Uzun uzun bakıyorum o fotoğrafa.
Fotoğrafta 17 yaşında güzeller güzeli bir kız var.
Allah bana bir oğul bahşetseydi, ona bu kızı
gelin getirmeyi isterdim. O denli güzel. Bakmaya
kıyamıyorsunuz.
Uzun uzun bakıyorum o fotoğrafa.
Fotoğraftaki kızın uzun süredir görmediğim
kadar geniş ve gerçek bir gülümsemesi var.
Sahiciliği, insanlığı, mutluluğu yansımış
gülümsemesine. Bu gülümsemeye bakınca sizde
de bir gülümseme ihtiyacı meydana geliyor ister
istemez. Bu gerçek, bu sahici, bu samimi
gülümsemeye ancak bir gülümsemeyle karşılık
verilebilir çünkü.
Uzun uzun bakıyorum o fotoğrafa.
O 17 yaşındaki güzeller güzeli kızın adı Esma
Baltacı. 17 yaşında bir şehit. Sırtına ve göğsüne
gelen mermilerle vurulup düşmüş Adeviyye
Meydanı'na. Hani şu liberal dangalaklarla, batıcı
gerzeklerin 'müdahale' olarak adlandırmaktan hiç
utanmadıkları o katliam gününde ulaşmış
Sevgili'ye. Cennete bileti çok erken almış.
Uzun uzun bakıyorum o fotoğrafa.
Fakat ne kadar uğraşırsam uğraşayım, Esma'nın
gözlerine bakmayı beceremiyorum bir türlü. O
gözler, bana kaybettiğim ne varsa onları
hatırlatacakmış gibi bakıyor çünkü. Esma'nın
gözleri bana insanlığımın kayıp halkasını, Allah'ın
Kur'an'ından çeşitli ayetleri, dünyadaki adaleti
tesis etmekle yükümlü olduğumu anımsatacak
diye korkuyorum.
Esma'nın gözlerine bakamıyorum. Çünkü o güzel
gözlerine uzun uzun bakarsam Esma o
fotoğraftan sıyrılıp canlanacak, karşıma
dikilecek, yakama yapışacak zannediyorum.
Hesap soracak zannediyorum. Benden,
dünyadaki tüm insanlar, tüm Müminler, tüm
Sünniler, tüm Şiiler, tüm bilmem neler adına
hesap soracak zannediyorum. Yakama yapışacak
ve bana 'ben 17 yaşında bir kızdım. İzzetim ve
şerefim için darbeci köpeklere karşı meydana
indim. İzzetim ve şerefim için kefenimi giyip
ölümü göze aldım. Sen. İsmail Kılıçarslan. Sen o
esnada hangi Allah'ın belası işle meşguldün de, o
yaptığın iş ne denli kıymetliydi de seni bana
yardım etmekten alıkoydu?' diye sorarsa ne
cevap vereceğimi bilmiyorum çünkü. 'Aslında
meydana inip sana destek verecektim; ancak çok
meşguldüm. Borsa çok hareketli, kafelerde
pineklemek pek keyifliydi. Aslında sana malımla
destek olacaktım, ancak 7 yıldızlı otelden aldığım
devre mülkün taksitini geciktirmeyi göze
alamadım' falan dersem yüzüme bir tokat atar
zannediyorum. Güzeller güzeli Esma bir karıncayı
bile incitemez, bunu adım gibi biliyorum. Lakin
gene de o tokadı yemekten korkuyorum.
Esma'nın gözlerine bakamıyorum. Çünkü o güzel
gözlerine uzun uzun bakarsam Esma o
fotoğraftan sıyrılıp canlanacak, karşıma
dikilecek, yakama yapışacak zannediyorum.
Hesap soracak zannediyorum. 'Konuş' diyecek
bana. 'Biz burada vurulup düşerken? Sen. İsmail
Kılıçarslan. Hangi telaşın yüzünden? Hangi
dünyalık dert sayesinde? Hangi gerekçeyle?'
Saraçhane'de tanıştığım 8 yaşındaki Muhammed
Hamza, Esma ablasının gözlerinin tam içine
bakabilir. Onun Esma ablasına verecek bir cevabı
var çünkü. Diyecek ki Muhammed Hamza: 'Esma
abla, ben Mısır bayrağımı aldım, meydana
geldim ve avazım çıktığı kadar 'defol Sisi,
seninleyiz Mursi', 'Mısır halkı yalnız değildir' diye
bağırdım. Ellerimi Allah'a açıp sana ve senin
gibilere dualar ettim. Babamın bana öğrettiği
İnşirah Suresi'ni okudum sana ve senin gibilere.'
Biz de Esma'nın gözlerine bakabilmek için
cevaplar biriktirmeliyiz. Esma'ya bir bedel
ödemeliyiz. Kardeşlik bedel ister çünkü.
Gücümüz neye, nasıl yetiyorsa o şekliyle
Esma'nın ve arkadaşlarının yanında durmalıyız.
Duamız olmalı, okuduğumuz ayetler, inlettiğimiz
meydanlar, Allah için saçıp savuracağımız paralar
olmalı.
Korkum odur ki şimdi sesimizi yükseltmezsek
Esma'nın gözlerinin ta içine hiçbir zaman
bakamayacağız. Ne fotoğrafta, ne de öteki
tarafta.
| İsmail Kılıçarslan
