- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
İSLAM VE ÎMAN
Hazreti Ömer bin Hattâb radıyallahü anh anlatıyor: Bir gün biz, Peygamber aleyhisselâmın yanında iken birden, elbisesi bembeyaz sakalının kılları ile saçları kapkara, üzerinde yolculuk eseri görünmeyen, hiçbirimizin tanımadı ı bir adam geliverdi. Peygamber aleyhisselâmın tâ yanına oturdu. Diz kapaklarını O'nun diz kapaklarına dayadı. Ellerini dizlerine koydu Ve:
Ey Muhammed, bana islâm'dan haber ver? dedi. Allah'ın Peygamberi:
islâm, Allah'tan başka ilâh olmadı ına ve Muhammed aleyhisselâmın Allah'ın Resulü oldu una şehâdet etmen, namaz kılman, zekât vermen, Ramazan ayında oruç tutman, yol bakımından gücün yetti i takdirde hacc etmenden ibarettir, buyurdu.
Adam:
Do ru söyledin, dedi.
(Hazreti Ömer) Biz buna hayret ettik. Hem soruyor, hem de Hazreti Peygamberi tasdik ediyor.
Adam devam ederek:
Bana îman nedir? anlat, dedi. Allah'ın Peygamberi:
iman, Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe ve bir de hayır ile şer (herşey) in Allah'ın takdiri ile oldu una inanmandan ibarettir, diye cevap verdi.
Adam:
Do ru söyledin, dedi ve:
İhsan nedir? diye sordu.
Allah'ın Peygamberi: .
İhsan, Allah'ı görür gibi kendisine ibadet etmendir. Çünkü sen O'nu görmesen de, O seni görür, buyurdu. Adam:
Bana kıyametin zamanından haber ver? dedi. Peygamber aleyhisselâm:
Bu meselede kendisine sorulan kişi, sorandan daha bilgili de ildir, dedi. Adam son olarak:
O'nun (kıyametin) alâmetlerinden bana haber ver, dedi. Peygamber aleyhisselâm:
Cariyenin efendisini do urması; yalın ayaklıları, çıplakları, fakirleri ve koyun çobanlarını yapılarının yüksekli i ile övünür ve yarış eder oldukları halde görmendir, buyurdu.
(Hazreti Ömer) Sonra bu adam gitti ve ben, bir süre Peygamber aleyhisselâmın huzurundan ayrıldım; sonra kendisine vardı ımda; Peygamber aleyhisselâm:
Ey Ömer, soranın kim oldu unu biliyor musun? diye sordu.
Allah ve Resulü en iyi bilir, dedim. Bunun üzerine Peygamber aleyhisselâm:
O, Cebrail'dir; dininizi ö retmek üzere size geldi, buyurdu.
(Buharî, Müslim, Ebû Davud, Tirmizî, Neseî)
Hazreti Ömer bin Hattâb radıyallahü anh anlatıyor: Bir gün biz, Peygamber aleyhisselâmın yanında iken birden, elbisesi bembeyaz sakalının kılları ile saçları kapkara, üzerinde yolculuk eseri görünmeyen, hiçbirimizin tanımadı ı bir adam geliverdi. Peygamber aleyhisselâmın tâ yanına oturdu. Diz kapaklarını O'nun diz kapaklarına dayadı. Ellerini dizlerine koydu Ve:
Ey Muhammed, bana islâm'dan haber ver? dedi. Allah'ın Peygamberi:
islâm, Allah'tan başka ilâh olmadı ına ve Muhammed aleyhisselâmın Allah'ın Resulü oldu una şehâdet etmen, namaz kılman, zekât vermen, Ramazan ayında oruç tutman, yol bakımından gücün yetti i takdirde hacc etmenden ibarettir, buyurdu.
Adam:
Do ru söyledin, dedi.
(Hazreti Ömer) Biz buna hayret ettik. Hem soruyor, hem de Hazreti Peygamberi tasdik ediyor.
Adam devam ederek:
Bana îman nedir? anlat, dedi. Allah'ın Peygamberi:
iman, Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe ve bir de hayır ile şer (herşey) in Allah'ın takdiri ile oldu una inanmandan ibarettir, diye cevap verdi.
Adam:
Do ru söyledin, dedi ve:
İhsan nedir? diye sordu.
Allah'ın Peygamberi: .
İhsan, Allah'ı görür gibi kendisine ibadet etmendir. Çünkü sen O'nu görmesen de, O seni görür, buyurdu. Adam:
Bana kıyametin zamanından haber ver? dedi. Peygamber aleyhisselâm:
Bu meselede kendisine sorulan kişi, sorandan daha bilgili de ildir, dedi. Adam son olarak:
O'nun (kıyametin) alâmetlerinden bana haber ver, dedi. Peygamber aleyhisselâm:
Cariyenin efendisini do urması; yalın ayaklıları, çıplakları, fakirleri ve koyun çobanlarını yapılarının yüksekli i ile övünür ve yarış eder oldukları halde görmendir, buyurdu.
(Hazreti Ömer) Sonra bu adam gitti ve ben, bir süre Peygamber aleyhisselâmın huzurundan ayrıldım; sonra kendisine vardı ımda; Peygamber aleyhisselâm:
Ey Ömer, soranın kim oldu unu biliyor musun? diye sordu.
Allah ve Resulü en iyi bilir, dedim. Bunun üzerine Peygamber aleyhisselâm:
O, Cebrail'dir; dininizi ö retmek üzere size geldi, buyurdu.
(Buharî, Müslim, Ebû Davud, Tirmizî, Neseî)
