enescik, seni gönderdiğim yere gittin mi, diye sordu.
– Tamam, gidiyorum ya Rasulallah, dedim.” (Müslim)
Efendimiz s.a.v. özellikle hizmetçilik yapan kız çocuklarına çok acır, onların her derdini dinleyip yardımcı olmaya çalışırdı. Bir gün alışveriş için dışarı çıktığında cebinde on dirhem para var*dı. Dördüyle bir gömlek aldı. Fakat yolda yoksul bir Medineli;
– Ey Allah’ın Rasulü o gömleği bana verir misin, dedi.
O da gömleği yoksula verip tekrar çarşıya gitti. Kalan parasının dört dirhemiyle bir gömlek satın aldı. Dışarı çıktığında küçük bir hizmetçi kızın ağla*dığını gördü. Yanına gidip sebebi*ni sordu. Hizmetçi kız:
– Ev sahibim bana bir dirhem verip bir şişe yağ almaya gönderdi. Aldım gidiyordum ama şişe elimden düşüp kırıldı. Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum, dedi.
Hz. Peygamber s.a.v., kalan parasını hizmetçi kıza verdi. Fakat kızcağız ağlama*ya devam ediyordu. Hz. Peygamber;
– Hâlâ niçin ağlıyorsun, diye sordu. Kız;
– Eve geç kaldım, beni dövmelerinden kor*kuyorum, dedi.
Bunun üzerine Allah Rasulü s.a.v. kı*zın elinden tutup evine kadar götürdü. Kapıyı çaldılar. Evin sahibi yahudi kapıyı açıp Rasulullah’ı karşısında görünce şaşırdı.
Efendimiz olan biteni anlatıp kıza bir ceza verilmemesini rica etti. Yahudi bu olaydan çok etkilendi.
– Sizin evimize gelmenize sebep oldu*ğu için bu hizmetçi kızı azat ediyorum, artık o hürdür, dedi.
Sonra Rasulullah s.a.v.’den İslâm hakkında bilgi istedi. Efendimiz ona Hak Din’i öğretti, o da müslüman oldu. Sonra evinde eşine çocuklarına anlattı, hepsi müslüman oldular. (Heysemî; İbn Kesîr)
Siraceeddin Önlüer Haziran Semerkant
Hz. Peygamber s.a.v., emri altındaki hizmetçi ve işçilere son derece şefkat ve merhametle muamele eder, hiçbir zaman onları incitecek söz ve davranışta bulunmazdı. Enes b. Malik r.a. bu konuda şöyle diyor:
“Allah Rasulü’ne on yıl hizmet ettim. Hiç kimse benim efendim gibi olamaz. O bir gün dahi yaptığım bir şey için, ‘Şunu niçin yaptın?’ yapmadığım bir şey için de, ‘Keşke yapsaydın!’ demedi. Olmuş bir şey için ‘Keşke olmasaydı!’ veya olmamış bir şey için de ‘Keşke olsaydı!’ demedi. O, daima şöyle derdi: ‘Bir şey takdir edilmişse muhakkak olur.’” (Buharî; Müslim)
Hizmetçiler O’nun dediğini yapmasalar, ihmal de etseler onlara sinirlenip kızmaz, sadece nazikçe sebebini sorardı. Hz. Enes, bir ihmalinden dolayı Hz. Peygamber’in kendisini ikaz edişini şöyle anlatır:
“Rasulullah bir gün benim bir iş için bir yere gitmemi istedi. Ben ‘gitmem’ dedim. Aslında içimden gitmek geliyordu ama ben dışarı çıkıp, oynayan çocukların yanına gittim. Ben de aralarına karışıp oynamaya başladım. Derken Rasulullah geldi, elini başıma koydu. Yüzüne baktım, gülüyordu.
– Enescik, seni gönderdiğim yere gittin mi, diye sordu.
– Tamam, gidiyorum ya Rasulallah, dedim.” (Müslim)
Efendimiz s.a.v. özellikle hizmetçilik yapan kız çocuklarına çok acır, onların her derdini dinleyip yardımcı olmaya çalışırdı. Bir gün alışveriş için dışarı çıktığında cebinde on dirhem para var*dı. Dördüyle bir gömlek aldı. Fakat yolda yoksul bir Medineli;
– Ey Allah’ın Rasulü o gömleği bana verir misin, dedi.
O da gömleği yoksula verip tekrar çarşıya gitti. Kalan parasının dört dirhemiyle bir gömlek satın aldı. Dışarı çıktığında küçük bir hizmetçi kızın ağla*dığını gördü. Yanına gidip sebebi*ni sordu. Hizmetçi kız:
– Ev sahibim bana bir dirhem verip bir şişe yağ almaya gönderdi. Aldım gidiyordum ama şişe elimden düşüp kırıldı. Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum, dedi.
Hz. Peygamber s.a.v., kalan parasını hizmetçi kıza verdi. Fakat kızcağız ağlama*ya devam ediyordu. Hz. Peygamber;
– Hâlâ niçin ağlıyorsun, diye sordu. Kız;
– Eve geç kaldım, beni dövmelerinden kor*kuyorum, dedi.
Bunun üzerine Allah Rasulü s.a.v. kı*zın elinden tutup evine kadar götürdü. Kapıyı çaldılar. Evin sahibi yahudi kapıyı açıp Rasulullah’ı karşısında görünce şaşırdı.
Efendimiz olan biteni anlatıp kıza bir ceza verilmemesini rica etti. Yahudi bu olaydan çok etkilendi.
– Sizin evimize gelmenize sebep oldu*ğu için bu hizmetçi kızı azat ediyorum, artık o hürdür, dedi.
Sonra Rasulullah s.a.v.’den İslâm hakkında bilgi istedi. Efendimiz ona Hak Din’i öğretti, o da müslüman oldu. Sonra evinde eşine çocuklarına anlattı, hepsi müslüman oldular. (Heysemî; İbn Kesîr)
Siraceeddin Önlüer Haziran Semerkant
